Α. Καμπουράκης: «Η επόμενη τουριστική σεζόν μόνο ως κινούμενη άμμος μπορεί να χαρακτηριστεί»!

Συ­νέ­ντευ­ξη

στο Δα­μια­νό Αθα­να­σί­ου

«Η επό­με­νη σεζόν μόνο ως κι­νού­με­νη άμμος μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί. Μπο­ρεί να υπάρ­ξει για πα­ρά­δειγ­μα, ενί­σχυ­ση της ροής Ρώσων του­ρι­στών, που δεν θα πάνε στην Τουρ­κία, αλλά την ίδια στιγ­μή οι προ­κρα­τή­σεις βρί­σκο­νται σε αξιο­ση­μεί­ω­τη πτώση». Αυτά ανα­φέ­ρει, με­τα­ξύ άλλων πολ­λών, σε συ­νέ­ντευ­ξή του προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή», ο πρό­ε­δρος της Ενώ­σε­ως Ξε­νο­δό­χων Ρόδου κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, ανα­φε­ρό­με­νος στις προ­ο­πτι­κές της επό­με­νης του­ρι­στι­κής σεζόν, χωρίς να κρύ­βει τις ανη­συ­χί­ες του.

«Ανη­συ­χώ, γιατί ο του­ρι­σμός είναι πολύ ευαί­σθη­τος και το κο­κτέιλ που δια­μορ­φώ­νε­ται είναι πραγ­μα­τι­κά εκρη­κτι­κό», ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ενώ, δεν πα­ρα­λεί­πει να το­νί­σει: «Πα­ρα­τη­ρώ ένα κλίμα ευ­φο­ρί­ας που δεν δι­καιο­λο­γεί­ται, κατά τη γνώμη μου. Ακόμα ανα­σαί­νου­με με κα­λα­μά­κι, ενώ εί­μα­στε κάτω από το νερό. Και κα­νείς δεν μπο­ρεί να πα­ρα­βλέ­πει ή να υπο­τι­μά αυτό που βρί­σκε­ται μπρο­στά μας, κι απαι­τεί ου­σια­στι­κές κι απο­τε­λε­σμα­τι­κές κι­νή­σεις και δρά­σεις».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο εν­δε­χό­με­νο επι­μή­κυν­σης της του­ρι­στι­κής σεζόν, ο κ. Αντ. Κα­μπου­ρά­κης, σχο­λιά­ζει:

«Είναι μια πε­λώ­ρια πρό­κλη­ση κι ένα με­γά­λο στοί­χη­μα. Κα­νείς δεν έχει κά­ποιο μα­γι­κό κου­μπί για να το πα­τή­σει και να φέρει πε­λά­τες εκτός σεζόν. Γι­΄αυ­τό και είναι ένα με­γά­λο ρίσκο… Θα πε­τύ­χει μόνο, αν εμείς το κα­τα­φέ­ρου­με να πε­τύ­χει». Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του προ­έ­δρου της Ενω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου κ. Αντ. Κα­μπου­ρά­κη:

 • Έφτα­σε στο τέλος και η φε­τι­νή του­ρι­στι­κή σεζόν 2015. Ποιος είναι ο δικός σας απο­λο­γι­σμός;

Κοι­τάξ­τε… ο ρο­δια­κός του­ρι­σμός άντε­ξε, παρά τις δυ­σκο­λί­ες και τις με­γά­λες προ­κλή­σεις που υπήρ­χαν. Και οφεί­λω εδώ να ανα­γνω­ρί­σω την τε­ρά­στια προ­σπά­θεια που έκα­ναν όλοι οι συ­νά­δελ­φοι, με την τι­μο­λο­για­κή τους πο­λι­τι­κή, με τις προ­σφο­ρές τους, με τις θυ­σί­ες τους, ώστε να μεί­νει όρ­θιος ο ρο­δια­κός του­ρι­σμός και να συ­νε­χί­σει να προ­σφέ­ρει στην το­πι­κή κοι­νω­νία. Και ας το­νι­στεί αυτό, το πρά­ξα­με με σο­βα­ρό­τη­τα και με πα­τριω­τι­κή ευαι­σθη­σία. Πα­ρα­τη­ρώ ωστό­σο ένα κλίμα ευ­φο­ρί­ας, που δεν δι­καιο­λο­γεί­ται, κατά τη γνώμη μου. Ακόμη ανα­σαί­νου­με με το κα­λα­μά­κι, ενώ εί­μα­στε κάτω από το νερό. Και κα­νείς δεν μπο­ρεί να πα­ρα­βλέ­πει ή να υπο­τι­μά αυτό που βρί­σκε­ται μπρο­στά μας, κι απαι­τεί ου­σια­στι­κές κι απο­τε­λε­σμα­τι­κές κι­νή­σεις και δρά­σεις.

