Η φωνή που χρειαζόταν η αίθουσα

Η πρώτη πα­ρέμ­βα­ση του Βα­σί­λη Α. Υψη­λά­ντη στην Κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Συ­νέ­λευ­ση του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης δεν ήταν η τυ­πι­κή ομι­λία ενός νε­οει­σερ­χό­με­νου μέ­λους. Ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου μί­λη­σε ως άν­θρω­πος που γνω­ρί­ζει από πρώτο χέρι τι ση­μαί­νει τουρ­κι­κός ανα­θε­ω­ρη­τι­σμός, αφού εκ­προ­σω­πεί ακρι­βώς τα νησιά που βρί­σκο­νται στη γραμ­μή του πυρός της λε­γό­με­νης «Γα­λά­ζιας Πα­τρί­δας». Συ­νέ­δε­σε με νη­φα­λιό­τη­τα δύο πράγ­μα­τα που η Άγκυ­ρα προ­σπα­θεί να κρα­τή­σει χω­ρι­στά, την εσω­τε­ρι­κή δη­μο­κρα­τι­κή οπι­σθο­δρό­μη­ση με τις διώ­ξεις της αντι­πο­λί­τευ­σης και τις εξω­τε­ρι­κές της αξιώ­σεις ισχύ­ος, δεί­χνο­ντας ότι πρό­κει­ται για την ίδια λο­γι­κή που πε­ρι­φρο­νεί τους κα­νό­νες.

Η τεκ­μη­ρί­ω­σή του είχε βάρος. Στη­ρί­χθη­κε στην ει­σή­γη­ση του Λόρ­δου Blenchathra και στην Έκ­θε­ση του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου για το 2025, αξιο­ποιώ­ντας θε­σμι­κά ερ­γα­λεία αντί για ρη­το­ρι­κές κο­ρώ­νες, και έθεσε με κα­θα­ρό­τη­τα την αντί­φα­ση μιας χώρας που επι­κα­λεί­ται τα δι­καιώ­μα­τα του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης ενώ τα πα­ρα­βιά­ζει κα­τά­φω­ρα. Σε ένα φό­ρουμ όπου οι λέ­ξεις με­τρά­νε, το να εκ­φρά­ζει η Ελ­λά­δα τη θέση της με σα­φή­νεια, στα­θε­ρό­τη­τα και νο­μι­κή επάρ­κεια από το πρώτο κιό­λας βήμα ενός νέου εκ­προ­σώ­που της, είναι πα­ρα­κα­τα­θή­κη που δεν πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί.

Όταν η πρώτη σου ομι­λία αφή­νει αί­σθη­ση σε μια αί­θου­σα γε­μά­τη από έμπει­ρους κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς, το ντε­μπού­το έχει ήδη γίνει υπό­σχε­ση.