Μελέτη: Όχι οι πισίνες, αλλά η διαχείριση νερού “στερεύει” τους υδάτινους πόρους στην Ελλάδα

Μια νέα μελέτη που δημο­σιεύ­τηκε στο επι­στη­μο­νικό περιο­δικό Water (MDPI) βάζει τέλος σε έναν μύθο που τα τελευ­ταία χρόνια έχει παγιω­θεί στην κοινή γνώμη. Οι πισίνες, ειδικά στις του­ρι­στι­κές περιο­χές της νότιας Ελλάδας, δεν απο­τε­λούν τον κύριο υπαίτιο της λει­ψυ­δρίας, όπως συχνά υπο­στη­ρί­ζε­ται. Το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα είναι πολύ πιο σύνθετο και συν­δέ­ε­ται με τη δια­χεί­ριση των υδάτων και τις απώ­λειες από τα δίκτυα ύδρευ­σης.

Η Ελλάδα βρί­σκε­ται ανάμεσα στις χώρες με υψηλό κίνδυνο έλλει­ψης νερού, κατα­λαμ­βά­νο­ντας τη 19η θέση παγκο­σμίως, σύμφωνα με τα δεδο­μένα του World Resources Institute. Παράλ­ληλα, οι απώ­λειες από τα δίκτυα ύδρευ­σης φτάνουν έως και το 50%, καθώς σημα­ντι­κές ποσό­τη­τες νερού χάνο­νται λόγω παλαιών αγωγών, διαρ­ροών και ανε­παρ­κούς συντή­ρη­σης. Η εικόνα αυτή δεν είναι νέα, αλλά παρα­μέ­νει σταθερά άλυτη, παρά την αυξα­νό­μενη πίεση που δέχο­νται οι υδά­τι­νοι πόροι από την του­ρι­στική ανά­πτυξη και την κλι­μα­τική αλλαγή.

Η επι­στη­μο­νική ομάδα της μελέτης “Swimming Pools in Water Scarce Regions: A Real or Exaggerated Water Problem? Case Studies from Southern Greece” εξε­τά­ζει δεκάδες ξενο­δο­χεια­κές και ιδιω­τι­κές πισίνες σε περιο­χές της Πελο­πον­νή­σου, της Κρήτης και των Δωδε­κα­νή­σων. Τα απο­τε­λέ­σματα δεί­χνουν ότι η ετήσια κατα­νά­λωση νερού ανά πισίνα αντι­στοι­χεί σε μικρό ποσοστό της συνο­λι­κής κατα­νά­λω­σης ενός νοι­κο­κυ­ριού ή μιας του­ρι­στι­κής μονάδας, συχνά κάτω από 2% του ετήσιου όγκου νερού.

Η μελέτη περι­λαμ­βά­νει παρα­δείγ­ματα από τη Μάνη και τη Νάξο, δύο περιο­χές με δια­φο­ρε­τικό του­ρι­στικό ρυθμό αλλά κοινή αγωνία για το νερό. Στη Μάνη, όπου ο του­ρι­σμός ανα­πτύσ­σε­ται χωρίς ανά­λο­γες επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, δια­πι­στώ­νε­ται ότι οι πισίνες σε μικρά κατα­λύ­ματα κατα­να­λώ­νουν ελά­χι­στο νερό σε σύγκριση με τις ανάγκες άρδευ­σης των ελαιώ­νων και των κήπων, ενώ οι διαρ­ροές από τα τοπικά δίκτυα ύδρευ­σης παρα­μέ­νουν ο μεγα­λύ­τε­ρος «χαμένος κρίκος». Στη Νάξο, με πιο ανε­πτυγ­μένο του­ρι­σμό, ξεχω­ρί­ζουν παρα­δείγ­ματα χρήσης θαλασ­σι­νού νερού σε ξενο­δο­χεια­κές πισίνες και πρω­το­βου­λίες επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­σης για καθα­ρι­σμό και άρδευση. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις, η εξοι­κο­νό­μηση δεν προ­κύ­πτει από απα­γο­ρεύ­σεις, αλλά από πρα­κτι­κές που κάνουν τη διαφορά στην πράξη.

Επι­πλέον, η μελέτη ανα­φέ­ρει πως οι πισίνες συχνά λει­τουρ­γούν ως «ρυθ­μι­στές» της ζήτησης, καθώς το γέμισμά τους πραγ­μα­το­ποιεί­ται εκτός περιό­δων αιχμής. Οι απώ­λειες από εξά­τμιση μπορούν να μειω­θούν έως 90% με τη χρήση καλυμ­μά­των, ενώ η αξιο­ποί­ηση θαλασ­σι­νού ή ανα­κυ­κλω­μέ­νου νερού μπορεί να μειώσει δρα­στικά την ανάγκη για φρέσκο νερό. Αυτά τα στοι­χεία δεί­χνουν ότι οι τεχνο­λο­γι­κές λύσεις υπάρ­χουν ήδη εκείνο που λείπει είναι η συστη­μα­τική εφαρ­μογή τους σε εθνικό επίπεδο.

Η δημόσια συζή­τηση γύρω από τις πισίνες, ειδικά στα νησιά, έχει συχνά περισ­σό­τερο συμ­βο­λικό παρά πραγ­μα­τικό χαρα­κτήρα. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, η χώρα χρειά­ζε­ται μια μακρο­πρό­θε­σμη πολι­τική υδά­τι­νων πόρων που θα ενσω­μα­τώ­νει έλεγχο απω­λειών, ανα­κύ­κλωση, έξυπνη τιμο­λό­γηση και επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές. Όπως υπο­γραμ­μί­ζουν οι ερευ­νη­τές, η λύση βρί­σκε­ται στο να χρη­σι­μο­ποιούμε το νερό με συνέ­πεια και γνώση.

Η Ελλάδα δεν χρειά­ζε­ται να στραφεί ενα­ντίον ενός συμ­βό­λου πολυ­τε­λείας, αλλά να μετα­τρέ­ψει την ευθύνη για κάθε σταγόνα σε μέρος μιας εθνικής στρα­τη­γι­κής. Το νερό δεν λείπει επειδή γεμί­ζουμε πισίνες, λείπει επειδή δεν έχουμε απο­φα­σί­σει ακόμα πώς να το προ­στα­τεύ­ουμε.

Η μελέτη δείχνει ότι ο του­ρι­σμός μπορεί να γίνει σύμ­μα­χος στη βιώσιμη χρήση νερού, εφόσον επεν­δύ­σει σε τεχνο­λο­γίες εξοι­κο­νό­μη­σης όπως αφα­λά­τωση μικρής κλί­μα­κας και ανα­κύ­κλωση γκρίζων υδάτων. Για πολλές νησιω­τι­κές περιο­χές, τέτοιες λύσεις δεν είναι απλώς επιλογή, αλλά ανα­γκαιό­τητα. Η έλλειψη νερού δεν είναι μοιραία, αλλά είναι ζήτημα στρα­τη­γι­κής και συνέ­πειας. Αν η Ελλάδα αντι­με­τω­πί­σει το νερό με τον ίδιο σχε­δια­σμό που δείχνει για τον του­ρι­σμό της, τότε θα μπορεί να μιλά για πραγ­μα­τική βιω­σι­μό­τητα, όχι απλώς για δια­χεί­ριση κρίσης.

Πηγή: tornosnews.gr