• Τι είναι αυτό που έρ­χε­ται κατά την άποψή σας;

Πρώτα και κύρια έχου­με πλέον την ισλα­μι­κή τρο­μο­κρα­τία μέσα στην Ευ­ρώ­πη. Έχου­με μια γε­νι­κό­τε­ρη έντα­ση στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή μας. Ξέ­ρε­τε πόσο ευαί­σθη­τος είναι ο του­ρι­σμός σε τέ­τοιου τύπου κρα­δα­σμούς. Μετά έχου­με το προ­σφυ­γι­κό. Πού θα οδη­γη­θεί όλο αυτό το κύμα από­γνω­σης κι απελ­πι­σί­ας; Κι εδώ πρέ­πει να δούμε πώς θα γίνει μια απο­τε­λε­σμα­τι­κή δια­χεί­ρι­ση, ώστε να μην ξε­φύ­γει το πρό­βλη­μα κι απλω­θεί σε όλα τα νησιά μας. Έχου­με επί­σης το σοκ στον ΦΠΑ, που ακόμη δεν μπο­ρού­με να υπο­λο­γί­σου­με πόσο θα επη­ρε­ά­σει την του­ρι­στι­κή αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά μας. Όλα αυτά απαι­τούν εγρή­γορ­ση κι αντι­με­τώ­πι­ση. Ο εφη­συ­χα­σμός είναι ο χει­ρό­τε­ρος σύμ­βου­λος, αυτή την ώρα.

• Ανη­συ­χεί­τε πως όλα αυτά θα μας επη­ρε­ά­σουν αρ­νη­τι­κά στην επό­με­νη σεζόν;

Ανη­συ­χώ, γιατί όπως είπα ο του­ρι­σμός είναι πολύ ευαί­σθη­τος και το κο­κτέιλ που δια­μορ­φώ­νε­ται είναι πραγ­μα­τι­κά «εκρη­κτι­κό». Η επό­με­νη σεζόν μόνον ως κι­νού­με­νη άμμος μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί. Μπο­ρεί να υπάρ­ξει, για πα­ρά­δειγ­μα, ενί­σχυ­ση της ροής Ρώσων του­ρι­στών, που δεν θα πάνε στην Τουρ­κία, αλλά την ίδια στιγ­μή οι προ­κρα­τή­σεις συ­νο­λι­κά βρί­σκο­νται σε αξιο­ση­μεί­ω­τη πτώση. Αυτό αντα­να­κλά την αβε­βαιό­τη­τα που υπάρ­χει και οφεί­λου­με να εί­μα­στε διαρ­κώς σε «αυ­ξη­μέ­νη επι­φυ­λα­κή», ανα­προ­σαρ­μό­ζο­ντας διαρ­κώς τις δρά­σεις μας, με βάση τις εξε­λί­ξεις.

• Πώς μπο­ρεί κατά τη γνώμη σας να αντι­με­τω­πι­στεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά αυτό το «κο­κτέιλ» – όπως εί­πα­τε –  των προ­κλή­σε­ων;

