Αντώνης Γιαννικουρής, Πρόεδρος Ινστιτούτου We Are Greece:…«Ώρα αποφάσεων για τους υδάτινους πόρους: από τη διαχείριση της κρίσης στη θεσμική μεταρρύθμιση

Η συζή­τηση για το νερό δεν αφορά πλέον ένα επι­μέ­ρους περι­βαλ­λο­ντικό ζήτημα. Αφορά την ανθε­κτι­κό­τητα της χώρας, την ανα­πτυ­ξιακή προ­ο­πτική των νησιών, τη λει­τουρ­γία της οικο­νο­μίας και τελικά την ποιό­τητα ζωής των πολιτών. Η λει­ψυ­δρία, ως συνέ­πεια της κλι­μα­τι­κής κρίσης, ανα­δει­κνύει τα όρια ενός μοντέ­λου δια­χεί­ρι­σης που σχε­διά­στηκε για άλλες εποχές και άλλες συν­θή­κες.

Με αφορμή το 1ο Water Dialogues που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στη Ρόδο, ανα­δεί­χθηκε με σαφή­νεια η ανάγκη να αντι­με­τω­πί­σουμε το ζήτημα του νερού όχι ως ένα τεχνικό ή τοπικό πρό­βλημα, αλλά ως μια κρίσιμη εθνική πρό­κληση. Η νησιω­τική Ελλάδα βρί­σκε­ται στην πρώτη γραμμή αυτής της νέας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Από τη μία πλευρά αντι­με­τω­πί­ζει αυξα­νό­με­νες πιέσεις στους υδά­τι­νους πόρους και από την άλλη καλεί­ται να δια­τη­ρή­σει τη δυνα­μική της ως πυλώνας ανά­πτυ­ξης, του­ρι­σμού και κοι­νω­νι­κής συνοχής. Η νέα αυτή πραγ­μα­τι­κό­τητα απαιτεί μια δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση, με μακρο­πρό­θε­σμο ολι­στικό σχε­δια­σμό, ανθε­κτι­κές υπο­δο­μές και πολι­τι­κές που θα λαμ­βά­νουν υπόψη τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες κάθε περιο­χής.

Η αντι­με­τώ­πιση αυτών των προ­κλή­σεων δεν μπορεί να βασι­στεί ούτε σε απο­σπα­σμα­τι­κές παρεμ­βά­σεις ούτε σε πολι­τι­κές απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται χωρίς τεκ­μη­ρί­ωση. Σήμερα περισ­σό­τερο από ποτέ είναι επι­τα­κτική η ανάγκη, για τη συνά­ντηση της πολι­τι­κής με την εφαρ­μο­σμένη επι­στη­μο­νική γνώση. Η χάραξη στρα­τη­γι­κής για το νερό οφείλει να στη­ρί­ζε­ται σε δεδο­μένα, μετρή­σεις, διε­θνείς καλές πρα­κτι­κές και αξιο­λό­γηση των πραγ­μα­τι­κών αναγκών κάθε περιο­χής. Η εποχή των γενικών δια­πι­στώ­σεων έχει παρέλ­θει.

Την ίδια στιγμή, η χώρα χρειά­ζε­ται συγκε­κρι­μέ­νες θεσμι­κές αλλαγές. Πρώτον, μεγα­λύ­τερη και ταχύ­τερη αξιο­ποί­ηση χρη­μα­το­δο­τι­κών εργα­λείων για κρίσιμα έργα υπο­δο­μής αλλά και για τη συστη­μα­τική συντή­ρηση των υφι­στά­με­νων. Δεύ­τε­ρον, ανα­βάθ­μιση του τρόπου με τον οποίο ασκεί­ται η πολι­τική δια­χεί­ρι­σης των υδάτων σε κεντρικό επίπεδο, ώστε να δια­σφα­λί­ζε­ται καλύ­τε­ρος συντο­νι­σμός, λογο­δο­σία και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα. Και τρίτον, ένα νέο θεσμικό πλαίσιο που θα αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες προ­κλή­σεις της κλι­μα­τι­κής κρίσης και θα επι­τρέ­πει πιο ευέ­λι­κτες και απο­δο­τι­κές λύσεις.

Η χώρα χρειά­ζε­ται έναν μόνιμο και ουσια­στικό θεσμικό διάλογο για το μέλλον των υδάτων. Έναν διάλογο που δεν θα εξα­ντλεί­ται στη δια­πί­στωση των προ­βλη­μά­των, αλλά θα οδηγεί σε συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές επι­λο­γές, μετρή­σι­μους στόχους και απτά απο­τε­λέ­σματα.

Η ευθύνη της γενιάς μας είναι να περάσει από τη δια­χεί­ριση της κρίσης στον στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό. Με γνώση, με συνερ­γα­σία και πολι­τι­κές απο­φά­σεις που θα στη­ρί­ζο­νται στην επι­στη­μο­νική τεκ­μη­ρί­ωση. Μόνο με αυτό τον τρόπο, θα δια­σφα­λί­σουμε ότι το νερό θα παρα­μεί­νει μοχλός ανά­πτυ­ξης, κοι­νω­νι­κής ευη­με­ρίας και εθνικής ανθε­κτι­κό­τη­τας.