Τουριστικός πράκτορας κατηγορείται για απάτη κατ’ επάγγελμα

Eνώπιον του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου θα ανα­βιώ­σει υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο για απάτη κατ’ επάγ­γελμα, με προ­ξε­νη­θείσα ζημία άνω των 73.000 ευρώ, έναν Ροδίτη, που δια­μέ­νει στο Λονδίνο, στον οποίο έχει επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών και χρη­μα­τική ποινή 5.000 ευρώ.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης,  φέρεται να έχει ως εξής:

Τον μήνα Μάιο του έτους 2002 ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­κοι­νώ­νησε τηλε­φω­νικά με το νομικό εκπρό­σωπο ανώ­νυ­μης ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, που εδρεύει στην Κω και δια­τη­ρεί ξενο­δο­χείο στην περιοχή Ψαλίδι, στον οποίο συστή­θηκε με το ονομα «Στέ­φα­νος», λέγο­ντάς του ότι ήταν ιδιο­κτή­της του του­ρι­στι­κού γρα­φείου με τον δια­κρι­τικό τίτλο «Sprinleaf» με έδρα το Λονδίνο και του ζήτησε να συνερ­γα­στούν.

Οπως του δήλωσε τηλε­φω­νικά, το πρα­κτο­ρείο του έκλεινε τις κρα­τή­σεις μέσω ίντερ­νετ.

Συμ­φώ­νη­σαν να συνερ­γα­στούν χωρίς να υπάρξει έγγραφη συμ­φω­νία και χωρίς να αμφι­σβη­τή­σουν την φερεγ­γυό­τητά του, επειδή ο κατη­γο­ρού­με­νος δήλωσε ότι συνερ­γα­ζό­ταν ήδη με δύο πρα­κτο­ρεία.

Με τον τρόπο αυτό ξεκί­νησε η μεταξύ τους συνερ­γα­σία ο δε κατη­γο­ρού­με­νος δεν υπέ­γραφε ποτέ ο ίδιος τις κρα­τή­σεις πελατών, αλλά οι πλη­ρω­μές γίνο­νταν μέσω της Western Union της Αλφα Τρά­πε­ζας από άγνωστα άτομα.

Κατά το τέλος της του­ρι­στι­κής περιό­δου του έτους 2002 ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­σκέ­φθηκε το ξενο­δο­χείο της ανώ­νυ­μης εται­ρείας στην Κω, γνω­ρί­στηκε προ­σω­πικά με το νόμιμο εκπρό­σωπό της και ανα­νέ­ω­σαν την συμ­φω­νία για συνερ­γα­σία κατά την προσεχή του­ρι­στική περίοδο του έτους 2003, αυτή όμως τη φορά ο κατη­γο­ρού­με­νος δήλωσε ότι ήταν νόμιμος εκπρό­σω­πος ενός άλλου του­ρι­στι­κού πρα­κτο­ρείου στην Αγγλία με έδρα το Λονδίνο.

Οι κρα­τή­σεις πήγαι­ναν καλά και οι πλη­ρω­μές γίνο­νταν κανο­νικά μέχρι τον μήνα Ιούνιο του έτους 2003. Έκτοτε ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να έστελνε στην εται­ρεία πελάτες για τους οποίους είχε πλη­ρω­θεί από τους ίδιους και στους οποίους η ξενο­δο­χειακή επι­χεί­ρηση παρείχε όλες τις από τη μεταξύ τους συμ­φω­νία προ­βλε­πό­με­νες υπη­ρε­σίες, χωρίς ωστόσο να απο­στεί­λει και τα οφει­λό­μενα χρήματα προ­κει­μέ­νου  να εξο­φλή­σει τα τιμο­λό­για που του έστελνε η ως άνω εται­ρεία, άρχισε δε να βρίσκει διά­φο­ρες δικαιο­λο­γίες ότι λόγω οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των θα καθυ­στε­ρή­σει να τους πλη­ρώ­σει, υπο­σχό­ταν όμως ότι θα εξο­φλή­σει την οφειλή του μέχρι το τέλος της του­ρι­στι­κής περιό­δου.

Τον μήνα Σεπτέμ­βριο ο νόμιμος εκπρό­σω­πος της εται­ρείας επι­σκέ­φθηκε τον κατη­γο­ρού­μενο στην Αγγλία, όπου εκείνος του δήλωσε ότι έχει οικο­νο­μι­κές δυσχέ­ρειες, όμως κάποιοι συνερ­γά­τες του οφεί­λουν στον ίδιο αρκετά χρήματα, με τα οποία σκόπευε να εξο­φλή­σει την εται­ρεία.

