Μητροπολίτης Ρόδου Κύριλλος: «Η Εκκλησία σήμερα παραμένει ένας βασικός πυλώνας για την κοινωνία»

Σεβα­σμιό­τατε, στις δύσκο­λες στιγμές που περνάμε ως χώρα και ως κοι­νω­νία, βλέπετε τον κόσμο να είναι πιο κοντά στην εκκλη­σία;

Είναι γεγονός ότι οι συν­θή­κες σήμερα είναι πολύ δύσκο­λες. Οι άνθρω­ποι σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, ψάχνουν πάντα ένα “απο­κού­μπι”. Η εκκλη­σία απο­τε­λεί το “απο­κού­μπι” των ανθρώ­πων, όμως θα πρέπει να προ­βλη­μα­τι­ζό­μα­στε πάντοτε για το αν οι άνθρω­ποι αυτή τη στιγμή στρέ­φο­νται προς την εκκλη­σία, θέλο­ντας την ουσία ή εάν η στροφή αυτή, απο­τε­λεί ένα καθαρά ψυχο­λο­γικό φαι­νό­μενο. Δηλαδή εάν η εκκλη­σία απο­τε­λεί ένα συναι­σθη­μα­τικό κατα­φύ­γιο. Εάν συμ­βαί­νει το πρώτο τότε μπο­ρούμε να πούμε ότι οι δύσκο­λες συν­θή­κες, δημιουρ­γούν υγιείς και αλη­θι­νές προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε ο άνθρω­πος να επι­στρέ­ψει ουσια­στικά στον εαυτό του. Στην αντί­θετη περί­πτωση έχουμε να κάνουμε με φαι­νό­μενα τα οποία θα παρέλ­θουν όταν παρέλ­θουν και οι δύσκο­λες κατα­στά­σεις. Εμείς ευχό­μα­στε ο άνθρω­πος, σε δύσκο­λες συν­θή­κες, να μπο­ρέ­σει ανα­κα­λύ­ψει και τον Θεό του, και τον εαυτό του. Το ζήτημα πάντα για την εκκλη­σία, δεν είναι οι αριθμοί, αλλά η ουσία.

Βλέ­πουμε πάντως ότι στην περιοχή ευθύνης σας, υπάρχει αντα­πό­κριση και συμ­με­τοχή σε θρη­σκευ­τι­κές εκδη­λώ­σεις, θυρα­νοί­ξια, εορ­τα­σμούς κλπ. Είναι θετικό αυτό;

Πράγ­ματι, μπο­ρούμε να πούμε ότι η αντα­πό­κριση του κόσμου είναι πάρα πολύ μεγάλη και θετική. Αυτό απο­τε­λεί ένα πολύ αισιό­δοξο μήνυμα διότι βλέ­πουμε ότι τελικά ο άνθρω­πος, θέλει και συμ­με­τέ­χει στο “γεγονός” της εκκλη­σίας. Και πρέπει να συμ­με­τέ­χει στο γεγονός της εκκλη­σίας, διότι το “εκκλη­σια­στικό γεγονός” έχει και ευρύ­τε­ρες προ­ε­κτά­σεις όσον αφορά την εν γένει κοι­νω­νική μας ζωή. Ο άνθρω­πος, συμ­με­τέ­χο­ντας σε όλες αυτές τις εκδη­λώ­σεις, απο­δει­κνύει ότι συμ­με­τέ­χει ουσια­στικά και κοι­νω­νι­κο­ποιεί­ται σε χρόνο κατά τον οποίο, εκ των πραγ­μά­των, οι ανθρώ­πι­νες σχέσεις διέρ­χο­νται βαθιά κρίση. Έρχεται κοντά ο ένας στον άλλον, βιώνει την αδελ­φο­σύνη και όταν συμ­βαί­νουν αυτά, μπο­ρούμε πράγ­ματι να μιλάμε για ένα πολύ θετικό απο­τέ­λε­σμα.