Έκτα­κτες συν­θή­κες, ση­μαί­νει έκτα­κτες απο­φά­σεις. Δεν μπο­ρού­με να πη­γαί­νου­με άλλο με τον του­ρι­σμό «στον αυ­τό­μα­το». Χρειά­ζε­ται λε­πτο­με­ρές σχέ­διο, στο­χευ­μέ­νες κι­νή­σεις, τομές ακρι­βεί­ας. Ει­δι­κό­τε­ρα για το νησί μας και για τις επι­χει­ρή­σεις μας θα πρέ­πει πάση θυσία να εξευ­ρε­θούν ισο­δύ­να­μα, ένα­ντι των αρ­νη­τι­κών επι­πτώ­σε­ων, από το σοκ του ΦΠΑ. Και του πρώην μειω­μέ­νου και του του­ρι­στι­κού. Κι εμείς, προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, θα εί­μα­στε σε θέση πολύ σύ­ντο­μα και μετά από εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη με­λέ­τη, να προ­τεί­νου­με συ­γκε­κρι­μέ­νη και ρε­α­λι­στι­κή λίστα ισο­δυ­νά­μων. Αλ­λιώς θα ανα­ζη­τού­με μόνον τσι­ρό­τα χαν­ζα­πλάστ, για «φυ­μα­τί­ω­ση….»

• Σε αυτό τον έκτα­κτο σχε­δια­σμό εντάσ­σε­ται και η δη­μιουρ­γία νέας εται­ρεί­ας, για την προ­βο­λή του ρο­δια­κού του­ρι­σμού;

Σε αυτές τις δρα­μα­τι­κές συν­θή­κες έχει πολύ με­γά­λη ση­μα­σία η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των πόρων, που κα­τευ­θύ­νο­νται για την προ­βο­λή του νη­σιού μας, και η αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τά τους. Ο του­ρι­σμός λει­τουρ­γεί προς όφε­λος όλων μας, γιατί είναι αυτός που δη­μιουρ­γεί για το νησί μας ει­σο­δή­μα­τα, δη­μιουρ­γεί δου­λειές, κρα­τά­ει όρθια την το­πι­κή οι­κο­νο­μία και ερ­γα­σία. Θα έπρε­πε λοι­πόν να υπάρ­χει και ενί­σχυ­ση των πόρων της προ­βο­λής. Από 1.300.000 ευρώ για 1.200.000 αφί­ξεις, κα­τα­ντή­σα­με σε 680.000 ευρώ για 2.500.000 ετή­σιες αφί­ξεις. «Το πνεύ­μα θέλει, αλλά το σώμα αδυ­να­τεί». Εμείς ως Ένωση κά­να­με ό,τι κα­λύ­τε­ρο μπο­ρού­σα­με για τον ΠΡΟ­ΤΟΥΡ. Πρώτα απ’ όλα τον αγα­πή­σα­με. Πολύ. Τον σε­βα­στή­κα­με. Τον τι­μή­σα­με αδιά­λει­πτα και ανελ­λι­πώς. Ενι­σχύ­σα­με το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό του, με εμ­βλη­μα­τι­κά έμπει­ρα στε­λέ­χη της του­ρι­στι­κής αγο­ράς. Με όραμα, με επάρ­κεια, με ανα­γνω­ρι­σμέ­νες ικα­νό­τη­τες. Για το στρα­τη­γι­κό σχέ­διο δρά­σης της επό­με­νης πε­ντα­ε­τί­ας και πέρα. Ανα­θέ­σα­με σε γνω­στή εται­ρεία ορ­κω­τών λο­γι­στών τον κρυ­στάλ­λι­νο έλεγ­χο των οι­κο­νο­μι­κών του Ορ­γα­νι­σμού, όπως επι­τάσ­σει ο πά­ρε­δρος και το ελεγ­κτι­κό. Και ταυ­τό­χρο­να σε δύο δι­κη­γο­ρι­κά γρα­φεία τη σύ­ντα­ξη νέου κα­τα­στα­τι­κού, σύγ­χρο­νου και λει­τουρ­γι­κού. Ανα­θέ­σα­με σε έγκρι­τη εται­ρεία λο­γι­στών την σύ­ντα­ξη και εφαρ­μο­γή κα­νο­νι­σμού διοι­κη­τι­κής και οι­κο­νο­μι­κής λει­τουρ­γί­ας. Με με­γά­λα δικά μας έξοδα. Και ας μην πα­ρα­βλέ­που­με, πως πο­λυ­ε­τώς και αδιά­λει­πτα συ­νει­σφέ­ρου­με τα μέ­γι­στα με ανα­ρίθ­μη­τες φι­λο­ξε­νί­ες, με προ­σφο­ρές και χο­ρη­γί­ες, με αε­ρο­πο­ρι­κά ει­σι­τή­ρια σε δη­μο­σιο­γρα­φι­κά τα­ξί­δια προ­βο­λής και δη­μο­σί­ων σχέ­σε­ων. Απο­κα­τά­στα­σης της ει­κό­νας μας, όταν αυτή πλήτ­τε­ται και απει­λεί­ται. Με γεύ­μα­τα, με δεί­πνα, με συ­νέ­δρια, με ημε­ρί­δες και εσπε­ρί­δες. Με λό­μπιγκ και με εμ­βλη­μα­τι­κή συμ­με­το­χή, όπου και όποτε απαι­τεί­ται, εθνι­κά και κυ­ρί­ως διε­θνώς. Με με­λέ­τες, με κο­στο­βό­ρες επι­στη­μο­νι­κές συ­νερ­γα­σί­ες και συ­νέρ­γειες. Με διε­θνείς πα­ρου­σί­ες, οι οποί­ες εδρά­ζο­νται και σε δικές μας γνω­ρι­μί­ες, σχέ­σεις και ικα­νό­τη­τες. Δεν μπο­ρού­με όμως εμείς να υπο­κα­τα­στή­σου­με το ρόλο του Δήμου στη χρη­μα­το­δό­τη­ση. Ούτε μπο­ρού­με να αφή­σου­με το νησί μας χωρίς προ­βο­λή, όταν από εκεί εξαρ­τά­ται το ψωμί όλων μας. Ούτε μπο­ρού­με να πα­ρου­σια­ζό­μα­στε σαν την πηγή που θα κα­λύ­ψει οι­κο­νο­μι­κά, όλες τις ανά­γκες. Έχου­με όρια, τα οποία έχου­με προ πολ­λού ξε­πε­ρά­σει.

