Προπαντός ψυχραιμία!

Πολλές εκδοχές ακού­στη­καν  για τη θηριώδη πυρ­κα­γιά στην Αλε­ξαν­δρού­πολη. Μεταξύ αυτών και το περί «υβρι­δι­κής επί­θε­σης» κατά της Ελλάδας. Προ­φα­νώς δεν έχουμε λόγο για δια­φω­νή­σουμε με το ενδε­χό­μενο υβρι­δι­κών επι­θέ­σεων, ειδικά από την Τουρκία, η οποία ήδη μια φορά το επι­χεί­ρησε στον Έβρο το 2020. Όλες οι καταγ­γε­λίες πρέπει να ελέγ­χο­νται εξο­νυ­χι­στικά και να παρου­σιά­ζε­ται ισχυρή τεκ­μη­ρί­ωση. (Αξίζει να σημειω­θεί ότι, ως σήμερα, κάθε φορά που δια­τυ­πώ­νο­νταν σενάρια «απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης», «ασύμ­με­τρων απειλών» κ.λπ., δεν απο­δεί­χθη­καν ποτέ.) Ωστόσο μια χώρα που αντι­με­τω­πί­ζει τέτοια σενάρια δεν μπορεί να έχει αυτή την εικόνα προ­ε­τοι­μα­σίας και δια­χεί­ρι­σης, σε τόσο ευαί­σθη­τες περιο­χές. Και κυρίως καμιά κυβέρ­νηση δεν μπορεί, σε τέτοιες συν­θή­κες, να μιλάει για «απο­τε­λε­σμα­τική δια­χεί­ριση κρίσεων». Με τη σπερ­μο­λο­γία περί δολιο­φθο­ράς από ακα­τα­νό­μα­στο παρά­γο­ντα που υπο­δεί­χθηκε υπαι­νι­κτικά με την αναφορά στην ΕΥΠ και τη «νοητή γραμμή» στην οποία εκδη­λώ­θη­καν οι φωτιές στον Εβρο, το κράτος εμφα­νί­ζε­ται ως διπλά ανίκανο: Ούτε να αμυνθεί επαρκώς στην  κλι­μα­τική απειλή μπορεί, ούτε από τους θρυ­λού­με­νους εμπρη­στές. Το αφήγημα για τη δράση «εμπρη­στών που μας καίνε» απο­τε­λεί δια­χρο­νικά μια πολύ εύπεπτη ιστορία για λαϊκή κατα­νά­λωση αλλά και μια πολύ βολική δικαιο­λο­γία για την ανι­κα­νό­τητα και την έλλειψη συντο­νι­σμού τόσο μετά όσο κυρίως ΠΡΙΝ από την εκδή­λωση των πυρ­κα­γιών. Ξέρουμε ποιος κερ­δί­ζει στο τέλος από αυτή την αυτο­ϋ­πο­νό­μευση. Το δάσος καί­γε­ται. Και «σπέρ­νο­νται» κυνηγοί κεφαλών… Γι΄αυτό καλό είναι να μην προ­σφεύ­γει κανείς υπεύ­θυ­νος αξιω­μα­τού­χος σε θεωρίες συνω­μο­σίας πριν να είναι βέβαιος ότι υπάρ­χουν στοι­χεία. Ψυχραι­μία…