Του παρέ­δωσε μάλιστα και μια επιταγή 10.000 λιρών Αγγλίας, εκδό­σεως ενός Άγγλου, προ­κει­μέ­νου να μειωθεί η οφειλή του, η οποία όμως δεν πλη­ρώ­θηκε.

Σε διαρ­κείς τηλε­φω­νι­κές οχλή­σεις μέχρι το τέλος του έτους 2003 για εξό­φληση της συνο­λι­κής οφειλής των 97.365,12 ευρώ, που είχε εισπρά­ξει ο κατη­γο­ρού­με­νος από τους πελάτες του, όπως προ­κύ­πτει από την καρτέλα κίνησης του ξενο­δο­χείου της εται­ρείας, χωρίς να απο­δώ­σει σ’ αυτήν τα αντί­στοιχα ποσά, ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­σχό­ταν ότι θα εξο­φλή­σει την οφειλή του.

Κατά το έτος 2004, ύστερα από τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία, συνέ­χι­σαν την συνερ­γα­σία με τον κατη­γο­ρού­μενο, επειδή η σεζόν δεν είχε πάει καλά του­ρι­στικά, αυτή τη φορά όμως για το έτος 2004 εκείνος προ­κα­τέ­βαλε τα έξοδα των πελατών.

Στη συνέ­χεια, η εται­ρεία ανέθεσε σε Αγγλίδα δικη­γόρο να προβεί στις απα­ραί­τη­τες δικα­στι­κές ενέρ­γειες, προ­κει­μέ­νου να εισπρά­ξει το οφει­λό­μενο σε αυτήν ποσό από το του­ρι­στικό πρα­κτο­ρείο.

Η δικη­γό­ρος την πλη­ρο­φό­ρησε ότι η εται­ρεία, της οποίας διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος ήταν ο κατη­γο­ρού­με­νος, τέθηκε σε παύση εργα­σιών στις 26-3-2003 και ότι μονα­δι­κός νόμιμος εκπρό­σω­πος του πρα­κτο­ρείου ήταν κάποιος Michael Hadzipani, ενώ ο κατη­γο­ρού­με­νος, τον οποίο γνώ­ρι­ζαν με το όνομα «Στέ­φα­νος» δεν ήταν νόμιμος εκπρό­σω­πος της ως άνω εται­ρείας.

Κατόπιν έρευνας η εται­ρεία πλη­ρο­φο­ρή­θηκε το όνομα του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος εκπρο­σω­πού­με­νος δια πλη­ρε­ξου­σίου από τον δικη­γόρο του κ. Ν. Πέρο, αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα του απο­δί­δο­νται, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι είχε μια καλή συνερ­γα­σία με την μηνύ­τρια εται­ρεία για δύο έτη και ότι δεν νοείται το τρίτο έτος, που ανέ­κυ­ψαν δια­φο­ρές, να υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι ήταν επαγ­γελ­μα­τίας απα­τε­ώ­νας.

Ισχυ­ρί­στηκε ακόμη ότι δεν προ­κύ­πτει από τους ισο­λο­γι­σμούς της εται­ρείας και κυρίως από τον ισο­λο­γι­σμό του έτους 2003 ότι έχουν απω­λε­σθεί τα 100.000 ευρώ περίπου που του απο­δί­δο­νται, ενώ περαι­τέρω προ­κύ­πτει ότι υπάρχει έλλειμμα μόλις 20.000 ευρώ. Δια­τεί­νε­ται μάλιστα ότι πρό­κει­ται για μια καθαρά αστική διαφορά που έχει ποι­νι­κο­ποι­η­θεί, ενώ η μηνύ­τρια εται­ρεία δεν έχει ασκήσει αγωγή.

Ο συνή­γο­ρος πολι­τι­κής αγωγής κ. Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου είχε επι­ση­μά­νει ενώπιον του πρω­τό­δι­κου δικα­στη­ρίου ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος έδωσε τρεις δια­φο­ρε­τι­κές διευ­θύν­σεις στις αρχές, ότι έχει πτω­χεύ­σει από το έτος 2003 και ως εκ τούτου μια αστική αγωγή δεν θα είχε απο­τέ­λε­σμα και ότι όχι μόνο τέλεσε τα αδι­κή­ματα σε βάρος της μηνύ­τριας εται­ρείας αλλά ανάλογα και σε ακόμη 3 ξενο­δο­χεια­κές εται­ρείες της Κω.