Φωτιές από… αμέλεια!

Γίνεται; Όχι. Το είπε καθαρά ο  Αρχηγός της Πυρο­σβε­στι­κής, Στέ­φα­νος Κολο­κού­ρης μιλώ­ντας για τη φωτιά στην Κοριν­θία: «το μόνο σίγουρο είναι ότι η φωτιά ξεκί­νησε από καύση κλαδιών. Δεν μπορεί να είναι από αμέλεια, όταν ξέρεις ότι η αντι­πυ­ρική περί­ο­δος ξεκινά την 1η Μαΐου και από τότε δεν πρέπει να χρη­σι­μο­ποιεί­ται φλόγα, επειδή μπορεί να προ­κλη­θεί πυρ­κα­γιά». Kαμένα 70.000 στρέμ­ματα, ακούμε και γρά­φουμε για φωτιά από «αμέλεια» και ούτε μια λέξη για τον αμελή-δράστη. Οι ευθύνες του εμπρη­στή δεν πρέπει να χαθούν συζη­τώ­ντας μόνο για τα λάθη, τις παρα­λεί­ψεις και την εγκλη­μα­τική ανι­κα­νό­τητα των πολι­τι­κών και των υπη­ρε­σια­κών παρα­γό­ντων. Η δημο­σιο­ποί­ηση της ευθύνης αυτού που βάζει τη φωτιά, την κάθε φωτιά, μπορεί να λει­τουρ­γή­σει παρα­δειγ­μα­τικά για όλους αυτούς που καίνε περιου­σίες και κατα­στρέ­φουν απί­στευτα το περι­βάλ­λον δημιουρ­γώ­ντας έδαφος για νέες κατα­στρο­φές από έντονα  πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα τα οποία θα τρο­φο­δο­τή­σουν, μαζί με την καύσιμη ύλη, το θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον όπου και εκεί θα υπάρχει μεγάλη επι­βά­ρυνση. Δεν πρέπει να συμ­βι­βα­στούμε  με τις φωτιές και να τις θεω­ρούμε κάτι σαν φυσικές κατα­στρο­φές. Κάτι σαν τους σει­σμούς. Και εκτός από την παρα­δειγ­μα­τική τιμωρία των… «αμελών» (που δεν έχουμε δει έως τώρα μετά από τόσες κατα­στρο­φές και τρα­γω­δίες) να απαι­τή­σουμε σοβαρές πολι­τι­κές από το κράτος πρό­λη­ψης, επα­γρύ­πνη­σης, δια­χεί­ρι­σης του πλούτου των δασών (χωρίς αντι­πυ­ρι­κές ζώνες ήταν τα Γεράνια όρη που έγιναν στάχτη)  με δεδο­μένη και την κλι­μα­τική κρίση.