• Η συ­ζή­τη­ση περί επι­μή­κυν­σης της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου έχει οδη­γή­σει και στα πρώτα δειλά βή­μα­τα χει­με­ρι­νού του­ρι­σμού. Έχουν βγει κά­ποια πρώτα συ­μπε­ρά­σμα­τα;

Είναι μια πε­λώ­ρια πρό­κλη­ση κι ένα με­γά­λο στοί­χη­μα. Κα­νείς δεν έχει κά­ποιο μα­γι­κό κου­μπί, για να το πα­τή­σει και να φέρει πε­λά­τες εκτός σεζόν. Γι αυτό και είναι ένα με­γά­λο ρίσκο. Έχει απώ­λειες τα πρώτα χρό­νια, που θα απο­φα­σί­σει κά­ποιος να μπει στη διεκ­δί­κη­ση πε­λα­τών χει­με­ρι­νού του­ρι­σμού, και θα πρέ­πει να το δει ως επέν­δυ­ση που θα απο­δώ­σει, σε με­σο­μα­κρο­πρό­θε­σμη βάση. Θέλει με­γά­λη επι­μο­νή και με­γά­λη υπο­μο­νή, για να κερ­δη­θεί αυτό το στοί­χη­μα. Έχει σα­φέ­στα­το οι­κο­νο­μι­κό κό­στος, έχει λει­τουρ­γι­κή ζημία αρ­χι­κά, έχει με­γά­λη θυσία στην έναρ­ξή του, αλλά έχει και αξιο­ση­μεί­ω­το με­τρή­σι­μο όφε­λος, όταν και αν τε­λι­κά επι­τύ­χει. Είναι μια με­γά­λη προ­ο­πτι­κή, η οποία θα επι­τύ­χει μόνον αν εμείς το αξί­ζου­με. Θα πε­τύ­χει μόνον, αν εμείς το κα­τα­φέ­ρου­με να πε­τύ­χει. Και αυτό δεν θα γίνει ούτε με φθόνο, ούτε με μίσος, ούτε με ζήλια. Θα γίνει με ευ­γε­νή άμιλ­λα, με συ­να­γω­νι­σμό, με επί­μο­νη προ­σπά­θεια συμ­με­τε­χό­ντων, με με­λε­τη­μέ­νο και κο­στο­λο­γη­μέ­νο, καλό σχέ­διο. Χωρίς απο­κλει­σμούς μεν, αλλά άνευ απλό­χε­ρης μοι­ρα­σιάς κερ­δών, σε απρό­θυ­μους από­ντες. Και είναι σαφές ότι όποιος απου­σιά­ζει από την επέν­δυ­ση, από την ανά­λη­ψη του κιν­δύ­νου, αυτός θα απο­κλει­σθεί και από τα οφέλη της επι­τυ­χί­ας. Αυτό είναι αυ­το­νό­η­το. Με­ρί­διο θα πά­ρουν μόνο οι συμ­μέ­το­χοι στην ζημιά. Όποιοι και όσοι συ­μπρά­ξουν. Και οι επαγ­γελ­μα­τί­ες και οι συ­νερ­γά­τες και οι προ­μη­θευ­τές, και οι ερ­γα­ζό­με­νοι. Με τη δική τους ευ­θύ­νη, με το δικό τους κό­στος, με τη θυσία τους. Με τον κίν­δυ­νο και με τη σο­βα­ρό­τη­τά τους. Όλοι αυτοί μαζί.