 Τι ζητούν –ως επί το πλείστον- οι πολίτες από την Μητρό­πολη Ρόδου;

Ο καθένας έχει μια αφε­τη­ρία όταν απευ­θύ­νε­ται στην Μητρό­πολη Ρόδου. Άλλος θα κινηθεί στο πνευ­μα­τικό επίπεδο, κάποιος άλλος αναζητά την ψυχική ηρεμία, άλλος ανα­ζη­τεί αντα­πό­κριση στο πρό­βλημά του, άλλος θέλει να μιλήσει σε κάποιον που θα τον ακούσει. Εξαρ­τά­ται από την “αφε­τη­ρία” που έχει ο καθένας. Προ­σω­πικά, δεν μ’ αρέσουν οι γενι­κεύ­σεις. Κάθε άνθρω­πος απο­τε­λεί μια ιδιαί­τερη περί­πτωση. Ακόμη κι αν δύο άνθρω­ποι, σου ζητή­σουν το ίδιο πράγμα, πάλι μέσα από δια­φο­ρε­τική αφε­τη­ρία το βλέπει ο καθένας, από δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση. Συνεπώς, δια­φέ­ρει και το απο­τέ­λε­σμα.

Η εκκλη­σία παρα­μέ­νει βασικός πυλώνας για την κοι­νω­νία;

Η εκκλη­σία σήμερα, παρα­μέ­νει ένας βασικός πυλώνας για την κοι­νω­νία. Η εκκλη­σία είναι ταυ­τι­σμένη με το “Είναι” του Έλληνα, με την υπό­στασή του –εξ ού και η “Ελλη­νορ­θο­δο­ξία” η οποία παρε­ξη­γεί­ται κατά καιρούς, διότι αυτό τον όρο τον χρη­σι­μο­ποί­η­σαν κάποια ιδε­ο­λο­γικά ρεύματα για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν διά­φο­ρες σκο­πι­μό­τη­τες ή πολι­τι­κές κατα­στά­σεις. Όμως ο Έλληνας, μπορεί να δείχνει χλιαρός ή ψυχρός, αλλά στο μεγα­λύ­τερό του ποσοστό, την εκκλη­σία του την θέλει να είναι ζωντανή και να λει­τουρ­γεί. Και στην εκκλη­σία του έρχεται και θέλει να στη­ρι­χτεί, όταν κλο­νί­ζε­ται.

Φυσικά υπάρ­χουν και κάποιες άλλες κινή­σεις, οι οποίες λει­τουρ­γούν αυτό τον καιρό εις τρόπον ώστε να πείσουν τον άνθρωπο ότι δεν χρειά­ζε­ται την εκκλη­σία. Όμως η εκκλη­σία παρα­μέ­νει βασικός πυλώνας για την κοι­νω­νία, διότι ο ίδιος ο άνθρω­πος είναι εκκλη­σία. Και κάποτε θα πρέπει να στα­μα­τή­σουμε να την βλέ­πουμε ως “θεσμό”. Την εκκλη­σία θα πρέπει να την βλέ­πουμε ως “Σώμα Χριστού”. Ότι είμαστε μέλη, κύτταρα ενός σώματος. Όταν την δούμε με αυτή την “Παύλεια” προ­σέγ­γιση και έννοια τότε, θα αλλά­ξουμε τις σχέσεις μας με την εκκλη­σία και θα την κατα­νο­ή­σουμε δια­φο­ρε­τικά. Το πρό­βλημα του σημε­ρι­νού ανθρώ­που είναι ότι έχει πειστεί πως η Εκκλη­σία είναι ένας “θεσμός” παράλ­ληλα υφι­στά­με­νος με τους άλλους θεσμούς αυτού του κόσμου. Όμως δεν είναι αυτό. Πάνω από αυτό τον θεσμό, υπάρχει το “Σώμα Χριστού” όπου όλοι οι πιστοί, είτε είναι δίκαιοι, είτε άδικοι, άγιοι, αμαρ­τω­λοί, καλοί, κακοί, πλού­σιοι, φτωχοί κλπ συμ­με­τέ­χουν ως μέλη τα οποία είναι απα­ραί­τητα για την λει­τουρ­γία αυτού του Σώματος.

