Μεταναστευτικό: Ένα νησί “εφεδρεία” για τους πρόσφυγες – Το “σχέδιο Αλιµιά” στα Δωδεκάνησα ως έσχατη λύση για hot spot

«Κι αν πέσει ο Λίβανος κι ανοί­ξουν οι καταυλισµοί;». Το ερώτηµα για το μετα­να­στευ­τικό πρό­βλημα επα­νέρ­χε­ται επι­τα­κτικά όσο οι προκρινόµενες λύσεις προ­σκρού­ουν πότε στη λογική, πότε στη διεθνή νοµολογία, άλλοτε στο συναίσθηµα και πάντοτε στο εθνικό συµφέρον.

Οπως φάνηκε στο πρό­σφατο Ευρω­παϊκό Συµβούλιο, υπάρχει πρόθεση ανα­θε­ώ­ρη­σης του κανονισµού των επι­στρο­φών ώστε το ποσοστό όσων θα γυρνούν στις χώρες κατα­γω­γής τους να αυξηθεί πάνω από το σηµερινό 20%, ενώ σχε­τι­κές ανα­δια­τυ­πώ­σεις θα γίνουν και στον προσδιορισµό της έννοιας «ασφαλής τρίτη χώρα», µε σκοπό όσοι κινού­νται παράνοµα προς την Ε.Ε. από τη Μέση Ανατολή, την Αφρική ή την Ασία να παραµένουν σε «µη εµπόλεµες ζώνες», υπό όποιο καθε­στώς αυτές τελούν. Για την… ταµπακιέρα πάντως δεν µιλά κανείς.

*Δια­βά­στε ακόμα: Νίκος Πανα­γιω­τό­που­λος: Εξε­τά­ζο­νται σενάρια δημιουρ­γίας χώρων προ­σω­ρι­νής φύλαξης προ­σφύ­γων και μετα­να­στών σε Ρόδο-Κρήτη

Μετα­να­στευ­τικό: Το µικρό νησί Αλιµιά ως έσχατη λύση 

Κι επειδή η Ελλάδα θίγεται άµεσα και κυριό­τερα ως ευρω­παϊκό σύνορο στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, τα ήδη εφαρµοζόµενα, όπως οι απο­τρο­πές λαθραίας εισόδου στην επι­κρά­τεια και η αυστηρή εξέταση των αιτή­σεων ασύλου, έχουν µειώσει κατα­λυ­τικά τις µεταναστευτικές ροές.

Εφόσον όµως το πεδίο ενδια­φέ­ρο­ντος έχει µετακινηθεί προς τους πραγµατικούς πρό­σφυ­γες πολέµου, όπως οι Παλαι­στί­νιοι, αλλά και οι περίπου 1,8 εκατοµµύριο καταυλιζοµένοι στις δοµές του Βόρειου Λιβάνου, τότε ως έσχατη λύση -σύµφωνα µε πλη­ρο­φο­ρίες της «Κυρια­κά­τι­κης Απογευµατινής»- προ­κρί­νε­ται η παραµονή τους στο µικρό νησί Αλιµιά, στα δυτικά της Ρόδου, απέ­να­ντι από τη Χάλκη.

Η Αλιµιά συµπεριλαµβάνεται στο σύµπλεγµα της ∆ωδε­κα­νή­σου και έως τη δεκα­ε­τία του ’70 κατοι­κού­νταν από κάποιες οικο­γέ­νειες. ∆ιαθέτει υποδοµές, δύο προπολεµικά στρα­τό­πεδα, κάποια οικήµατα και άρτιους κόλπους για αγκυ­ρο­βό­λια. Στους του­ρι­στι­κούς οδηγούς εγγρά­φε­ται ως τόπος ενδια­φέ­ρο­ντος φυσιο­λα­τρών και ορισµένων παρα­γω­γών τηλε­ο­πτι­κών «παι­χνι­διών επι­βί­ω­σης».

Γιατί θεω­ρεί­ται ιδανικό – Τα εμπόδια

Στις τάξεις των υπη­ρε­σιών ασφα­λείας απο­τε­λεί κοινό µυστικό ότι πρό­κει­ται για «κατα­φύ­γιο πλού­σιων µεταναστών και προ­σφύ­γων». Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι την πρώτη περίοδο της εµφύλιας σύγκρου­σης στη Συρία, µεταξύ 2011-2016, µεταφέρθηκαν εκεί 30.000-50.000 Σύροι, χρι­στια­νοί στο θρήσκευµα, όπου διέµειναν για διάστηµα λίγων ηµερών έως ότου συνε­χί­σουν το ταξίδι τους, κυρίως προς τη Γερµανία, το Βέλγιο και τη Μ. Βρε­τα­νία, ακτο­πλοϊ­κώς ή αερο­πο­ρι­κώς, µε πτήσεις τσάρτερ από τη Ρόδο.

Ενεκα της ιδα­νι­κής γεω­γρα­φι­κής της θέσης, αφού στο νότιο άκρο της προ­σεγ­γί­ζε­ται απρό­σκο­πτα από τα λιβυκά παράλια και στο βόρειο από τα τουρ­κικά, η Αλιµιά χαρα­κτη­ρί­ζε­ται επι­χει­ρη­σιακά ως «διάδροµος δια­φυ­γής» µε ευνοϊκό ανά­γλυφο εδάφους (βραχώδη και δασώδη σηµεία, αλλά και ορισµένα επίπεδα). Εχει έκταση 7,4 τετρ. χλµ. και ακτογραµµή 21 χιλιοµέτρων και δοµικά η κατα­σκευή hot spot (λυόµενα, µεγάλες σκηνές, υπό­στεγα) εκτιµάται ότι µπορεί να στε­γά­σει περίπου 10.000 ανθρώ­πους.