• Μέσα σε αυτόν τον κυ­κε­ώ­να των προ­βλη­μά­των υπάρ­χει και το θέμα των δα­νεί­ων των ξε­νο­δο­χεί­ων. Οι απο­φά­σεις που ελή­φθη­σαν θα φέ­ρουν αλ­λα­γές και σε ποια κα­τεύ­θυν­ση;

Είμαι από αυ­τούς που από καιρό χτύ­πη­σα το «κα­μπα­νά­κι» για τον αφελ­λη­νι­σμό των ξε­νο­δο­χεί­ων. Πι­στεύω λοι­πόν πως αυτά που απο­φα­σί­στη­καν ανοί­γουν την «κερ­κό­πορ­τα». Κι αυτό που σας λέω δεν είναι συ­ντε­χνια­κό. Είναι θέμα όλης της κοι­νω­νί­ας. Διότι ελ­λη­νι­κός του­ρι­σμός ση­μαί­νει ελ­λη­νι­κό ξε­νο­δο­χείο. Και ελ­λη­νι­κό ξε­νο­δο­χείο ση­μαί­νει Έλ­λη­νες ερ­γα­ζό­με­νοι, κι σε το­πι­κό επί­πε­δο ση­μαί­νει το­πι­κή σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας, για να μεί­νουν όρθια και τα ξε­νο­δο­χεία και η κοι­νω­νία. Αυτό είναι το δια­κύ­βευ­μα. Αυτό εμείς και το λέμε και το πράτ­του­με. Και το τι­μού­με. Με κάθε κό­στος. Ακόμη και στις ση­με­ρι­νές τρα­γι­κές συν­θή­κες, της κρί­σης.

• Μια και ανα­φέ­ρε­στε στην κοι­νω­νία, ήδη ο ρο­δια­κός λαός είναι στα όριά του. Πο­νά­ει πραγ­μα­τι­κά…

Το ξέ­ρου­με, το νιώ­θου­με, το ζούμε. Γι αυτό και στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή μας είναι το «πα­τριω­τι­κό επι­χει­ρείν». Επι­χει­ρώ, προ­σπα­θώ, θέλω να κρα­τή­σω όρθια και υγιή την επι­χεί­ρη­σή μου, όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για το δι­πλα­νό μου. Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε αυτή την ευ­θύ­νη, προ­ω­θού­με διαρ­κώς δρά­σεις, προ­κει­μέ­νου να αντα­πο­κρι­θού­με στην επι­τα­κτι­κή ανά­γκη για αλ­λη­λεγ­γύη. Και θέλω να σας πω ότι εί­μα­στε δε­σμευ­μέ­νοι απέ­να­ντι στη ρο­δια­κή κοι­νω­νία, να διευ­ρύ­νου­με διαρ­κώς τη βε­ντά­λια των δρά­σε­ών μας, για να στη­ρί­ζου­με όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρους από τους συ­μπο­λί­τες μας, που βρί­σκο­νται σή­με­ρα σε ανά­γκη, και που αξί­ζουν τη στή­ρι­ξή μας.