Στο Συμβούλιο της Επικρατείας ο Δήμος Ρόδου για αντιδικία με αντικείμενο αμοιβές μελέτης ύψους 668.763 ευρώ

Μία από τις πιο σύν­θε­τες και πολυ­σέ­λι­δες υπο­θέ­σεις διεκ­δί­κη­σης αμοιβών τεχνι­κών μελετών από Οργα­νι­σμό Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης φτάνει στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας την 29η Σεπτεμ­βρίου 2025.

Πρό­κει­ται για την αίτηση αναί­ρε­σης που έχει ασκήσει ο Δήμος Ρόδου κατά της από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά, το οποίο είχε δεχθεί εν μέρει αγωγή τεχνι­κών μελε­τη­τών και τους είχε ανα­γνω­ρί­σει συνο­λική απαί­τηση 668.763,88 ευρώ πλέον ΦΠΑ, για μελέτες έργου του πρώην Δήμου Αφάντου που ουδέ­ποτε ολο­κλη­ρώ­θηκε.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση χρο­νο­λο­γεί­ται από το 2002, όταν ο πρώην Δήμος Αφάντου ανέθεσε, κατόπιν δια­δι­κα­σίας εκδή­λω­σης ενδια­φέ­ρο­ντος, σε ομάδα έξι τεχνι­κών –μεταξύ αυτών οι Δημή­τριος Παρασός, Κυριά­κος Μπα­λα­λής, Κων­στα­ντί­νος Σκια­δό­που­λος, Πέτρος Χατζής και ο αεί­μνη­στος Σταύρος Γιαννάς– την εκπό­νηση της μελέτης για το έργο «Κατα­σκευή Ανοι­κτού Αθλη­τι­κού Κέντρου Αφάντου».

Η συνο­λική προ­ε­κτι­μώ­μενη αμοιβή ανερ­χό­ταν στα 92.443 ευρώ. Οι μελε­τη­τές υπο­στη­ρί­ζουν ότι εκπό­νη­σαν και παρέ­δω­σαν προ­με­λέ­τες και ορι­στι­κές μελέτες, που εγκρί­θη­καν από το τότε Δημο­τικό Συμ­βού­λιο.

Ωστόσο, η κατα­σκευή του έργου δεν προ­χώ­ρησε ποτέ πλήρως και, σύμφωνα με τους ίδιους, δεν έλαβαν καμία αμοιβή. Το 2015 κατέ­θε­σαν αγωγή διεκ­δι­κώ­ντας το σύνολο της συμ­φω­νη­θεί­σας αμοιβής, νομι­μο­τό­κως από τις 23 Δεκεμ­βρίου 2010.

Η απόφαση του Εφε­τείου και η αντί­δραση του Δήμου

Το Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά με την απόφαση Α687/2023 δέχτηκε εν μέρει την αγωγή, κρί­νο­ντας ότι ο Δήμος υπο­χρε­ού­ται να κατα­βά­λει τα ποσά που αντι­στοι­χούν σε κάθε μελε­τητή, ατόκως, καθώς δεν απο­δεί­χθηκε ότι είχαν προ­σκο­μι­στεί τα απα­ραί­τητα νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα (φορο­λο­γική και ασφα­λι­στική ενη­με­ρό­τητα).

Ο Δήμος Ρόδου προ­σέ­φυγε στο ΣτΕ υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η απόφαση παρα­βιά­ζει βασικές δια­τά­ξεις του πλαι­σίου περί δημο­σίων συμ­βά­σεων και πλη­ρω­μών, και ιδίως:

• το άρθρο 12 του Π.Δ. 194/1979 για την ανάγκη επί­ση­μης πιστο­ποί­η­σης και έγκρι­σης κάθε πλη­ρω­μής,

• το άρθρο 104 του Π.Δ. 696/1974, όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε από το Π.Δ. 515/1989, που ορίζει την υπο­χρέ­ωση υπο­βο­λής τιμο­λο­γίου και εγκρί­σεων από τον επι­βλέ­πο­ντα και τον προϊ­στά­μενο της Υπη­ρε­σίας,

• το άρθρο 26 του ν. 1882/1990 και το άρθρο 39 παρ. 7 του ν. 2065/1992, που επι­βάλ­λουν την ύπαρξη απο­δει­κτι­κών ενη­με­ρό­τη­τας για κάθε πληρωμή από δήμους και φορείς του Δημο­σίου.

Ο Δήμος επι­ση­μαί­νει ότι οι μελε­τη­τές δεν απέ­δει­ξαν, ούτε στην αγωγή ούτε σε μετα­γε­νέ­στερα στάδια, ότι προ­σκό­μι­σαν ποτέ τιμο­λό­για, απο­δεί­ξεις φορο­λο­γι­κής ή ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας. Επο­μέ­νως, σύμφωνα με το δικό­γραφο, δεν γεν­νή­θηκε καν υπο­χρέ­ωση κατα­βο­λής του ποσού, και η αγωγή θα έπρεπε να απορ­ρι­φθεί ως αόριστη και νομικά αβάσιμη.

Το δια­κύ­βευμα της εκδί­κα­σης

Η απόφαση του ΣτΕ έχει μεγάλη σημασία για τη δημόσια διοί­κηση, καθώς ενδέ­χε­ται να δημιουρ­γή­σει δεδι­κα­σμένο ως προς το κατά πόσον μπορούν να ανα­γνω­ρι­στούν οικο­νο­μι­κές αξιώ­σεις εργο­λά­βων ή μελε­τη­τών χωρίς πλήρη και τεκ­μη­ριω­μένα παρα­στα­τικά. Ειδικά σε περι­πτώ­σεις έργων που δεν ολο­κλη­ρώ­νο­νται ή δια­κό­πτο­νται για διοι­κη­τι­κούς λόγους.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας έχει παλαιό­τερα δεχθεί, όπως με την απόφαση 1505/2015, ότι χωρίς απο­δει­κτικά ενη­με­ρό­τη­τας δεν υπάρχει καν υπο­χρέ­ωση πλη­ρω­μής, ανε­ξάρ­τητα από το αν οι εργα­σίες εκτε­λέ­στη­καν.