Είναι γεγονός ότι η Εκκλη­σία είχε υποστεί μεγάλη φορο­λό­γηση. Γιατί υπάρχει η εικόνα ότι έχετε «ελα­φρύν­σεις» και απαλ­λα­γές;

Να ξεκα­θα­ρί­σουμε ότι η Εκκλη­σία φορο­λο­γεί­ται. Και η φορο­λο­γία είναι υψηλή. Πλη­ρώ­νει τον Φόρο Εισο­δή­μα­τος, που ανέρ­χε­ται στο 30% περίπου, πλη­ρώ­νει και ΕΝΦΙΑ, που λόγω των αντι­κει­με­νι­κών αξιών είναι πάρα πολύ υψηλός στην περιοχή μας. Και θέλω να προ­σθέσω ότι η Εκκλη­σία πλη­ρώ­νει και τον φόρο για τα ακίνητα από τα οποία δεν έχει κανένα εισό­δημα καθώς και για ακίνητα τα οποία δεν έχει εισπρά­ξει ενοίκια, επειδή σε πολλές περι­πτώ­σεις κάποιοι αδυ­να­τούν να τα κατα­βά­λουν. Όσοι υπο­στη­ρί­ξουν το αντί­θετο, θέλουν να παρα­πλη­ρο­φο­ρούν την κοινή γνώμη επειδή έχουν σκο­πι­μό­τη­τες. Κι αυτό θα πρέπει να το κατα­λά­βει ο λαός.

Σε ποια φάση βρί­σκε­ται η υλο­ποί­ηση του προ­γράμ­μα­τος θρη­σκευ­τι­κού του­ρι­σμού;

Υπάρχει αυτή την στιγμή μια επι­τροπή, το έργο της οποίας βρί­σκε­ται ακόμη στην αρχή. Όσον αφορά την Μητρό­πολη Ρόδου οι προ­σπά­θειές μας, κινού­νται προς την κατεύ­θυνση α) της ανά­δει­ξης κάποιων εκκλη­σια­στι­κών μνη­μείων β) στην δημιουρ­γία ενός μεγάλου εκκλη­σια­στι­κού μου­σείου και των κόμβων αυτού του μου­σείου στα διάφορα σημεία του νησιού της Ρόδου (με συγκε­κρι­μένη θεμα­το­λο­γία ο κάθε κόμβος) και γ) στην προ­ε­τοι­μα­σία εκδό­σεων σε διά­φο­ρες γλώσσες όπου θα παρου­σιά­ζο­νται τα μνημεία μας, η ιστορία τους και η παρά­δοσή μας. Ουσια­στικά, μας ενδια­φέ­ρει να μην προ­βάλ­λουμε μόνο τα εκκλη­σια­στικά μνημεία ως “νεκρά” αλλά με τον ενεργό τους ρόλο, δηλαδή ότι μέσα σε αυτά υλο­ποιεί­ται η εκκλη­σια­στική ζωή και κυρίως να προ­βλη­θεί η παρά­δοσή μας.

Είδαμε ότι υπε­γράφη προ­γραμ­μα­τική σύμβαση με την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου για την κατα­γραφή των εκκλη­σια­στι­κών μνη­μείων. Σε τι θα βοη­θή­σει αυτό;

Είναι γεγονός ότι είχαμε ζητήσει από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου να μας βοη­θή­σει για την κατα­γραφή των εκκλη­σια­στι­κών μνη­μείων της περιο­χής της Μητρό­πο­λης Ρόδου. Αυτό θα βοη­θή­σει τους επι­σκέ­πτες του νησιού να έχουν πρό­σβαση σε πλη­ρο­φο­ρίες για τα μνημεία μας, για τα κει­μή­λια κλπ. Οι κατα­γρα­φές έχουν γίνει, έχουν φωτο­γρα­φη­θεί και φυσικά έχουν ασφα­λι­στεί. Όλα αυτά συμπλη­ρώ­νουν τις προ­σπά­θειες για την ανά­πτυξη του προ­σκη­νυ­μα­τι­κού του­ρι­σμού και της προ­βο­λής του εκκλη­σια­στι­κού και χρι­στια­νι­κού χαρα­κτήρα της Ρόδου.

