Το σκεπτικό της εισαγγελικής διάταξης για την αρχειοθέτηση της δεύτερης δικογραφίας Τοπαλούδη

Το σκε­πτικό της υπ’ αριθμ. 281/2022 διά­τα­ξης της Εισαγ­γε­λίας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου με την οποία τέθηκε στο αρχείο κατ’ άρθρο 43 παρ. 1 ΚΠΔ, ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη, η δικο­γρα­φία που εκκρε­μούσε από το 2019 με ελεγ­χό­με­νους τρεις Ροδίτες για τα αδι­κή­ματα του βιασμού, της αθέ­μι­της απο­τύ­πω­σης σε υλικό φορέα μη δημό­σιας πράξης και της παρά­νο­μης βίας και φερό­μενη ως θύμα την 21χρονη φοι­τή­τρια Ελένη Τοπα­λούδη, που δολο­φο­νή­θηκε στη Ρόδο, φέρνει σήμερα στην δημο­σιό­τητα η «δημο­κρα­τική».

Η Εισαγ­γε­λέας έκρινε ότι τα ως άνω αδι­κή­ματα δεν τελέ­στη­καν από έναν 19χρονο, έναν 22χρονο κι έναν 23χρονο, που βρέ­θη­καν για μεγάλο χρονικό διά­στημα στο επί­κε­ντρο της δημο­σιό­τη­τας.

Θυμί­ζουμε ότι η μητέρα της Ελένης, κ. Κούλα Αρμουτίδου-Τοπαλούδη κατάγ­γειλε μεταξύ άλλων ότι φίλες της εκλι­πού­σης κόρης της, που της είχαν τηλε­φω­νή­σει για να την συλ­λυ­πη­θούν, την ενη­μέ­ρω­σαν για τον βιασμό και την παρά­νομη μαγνη­το­σκό­πησή της από τρεις άνδρες τον Νοέμ­βριο του 2017.

Εξει­δί­κευσε στην πορεία ότι η 24χρονη φίλη της ήταν εκείνη που την ενη­μέ­ρωσε πρώτη ότι η Ελένη είχε πέσει θύμα βιασμού τον Νοέμ­βριο του 2017 και της έδωσε τα ονόματα των δύο. Την είχε ενη­με­ρώ­σει επίσης ότι η Ελένη είχε μιλήσει με την μητέρα ενός εκ των τριών και ότι την εκβί­α­ζαν με ροζ βίντεο.

Η 24χρονη ως μάρ­τυ­ρας είχε ανα­φερ­θεί στο περι­στα­τικό της 3ης Δεκεμ­βρίου 2018 και είχε επι­ση­μά­νει ότι η δολο­φο­νη­θείσα φοβόταν τρία άτομα που εμπλέ­κο­νταν σε μια υπόθεση βιασμού εις βάρος της.

Είχε τονίσει μάλιστα ότι δεν είχε κάνει μήνυση διότι, όπως της έλεγε, φοβόταν ότι θα της κάνουν κακό.

Σε άλλο στάδιο της έρευνας φέρεται να κατέ­θεσε ότι μία φορά η Ελένη της είχε ανα­φέ­ρει, ότι κάποια στιγμή, ενώ δια­σκέ­δαζε στη Μεσαιω­νική Πόλη, είχε γνω­ρί­σει κάποια άτομα που την μετέ­φε­ραν στο σπίτι της, είχαν κατα­να­λώ­σει αλκοόλ και πίστευε ότι την είχαν βιντε­ο­σκο­πή­σει, ενώ είχαν συνευ­ρε­θεί ερωτικά χωρίς να μιλήσει για βιασμό. Ανά­λο­γες είναι και οι κατα­θέ­σεις ακόμη δύο φίλων της.

Και οι τρεις καταγ­γελ­λό­με­νοι, συνο­δευό­με­νοι από τον συνή­γορό τους κ. Βασίλη Καβου­ριού, αρνή­θη­καν κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα τους απο­δί­δο­νται.

