Πίσω από τους αριθμούς

Η περί­πτωση του Δημήτρη Καρα­κώ­στα που έχασε και τους δύο γονείς του από κορω­νοϊό, αλλά βρήκε το κου­ρά­γιο μετά από δύο μήνες να γράψει στις Πανελ­λή­νιες και να αρι­στεύ­σει, δεν είναι μονα­δική. Του­να­ντίον ήρθε να ανοίξει τη βεντά­λια ενός ζητή­μα­τος με διε­θνείς προ­ε­κτά­σεις που μέχρι πρό­τι­νος έμενε στα αζήτητα Τι γίνεται με τα παιδιά που τα θανα­τη­φόρα βέλη της παν­δη­μίας χτύ­πη­σαν το σπίτι τους; Σύμφωνα με μελέτη που δημο­σιεύ­τηκε στο έγκριτο επι­στη­μο­νικό περιο­δικό “The Lancet”, του­λά­χι­στον 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο παιδιά παγκο­σμίως έχουν χάσει τους γονείς τους ή κύριο κηδε­μόνα, εξαι­τίας της Covid 19. Με δεδο­μένο ότι τα στοι­χεία της παν­δη­μίας ανα­δει­κνύ­ουν την…ιδιαί­τερη προ­τί­μηση του ιού στους ηλι­κιω­μέ­νους, είναι πράγ­ματι σοκα­ρι­στι­κός ο αριθμός. Κι ενώ οι θάνατοι έφτασαν να δια­μορ­φώ­νουν καθη­με­ρινά τη μαύρη στα­τι­στική λίστα της παν­δη­μίας, τα παιδιά που μένουν πίσω από τους αριθ­μούς παρα­μέ­νουν εδώ, δεν φεύγουν, δεν θα φύγουν: Τι συνέβη στον πατέρα μου; Στη μητέρα μου; Ποιος θα με φρο­ντί­σει; Την ίδια ώρα που εμείς, ως οργα­νω­μένη κοι­νω­νία θα έπρεπε να ανα­ρω­τιό­μα­στε: πώς μπο­ρούμε να τα υπο­στη­ρί­ξουμε καλύ­τερα; «Κάποια μέρα θα φτά­σουμε στο τέλος της παν­δη­μίας, αλλά τα ορφανά της θα είναι εδώ για δεκα­ε­τίες. Ήρθε η ώρα οι κυβερ­νή­σεις να βγουν μπροστά, να εντο­πί­σουν την πραγ­μα­τική κλίμακα αυτής της κρυμ­μέ­νης παν­δη­μίας βρί­σκο­ντας και βοη­θώ­ντας τα παιδιά που έχουν πληγεί και να προ­στα­τεύ­σουν τους πιο ευά­λω­τους την ώρα που έχουν ανάγκη, και στα επόμενα χρόνια.» γράφουν οι Financial Times, τους οποίους, δεν τους λες και μοντέρνα έκδοση της L’Humanité. Οπότε εμείς δεν έχουμε παρά να συμ­φω­νή­σουμε…