Τα εµπόδια για την υλο­ποί­ηση ενός τέτοιου εγχειρήµατος θεω­ρού­νται και πολλά και σοβαρά. Οπως επισηµαίνουν αξιωµατούχοι του υπουρ­γείου Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής, «ακόµη και αν η Ε.Ε. απο­φα­σί­σει στην επόµενη Σύνοδό της τον ∆εκέµβριο “κατανοµή” 20.000 προ­σφύ­γων από τη Μέση Ανατολή στην Ελλάδα, τα υφιστάµενα campus και ίσως κάποιο από τα κλειστά έχουν χώρους για να εγκα­τα­στή­σουν προ­σω­ρινά κόσµο».

Η επιλογή της Αλιµιάς ή οποιου­δή­ποτε ακα­τοί­κη­του νησιού, δεδοµένου ότι η επι­κρά­τεια είναι ενιαία, ναρ­κο­θε­τεί θεµελιώδεις αρχές του κράτους. Επι­πλέον, βάσει υφιστάµενης νοµολογίας, καµία περιοχή δεν έχει ποσοστό άνω του 1% µεταναστών σε σχέση µε τον πληθυσµό της. Εποµένως, αν κατα­λύ­σουν στην ακα­τοί­κητη Αλιµιά µόνο πρό­σφυ­γες τότε το αλλο­ε­θνές ποσοστό θα είναι απόλυτο. Ολα βέβαια είναι υπό αίρεση, εάν συνε­χι­στεί ο πόλεµος στη Μέση Ανατολή και δεν αντιµετωπιστεί το οξύ πρόβληµα µε τα ορµητήρια των λαθρο­δια­κι­νη­τών στο Τοµπρούκ της Λιβύης, στις ακτές του κατεχόµενου κοµµατιού της Κύπρου και στη µικρασιατική πλευρά της Τουρ­κίας.

Το ιτα­λο­αλ­βα­νικό µοντέλο

Οσον αφορά το «ιτα­λο­αλ­βα­νικό µοντέλο» δια­χεί­ρι­σης, κυβερ­νη­τι­κοί παρά­γο­ντες υπογράµµιζαν από την πρώτη στιγµή ότι πάσχει θεσµικά. Και τούτο διότι τα hot spots στη Βόρεια Αλβανία υπά­γο­νται στην ιταλική δικαιο­δο­σία, δηλαδή µια ευρω­παϊκή χώρα (Ιταλία) έχει κτήση και δικαιο­δο­σία σε ξένο έδαφος, στο οποίο στέλνει ανθρώ­πους που εισήλ­θαν παράνοµα στο δικό της. Τα ιταλικά δικα­στή­ρια έκριναν τη συµφωνία παράνοµη, ενώ οι Αλβανοί… σιωπούν, αφού αποκοµίζουν οικονοµικά οφέλη. Κατά το µοντέλο λει­τουρ­γίας τους, φυλάσ­σο­νται εσω­τε­ρικά από Ιταλούς, µόνο η εξω­τε­ρική επι­τή­ρηση ανήκει στις αλβα­νι­κές αρχές. Τα αιτήµατα ασύλου θα εξε­τά­ζο­νται µε fast track δια­δι­κα­σίες ώστε να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται εντός 28 ηµερών. Εκείνοι των οποίων τα αιτήµατα απορ­ρί­πτο­νται θα κρα­τού­νται µέχρι τον επαναπατρισµό τους.

Η συµφωνία είναι πεντα­ε­τής µε ισό­χρονη «οψιόν». Περισ­σό­τε­ροι από 300 Ιταλοί, στρα­τιω­τικό προ­σω­πικό, γιατροί, νοση­λευ­τές, δικα­στές και διοι­κη­τι­κοί, θα απα­σχο­λού­νται στις δοµές. Στο Σεντζίν θα γίνεται η δια­δι­κα­σία ταυ­το­ποί­η­σης απο­κλει­στικά υγιών ανδρών. Γυναί­κες, ανή­λι­κοι, κακοποιηµένοι και ασθε­νείς, όλοι υπό τον όρο «ευπα­θείς οµάδες», θα παραµένουν εντός Ιταλίας προκειµένου το αίτηµά τους να εξε­τα­στεί εκεί. Μετά το hot spot του Σεντζίν οι µετανάστες θα οδη­γού­νται στο κέντρο του Γκια­ντέρ, 20 χλµ. στην ενδο­χώρα, µια πρώην βάση της Πολεµικής Αερο­πο­ρίας της Αλβα­νίας, όπου οι ιτα­λι­κές αρχές έχουν δηµιουργήσει τρεις δοµές: δύο κλειστά κέντρα µε 1.000 κλίνες σε οικίες προκάτ των 12 τ.µ. Το τρίτο είναι ένα σωφρο­νι­στικό ίδρυµα, χωρη­τι­κό­τη­τας 20 ατόµων για «ειδικές περι­πτώ­σεις».

Πηγή: parapolitika.gr