Ποια η άποψή σας για το θέμα που θέτουν οι «αρμό­διοι» του υπουρ­γείου Παι­δείας σχετικά με την κατάρ­γηση των θρη­σκευ­τι­κών;

Η συζή­τηση περί καταρ­γή­σεως ή μη του μαθή­μα­τος των θρη­σκευ­τι­κών, περί του ομο­λο­για­κού ή του δια­θρη­σκεια­κού χαρα­κτήρα του, είναι μια συζή­τηση η οποία κρατάει χρόνια. Και εξαρ­τά­ται εν πολλοίς από τις δια­θέ­σεις, τα πιστεύω και την ιδε­ο­λο­γία του εκά­στοτε υπουρ­γού Παι­δείας και των συνερ­γα­τών του. Το Σύνταγμα της Ελλάδας, κατο­χυ­ρώ­νει τον ομο­λο­γιακό χαρα­κτήρα του μαθή­μα­τος, επι­τάσ­σο­ντας την εθνική και θρη­σκευ­τική δια­παι­δα­γώ­γηση των Ελλήνων. Το παιδί θα πρέπει να διδα­χτεί τα περί της Πίστεώς του. Και η γνώμη μας είναι ότι θα πρέπει το μάθημα των θρη­σκευ­τι­κών να παρα­μεί­νει ομο­λο­γιακό. Μπορεί να υπάρ­χουν πολλά προ­βλή­ματα στην διδα­σκα­λία του μαθή­μα­τος, αλλά πέραν τούτου, γι’ αυτά τα προ­βλή­ματα δεν θα εφαρ­μό­σουμε την παροι­μία “πονάει δόντι, κόβει κεφάλι”. Θα πρέπει να κατα­λά­βουμε ότι σε έναν κόσμο όπως ο σημε­ρι­νός, που δεν γνω­ρί­ζουμε ποιο θα είναι το αύριο και μέσα σε ποιο περι­βάλ­λον θα πρέπει να ζήσουμε, θα πρέπει να θωρα­κί­σουμε τα παιδιά μας με τις παρα­δό­σεις, τις αρχές, τις αξίες και την Πίστη του έθνους μας. Τα παιδιά αυτά θα είναι οι αυρια­νοί πολίτες που θα έχουν τα ηνία και το γίγνε­σθαι αυτής της χώρας. Κάθε άλλη συζή­τηση είναι περιττή.

Αυτή την περίοδο με όλα τα προ­βλή­ματα τα οποία αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα μας, είναι σώφρον να τίθε­νται τέτοια ζητή­ματα; Δεν έχουμε άλλα θέματα να ασχο­λη­θούμε πιο σοβαρά; Μήπως υπο­κρύ­πτουν σκο­πι­μό­τη­τες; Κι όσον αφορά εκεί­νους που δια­τεί­νο­νται ότι “το επι­βάλ­λει η Ευρώπη” νομίζω ότι θα πρέπει αυτά να απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­μενο σκέψεως και δια­λό­γου.

Φυσικά, εάν κάποια παιδιά ανήκουν σε άλλη θρη­σκεία οι γονείς τους, ζητούν απαλ­λαγή.

Εάν κάποια παιδιά ανήκουν σε άλλες θρη­σκείες, θα πρέπει η ίδια η Πολι­τεία να φρο­ντί­σει να διδά­σκο­νται την θρη­σκεία τους. Είναι ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμά τους να διδα­χτούν τα της πίστεώς τους, σε μια ευνο­μού­μενη και δημο­κρα­τική Πολι­τεία. Δεν το αρνεί­ται κανένας αυτό. Ζούμε σε μια κοι­νω­νία, σε μια χώρα, όπου ουσια­στικά η Πίστη μας είναι τρόπος έκφρα­σης, είναι μέρος της ζωής μας, δεν απο­τε­λεί κάτι ξένο. Γιατί όλα αυτά να τα ισο­πε­δώ­σουμε; Πού θα στη­ρι­χτούμε ως λαός τελικά;

Υπάρ­χουν νεότερα για την «στέγαση» του πολιού­χου της πόλεως Ρόδου Κων­στα­ντί­νου Υδραίου;

Όπως είναι γνωστό, έχει βρεθεί χώρος για να στε­γά­σει τον Κων­στα­ντίνο τον Υδραίο. Ο ναός του πολιού­χου της πόλεως Ρόδου έχουμε προ­γραμ­μα­τί­σει να γίνει στον χώρο του Πανορ­θό­δο­ξου Κέντρου. Δυστυ­χώς, κάποιοι συμπο­λί­τες μας, έχουν προ­σφύ­γει στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας και έχουν κατα­φέ­ρει να στα­μα­τή­σουν κάθε εργασία. Βρι­σκό­μα­στε εν αναμονή της εκδί­κα­σης της υπό­θε­σης αυτής.