Στην Εισαγ­γε­λική διάταξη ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Από τη διε­νερ­γη­θείσα προ­κα­ταρ­κτική εξέταση προ­έ­κυψε ότι στην πόλη της Ρόδου και σε αδιευ­κρί­νι­στη ημέρα περί τα μέσα Νοεμ­βρίου 2017, η Ελένη Τοπα­λούδη δια­σκέ­δαζε παρέα με τη φίλη της (…) στο κατά­στημα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου με την επω­νυ­μία «ΟΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ», όταν αμφό­τε­ρες οι κοπέλες έχοντας κατα­να­λώ­σει αλκοόλ, ανε­χώ­ρη­σαν από το κατά­στημα συνο­δευό­με­νες από τρεις (3) άνδρες, ήτοι τους α. (…), β. (…) και γ (…), οι οποίοι λίγο αργό­τερα άφησαν την (…) στο σπίτι της και ακο­λού­θη­σαν την Ελένη Τοπα­λούδη στο φοι­τη­τικό της δια­μέ­ρι­σμα κατόπιν δικής της προ­σκλή­σεως. Εκεί έλαβε χώρα σεξουα­λική συνεύ­ρεση της Ελένης Τοπα­λούδη με (…) με τη συναί­νεσή της. Την ώρα που ο (…) συνευ­ρί­σκο­νταν ερωτικά με την Ελένη Τοπα­λούδη, ο (…) προ­σποι­ή­θηκε, σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς του, ότι βιντε­ο­σκο­πούσε με τη χρήση του κινητού του τηλε­φώ­νου την πράξη συνεύ­ρε­σης. Στις ημέρες που ακο­λού­θη­σαν, η Ελένη Τοπα­λούδη ανέφερε στη φίλη της (…) ότι είχε πέσει θύμα βιασμού ενώ στις επίσης φίλες της (…), (…) και (…) ανέφερε ερωτική συνεύ­ρεση με τους παρα­πάνω ανα­φε­ρό­με­νους, αλλά δεν έκανε αναφορά σχετικά με την μη ύπαρξη της συναί­νε­σής της ή ότι είχε πέσει θύμα βιασμού.

Αντι­θέ­τως, οι ανα­φο­ρές της εστί­α­ζαν στην παρά­νομη βινε­το­σκό­πηση, που θεω­ρούσε ότι είχε λάβει χώρα, χωρίς αυτό μέχρι σήμερα να εξα­κρι­βω­θεί, φοβού­μενη την προβολή της παρά­νο­μης κατα­γρα­φής στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης.

Ακο­λού­θως, επι­κοι­νώ­νησε με τη μητέρα του (…) τηλε­φω­νικά προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στώ­σει εάν ο ανή­λι­κος τότε υιός της είχε πράγ­ματι βιντε­ο­σκο­πή­σει και απο­θη­κεύ­σει στο κινητό του τηλέ­φωνο τις παρα­πάνω ερω­τι­κές της συνευ­ρέ­σεις.

Από δε την εργα­στη­ριακή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που διε­νερ­γή­θηκε επί του κατα­σχε­θέ­ντος κινητού τηλε­φώ­νου του (…) δεν προ­έ­κυψε η ύπαρξη εντός αυτού στοι­χείου το οποίο να σχε­τί­ζε­ται με την υπό κρίση δικο­γρα­φία.

Συνα­κό­λουθα, έχουμε τη γνώμη ότι με βάση το δια­θέ­σιμο απο­δει­κτικό υλικό της δικο­γρα­φίας δεν προ­έ­κυ­ψαν επαρ­κείς ενδεί­ξεις ενοχής σε βάρος των α. (…), β. (…) και γ. (…), για τις πράξεις που βιασμού από κοινού και της παρά­νο­μης απο­τύ­πω­σης σε υλικό φορέα μη δημό­σιας πράξης άλλου (αρθ. 45, 336§3, 370Α§2 ΠΚ)».