Ο ερωτευμένος Ροδίτης ξαναχτύπησε και χάραξε τη λέξη «LOVE» στον χλοοτάπητα της Μεσαιωνικής Πόλης

Μικρές ιστορίες της πόλης – Νέο μήνυμα αγάπης εντόπισε το πρωί η υπηρεσία πρασίνου σε γκαζόν κοντά στα παλαιά γραφεία της ΔΕΗ, σε μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται εδώ και καιρό σε διάφορα σημεία της πόλης.

Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται με μελάνι αλλά με χλοοκοπτικό. Μία από αυτές ξεδιπλώνεται εδώ και καιρό στη Ρόδο, εκεί όπου κάποιος, αθόρυβα και χωρίς να αφήνει άλλο ίχνος πέρα από την υπογραφή του, μετατρέπει τον δημόσιο χώρο σε καμβά. Σήμερα το πρωί η υπηρεσία πρασίνου βρέθηκε ξανά μπροστά στο ίδιο σκηνικό. Στον χλοοτάπητα κάτω από τα τείχη, ο γνωστός πια «ερωτευμένος Ροδίτης» είχε προλάβει να αφήσει το αποτύπωμά του.

Αυτή τη φορά το σκηνικό στήθηκε στην καρδιά της Μεσαιωνικής Πόλης, κοντά στα γραφεία που στέγαζαν παλαιότερα τη ΔΕΗ, στο σημείο που οι ντόπιοι αναγνωρίζουν ως «το γεφυράκι». Εκεί, μέσα στο φροντισμένο πράσινο της τάφρου, κάποιος κούρεψε με ακρίβεια τον χλοοτάπητα ώστε τα ίδια τα χόρτα να σχηματίζουν, σε διαφορετικούς τόνους, τη λέξη «LOVE». Το αποτέλεσμα είναι ορατό από ψηλά, από το ύψος των τειχών, σαν μια διακριτική επιγραφή που κανείς δεν παρήγγειλε αλλά όλοι κοντοστέκονται να δουν.

Δεν πρόκειται για βανδαλισμό ούτε για φθορά. Ο χλοοτάπητας παραμένει ζωντανός και φροντισμένος, με το μήνυμα να προκύπτει αποκλειστικά από το διαφορετικό ύψος του χόρτου, εκεί που το χλοοκοπτικό πέρασε και εκεί που το άφησε ανέγγιχτο. Η τεχνική απαιτεί υπομονή, χρόνο και κάποια εξοικείωση με τη συντήρηση του πρασίνου, στοιχείο που κάνει το όλο εγχείρημα να ξεχωρίζει από μια απλή, πρόχειρη παρέμβαση.

Μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πόλη βρίσκεται μπροστά σε ανάλογη έκπληξη. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και παλαιότερα, στο πάρκο έμπροσθεν του Ενυδρείου, όπου είχε εμφανιστεί παρόμοιο σχέδιο πάνω στο γκαζόν. Η επανάληψη του μοτίβου, στο ίδιο πνεύμα και με την ίδια λογική, έχει δημιουργήσει πλέον μια μικρή «παράδοση» που οι κάτοικοι παρακολουθούν με χαμόγελο.

Από σημείο σε σημείο, το μήνυμα παραμένει το ίδιο. Άλλοτε ένα σχέδιο, άλλοτε μια λέξη, πάντα όμως με την ίδια διάθεση. Η συστηματικότητα με την οποία επανέρχονται αυτές οι παρεμβάσεις έχει μετατρέψει τον άγνωστο δημιουργό σε μια μικρή τοπική φιγούρα, για την οποία γίνεται κουβέντα χωρίς κανείς να γνωρίζει ποιος κρύβεται πίσω της.

Το παρασκήνιο της υπόθεσης

Η ταυτότητα του προσώπου που υπογράφει αυτά τα μηνύματα παραμένει άγνωστη. Δεν υπάρχει διεκδίκηση, δεν υπάρχει όνομα, δεν υπάρχει κάποιο σύνθημα πέρα από την ίδια τη λέξη που σχηματίζεται στο χορτάρι. Το μόνο που μένει είναι το αποτύπωμα, ορατό για όσο διάστημα το χόρτο διατηρεί τη διαφορά στο ύψος του, μέχρι το επόμενο κούρεμα να το σβήσει.

Για την υπηρεσία πρασίνου, το εύρημα δεν δημιουργεί ζήτημα συντήρησης, καθώς ο χλοοτάπητας δεν υφίσταται φθορά. Πρόκειται μάλλον για μια αθόρυβη παρέμβαση που, αντί να ενοχλεί, προσθέτει ένα στοιχείο τρυφερότητας στην καθημερινότητα της πόλης. Σε μια εποχή που ο δημόσιος χώρος συνήθως γίνεται γνωστός για αρνητικούς λόγους, η συγκεκριμένη ιστορία ακολουθεί την αντίθετη διαδρομή.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Ποιος είναι ο «ερωτευμένος Ροδίτης» που επιμένει να αφήνει την υπογραφή του στα γκαζόν της πόλης και σε ποιον απευθύνεται το μήνυμά του. Μέχρι να δοθεί απάντηση, αν δοθεί ποτέ, η Ρόδος αποκτά κατά καιρούς μια νέα, πρόσκαιρη επιγραφή που γεννιέται από το χορτάρι και χάνεται με το επόμενο πέρασμα του χλοοκοπτικού.