Ακύρωση διαταγής πληρωμής και επιταγής με αιχμή την έγγραφη απόδειξη της απαίτησης

Υπόθεση που απα­σχό­λησε τη δικαιο­σύνη στη Ρόδο φωτίζει έναν κρίσιμο κόμβο της δια­δι­κα­σίας των δια­τα­γών πλη­ρω­μής, εκεί όπου η ταχύ­τητα της είσπρα­ξης συγκρού­ε­ται με την ανάγκη αυστη­ρής έγγρα­φης τεκ­μη­ρί­ω­σης. Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, στο πλαίσιο ειδικής δια­δι­κα­σίας περιου­σια­κών δια­φο­ρών, κλήθηκε να εξε­τά­σει ανακοπή ημε­δα­πών οφει­λε­τών κατά δια­τα­γής πλη­ρω­μής που είχε εκδοθεί από το πρώην Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου, καθώς και κατά της επι­τα­γής προς πληρωμή που ακο­λού­θησε, με την οποία άνοιγε ο δρόμος για ανα­γκα­στική εκτέ­λεση.

Ο πυρήνας της δικα­στι­κής κρίσης δεν περι­στρά­φηκε γύρω από ένα γενικό αμφι­σβη­τού­μενο ύψος οφειλής, αλλά γύρω από το αν η απαί­τηση που προ­βλή­θηκε πλη­ρούσε την αυστηρή προ­ϋ­πό­θεση της έγγρα­φης από­δει­ξης.

Η απαί­τηση που προ­βλή­θηκε συν­δέ­θηκε με στε­γα­στικό δάνειο και σε πρό­σθε­τες πράξεις της σύμ­βα­σης. Η δια­δι­κα­σία κινή­θηκε από ανώνυμη εταιρία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων, ενερ­γώ­ντας ως δια­χει­ρί­στρια απαι­τή­σεων αλλο­δα­πής εται­ρίας ειδικού σκοπού με έδρα στην Ιρλαν­δία, η οποία εμφα­νί­ζε­ται ως ειδική διά­δο­χος ως προς την επίδικη απαί­τηση.

Το κεντρικό σημείο της κρίσης του δικα­στη­ρίου σχε­τί­ζε­ται με το τι ακριβώς κατα­τέ­θηκε ως απο­δει­κτικό υλικό για να εκδοθεί διαταγή πλη­ρω­μής. Στην ανακοπή, προ­βλή­θηκε ότι η διαταγή πλη­ρω­μής εκδό­θηκε χωρίς να προ­σκο­μι­στεί η αρχική σύμβαση δανείου που περιείχε τον κρίσιμο όρο, βάσει του οποίου τα απο­σπά­σματα των εμπο­ρι­κών βιβλίων θα μπο­ρού­σαν να λει­τουρ­γούν ως πλήρης από­δειξη της απαί­τη­σης. Αντί αυτού, κατά τον ισχυ­ρι­σμό, προ­σκο­μί­στη­καν μόνο οι πρό­σθε­τες πράξεις, στις οποίες δεν γινόταν αναφορά σε τέτοιον όρο. Το δικα­στή­ριο, εξε­τά­ζο­ντας το υλικό, κατέ­ληξε ότι στην προ­κει­μένη περί­πτωση δεν πλη­ρώ­θηκε η αρχή της έγγρα­φης από­δει­ξης για την απαί­τηση όπως αυτή παρου­σιά­στηκε για την έκδοση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον έχει η δια­πί­στωση που κατα­γρά­φε­ται για το περιε­χό­μενο των πρό­σθε­των πράξεων της σύμ­βα­σης. Από την επι­σκό­πησή τους, δια­πι­στώ­θηκε ότι δεν απο­τυ­πω­νό­ταν σε κανένα σημείο τους δικο­νο­μική συμ­φω­νία των συμ­βαλ­λο­μέ­νων ότι τα απο­σπά­σματα των εμπο­ρι­κών βιβλίων απο­τε­λούν πλήρη από­δειξη της οφειλής. Με άλλα λόγια, το δικα­στή­ριο δεν αρκέ­στηκε στο ό,τι υπήρχαν πρό­σθε­τες πράξεις ή ότι υπήρχαν απο­σπά­σματα, αλλά ανα­ζή­τησε τον συγκε­κρι­μένο όρο που θα νομι­μο­ποιούσε τον ιδιαί­τερο απο­δει­κτικό ρόλο των τρα­πε­ζι­κών βιβλίων στην ταχεία δια­δι­κα­σία της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Βαλ­σα­μούλα Διάκου.