A-τυπος και υπογραμμός: Kαλό βόλι!

Τα μεσά­νυ­χτα της Παρα­σκευής, έπεσε η αυλαία της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου και ήταν σαν να στα­μά­τησε επι­τέ­λους αυτό που στα δικά μου αυτιά ηχούσε σαν βουητό μελισ­σών, συνεχές, αστα­μά­τητο…

Αν ρωτήσει κανείς τους ψηφο­φό­ρους τι τους έμεινε από όσα άκουσαν είναι αμφί­βολο αν έστω και ένας μπορεί να απα­ντή­σει.

Αυτός ο «θόρυβος» της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου, πέρα από σαματά, τίποτα ουσια­στικό δεν προ­σέ­φερε στους ψηφο­φό­ρους.

Η παγίδα όσων ασχο­λού­νται με την πολι­τική και τους πολι­τι­κούς, στους οποίους περι­λαμ­βά­νο­νται και οι δημο­σιο­γρά­φοι, είναι πως θεωρούν ότι όλα περι­στρέ­φο­νται γύρω από τον μικρό­κο­σμό τους (μας). Φευ!

Υπάρ­χουν πολίτες που σήμερα θα φτάσουν μέχρι τις κάλπες και δεν ξέρουν για τι πράγμα ψηφί­ζουν. Υπάρ­χουν πολίτες που θα φτάσουν στα εκλο­γικά κέντρα σήμερα και δεν ξέρουν πέρα από μερικά σκόρπια ίσως ονόματα, ποιος είναι υπο­ψή­φιος πού.

Το χει­ρό­τερο βέβαια είναι ότι δεν έχει γίνει ακόμα συνεί­δηση στους πολίτες για ποιον λόγο ψηφί­ζουμε, κι αντί η δυνα­μική της άγνοιας να απο­μειώ­νε­ται, έχω την εντύ­πωση ότι σε κάθε επόμενη γενιά ψηφο­φό­ρων, ενδυ­να­μώ­νε­ται και διευ­ρύ­νε­ται.

Η έννοια της πολι­τι­κής στη συνεί­δηση των πολιτών και η πορεία της στον χρόνο απο­τυ­πώ­νε­ται ξεκά­θαρα στον ελλη­νικό κινη­μα­το­γράφο. Από τον Γκόρτσο και τον Μαυ­ρο­για­λούρο μέχρι τον Ψευ­το­θό­δωρο, αν εξαι­ρέ­σει κανείς ότι από την εποχή των καφε­νείων περά­σαμε στην τηλε­ό­ραση και τα τελευ­ταία χρόνια στα κοι­νω­νικά δίκτυα, λίγα πράγ­ματα έχουν αλλάξει.

Σε κάθε εκλο­γική περίοδο θα συνα­ντή­σουμε έναν Μαυ­ρο­για­λούρο, έναν Γκρού­εζα, έναν Γκόρτσο γιατί εμείς τους αφή­νουμε χώρο να «τρου­πώ­σουν». Όπως έλεγε ο Βουτσάς στην ταινία «Ένα έξυπνο μούτρο»… “Tο θέμα είναι να τρου­πώσω… Αμα τρου­πώσω τρού­πωσα”!

Το μεγάλο -από χρόνια χαμένο- στοί­χημα, ανε­ξαρ­τή­τως πόσοι και ποιοι ανε­βο­κα­τε­βαί­νουν από τις καρέ­κλες της εξου­σίας δεν είναι ότι δεν κατα­φέ­ραμε να ανα­δεί­ξουμε σωστούς πολι­τι­κούς αλλά ότι δεν κατα­φέ­ραμε να καλ­λιερ­γή­σουμε συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νους ψηφο­φό­ρους, στο βαθμό του­λά­χι­στον που υπάρχει αυτό το περι­θώ­ριο.

Γι αυτό οι προ­ε­κλο­γι­κές περί­ο­δοι δεν προ­σφέ­ρουν τίποτα, γι΄αυτό οι πολι­τι­κοί μας αντι­κα­το­πτρί­ζουν εμάς τους ίδιους και την πορεία μιας ολό­κλη­ρης κοι­νω­νίας. Ισως γιατί τελικά είναι πιο εύκολο να δεί­χνουμε με το δάχτυλο τους άλλους, παρά να το στρέ­φουμε στον εαυτό μας.

Πρωί Σαβ­βά­του και μου έρχο­νται στο νου τα λόγια του Καζαν­τζάκη:

“Ας μπο­ρούσα να περάσω όλο το ταξίδι τούτο αμί­λη­τος!

Μια κούρα πυθα­γό­ρεια. Να καθα­ρίσω απ’ όλα τα λόγια που άκουσα και είπα, ν’ αφήσω τη σιωπή ν’ απλωθεί δροσάτη, κατα­πρά­σινη, σαν περι­πλο­κάδα στα σωθικά μου!

Μα οι άνθρω­ποι είναι κοπάδι, δε σε αφήνουν.

Ζητούν να πια­στούν ο ένας από τον άλλον, ν’ ακου­μπή­σουν σαν τα πρόβατα λαιμό με λαιμό.

Φοβού­νται τη σιωπή. Η φλυαρία μονάχα μπορεί να στε­ρε­ώ­σει την καρδιά τους”.

Καλό βόλι!