“Κυνηγώντας τους μαύρους κύκνους των ονείρων μας”-Γράφει ο Δρ. Στέφανος I. Δράκος

«Μεγα­λώ­νο­ντας ορι­σμένα «όνειρα» μας, δια­τη­ρού­νται αναλ­λοί­ωτα στο χρόνο, μας συντρο­φεύ­ουν. Ορι­σμέ­νες φορές σιωπούν, άλλες φωνά­ζουν, αλλά πάντοτε υπάρ­χουν μέσα μας, ζωντανά (!)

Αυτά τα υπαρκτά, τα ρεα­λι­στικά, τα επι­διω­κό­μενα όνειρα, με τα οποία μεγα­λώ­σαμε, απο­τε­λούν για τους περισ­σό­τε­ρους από εμάς, κίνητρο ζωής. Ίσως κάποιες φορές να τα αντι­με­τω­πί­ζουμε ως απίθανα, αλλά υπάρ­χουν και εκείνες οι άλλες φορές, οι μεγάλες, οι σπου­δαίες, που απο­τε­λούν την κινη­τή­ριος δύναμη επί­τευ­ξης του ιδα­νι­κού, του άριστου, τόσο για εμάς, όσο και για τους δικούς μας ανθρώ­πους, για τις κοινές μας ζωές.

Οι άνθρω­ποι ορι­σμέ­νες φορές καλού­μα­στε να υλο­ποι­ή­σουμε τα μεγάλα, τα σπου­δαία, τα άριστα «όνειρα», έχοντας επι­λύ­σει τα βασι­κό­τερα ζητή­ματα της ζωής μας, έχοντας ήδη μία «εύκολη» ζωή. Άλλες όμως, υπάρ­χουν άνθρω­ποι σπου­δαίοι, δυνατοί, που σηκώ­νουν το βάρος της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, αλλά δεν λυγί­ζουν, δεν φοβού­νται, δεν στα­μα­τούν. Για εκεί­νους τους άλλους, τους σύγ­χρο­νους ήρωες, τα «όνειρα» παρα­μέ­νουν ζωντανά, ζητού­μενα και παλεύ­ουν με σθένος και τόλμη να τα κατα­κτή­σουν, για το συλ­λο­γικό καλό, για τον τόπο, την ανθρω­πό­τητα.

Σε αυτό τον κόσμο, των απί­θα­νων και των απρό­βλε­πτων, που όλα είναι δυνατό να συμβούν, τα «όνειρά» μας μπορούν να γίνουν η αιτία να βελ­τιω­θεί η ζωή μας, η ζωή των γύρω μας. Των ανθρώ­πων που αγαπάμε και μας αγαπούν και του συνόλου της κοι­νω­νίας που ζούμε. Κάθε μικρό λιθα­ράκι ένα μεγάλο βήμα προς την επί­τευξη.

Η ζωή μας, είναι γεμάτη από «μαύρους κύκνους» (όρος που χρη­σι­μο­ποιεί­ται στη θεωρία των πιθα­νο­τή­των). Φαι­νό­μενα, που είναι σπάνια να εκδη­λω­θούν, αλλά όταν συμβούν, προ­κα­λούν τερά­στια κοι­νω­νική επί­πτωση. Η πιο συνη­θι­σμένη κατα­νομή που περι­γρά­φει τις πιθα­νό­τη­τες εκδή­λω­σης ενός γεγο­νό­τος ακόμα και στην καθη­με­ρι­νό­τητα, είναι η κανο­νική ή κατά Gauss. Σύμφωνα με αυτή την κατα­νομή, το 99% των γεγο­νό­των συμ­βαί­νουν μέσα σε ένα διά­στημα -3σ έως 3σ (σ = η μετα­βλη­τό­τητα ενός γεγο­νό­τος). Στην πραγ­μα­τική ζωή όμως, εκδη­λώ­νο­νται γεγο­νότα που βρί­σκο­νται σε τερά­στια από­σταση απ’ αυτά που περι­γρά­φο­νται ως κανο­νικά, προ­κα­λώ­ντας τερά­στιες μετα­βο­λές στην ανθρω­πό­τητα, όπως ήταν η κρίση του 2007 στην Αμερική. Περισ­σό­τερα μπο­ρείτε να δια­βά­σετε εδώ:

http://sdrakos.net/%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CF%8D%CE%BA%CE%BD%CF%89%CE%BD/

Εάν για παρά­δειγμα ζούσαμε σε μία κανο­νική ζωή, όπως αυτή ορί­ζε­ται σήμερα ως κανο­νική, πόσο πιθανό θα ήταν να αντι­κρί­σουμε κάποιον ο οποίος θα ξεκι­νούσε τη ζωή του μέσα σε μία φτωχή οικο­γέ­νεια με μικρές ή μηδα­μι­νές δυνα­τό­τη­τες εξέ­λι­ξης βάσει του περι­βάλ­λο­ντός του, αλλά θα κατά­φερνε να δημιουρ­γή­σει μία καλύ­τερη ζωή, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους δικούς του ανθρώ­πους. Πόσο μάλλον δε, αυτός ο ίδιος άνθρω­πος, να διεκ­δι­κούσε επι­τυ­χη­μένα να δημιουρ­γή­σει μία καλύ­τερη κοι­νω­νία για το σύνολο;

Μελε­τώ­ντας αυτό το γεγονός βάσει της κανο­νι­κής κατα­νο­μής οι πιθα­νό­τη­τες εκδή­λω­σής του θα ήταν από μικρές έως ελά­χι­στες, αφού το 99% των γεγο­νό­των θα το απέ­κλειαν σύμφωνα με τη θεωρία.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως, παρα­δείγ­ματα τέτοια υπάρ­χουν και άνθρω­ποι που ακο­λού­θη­σαν το «όνειρο» τους και στό­χευαν στην ευη­με­ρία του συνόλου, στην παροχή βοή­θειας προς το συνάν­θρωπο, το πέτυχαν (!) Αυτός ο στόχος έγινε η κινη­τή­ριος δύναμη τους για να αλλά­ξουν τον κόσμο.

Για την εξύψωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας, απαι­τού­νται μικρά ή μεγα­λύ­τερα θαύματα. Γεγο­νότα που ξεφεύ­γουν από τα όρια των κανο­νι­κών κατα­στά­σεων και ενερ­γο­ποιούν την πίστη σε όλους όσοι νιώ­θουμε ότι μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε τα πράγ­ματα.

Ασχο­λή­θηκα με την πολι­τική κυνη­γώ­ντας τα «όνειρά» μου, πιστεύ­ο­ντας ότι θα γίνουν οι … μαύροι κύκνοι (!) που θα αλλά­ξουν τον κόσμο, έτσι ώστε τα παιδιά μας, να μεγα­λώ­σουν σε ένα καλύ­τερο αύριο. Στο χέρι μας είναι να τους δώσουμε τον τόπο που ονει­ρεύ­ο­νται. Ας παλέ­ψουμε για τους δικούς μας … μαύρους κύκνους (!)».