Ακύρωση επιταγής πληρωμής και κατάσχεσης ξενοδοχείου λόγω ελλιπούς εγγράφου τεκμηρίωσης της απαίτησης

Μια υπό­θε­ση που αγ­γί­ζει τον πυ­ρή­να της σύγ­χρο­νης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας των κόκ­κι­νων δα­νεί­ων, της τι­τλο­ποί­η­σης και της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, εκεί όπου η τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία συ­να­ντά το ου­σια­στι­κό δι­καί­ω­μα άμυ­νας απα­σχό­λη­σε το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Με από­φα­σή του το δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτή ανα­κο­πή και προ­χώ­ρη­σε σε ακύ­ρω­ση τόσο της επι­τα­γής προς πλη­ρω­μή όσο και της έκ­θε­σης ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, κρί­νο­ντας ότι δεν υπήρ­χε επαρ­κής έγ­γρα­φη από­δει­ξη της απαί­τη­σης όπως αυτή είχε απο­τυ­πω­θεί στα έγ­γρα­φα του φα­κέ­λου της δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­κε κα­τά­σχε­ση επί ακι­νή­του στη Ρόδο, σε τμήμα οι­κο­πέ­δου έκτα­σης 824,50 τμ με τριώ­ρο­φη οι­κο­δο­μή (ξε­νο­δο­χείο).

Η εκτέ­λε­ση στη­ρί­χθη­κε σε δια­τα­γή πλη­ρω­μής η οποία είχε εκ­δο­θεί από δι­κα­στι­κό σχη­μα­τι­σμό στην Αθήνα.

Η δι­κα­στι­κή κρίση κι­νή­θη­κε σε μια φαι­νο­με­νι­κά τε­χνι­κή, αλλά στην πράξη κα­θο­ρι­στι­κή γραμ­μή: στην έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής απαι­τεί­ται η απαί­τη­ση και το ποσό να απο­δει­κνύ­ο­νται πλή­ρως με τα έγ­γρα­φα που κα­τα­τί­θε­νται μαζί με την αί­τη­ση.

Στην πε­ρί­πτω­ση αυτή, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι από τα έγ­γρα­φα που είχαν προ­σκο­μι­στεί τότε, δεν προ­έ­κυ­πτε η ανα­γκαία συ­νέ­χεια της κί­νη­σης των λο­γα­ρια­σμών και άρα δεν τεκ­μη­ριω­νό­ταν επαρ­κώς το ακρι­βές ύψος της οφει­λής που επι­δι­κά­στη­κε.

Κρί­σι­μο στοι­χείο της δι­κο­γρα­φί­ας ήταν συμ­φω­νία όρων εξό­φλη­σης οφει­λής της 15.11.2021, με χα­ρα­κτή­ρα ανα­γνώ­ρι­σης χρέ­ους. Σε αυτήν απο­τυ­πω­νό­ταν συ­νο­λι­κό ποσό οφει­λής 62.247,59 ευρώ και μά­λι­στα με δια­χω­ρι­σμό για λό­γους λο­γι­στι­κής πα­ρα­κο­λού­θη­σης σε 2 μέρη.

Στη συ­νέ­χεια, για τη δια­τα­γή πλη­ρω­μής είχαν χρη­σι­μο­ποι­η­θεί εκτυ­πώ­σεις εμπο­ρι­κών βι­βλί­ων με 2 λο­γα­ρια­σμούς, οι οποί­οι έκλει­σαν στις 20.09.2022 με χρε­ω­στι­κά υπό­λοι­πα 53.648,45 ευρώ και 11.337,04 ευρώ, οδη­γώ­ντας σε επι­δι­κα­σθέν ποσό 64.985,49 ευρώ, πλέον τόκων και εξό­δων. Όμως το Δι­κα­στή­ριο στά­θη­κε στο εξής κομ­βι­κό ση­μείο: ενώ ο πρώ­τος λο­γα­ρια­σμός εμ­φα­νι­ζό­ταν να ξε­κι­νά στις 15.11.2021 με αρ­χι­κή εγ­γρα­φή 52.995,23 ευρώ, στον δεύ­τε­ρο λο­γα­ρια­σμό η αρ­χι­κή εγ­γρα­φή της ίδιας ημε­ρο­μη­νί­ας εμ­φα­νι­ζό­ταν ως 11.337,04 ευρώ και όχι ως 9.252,36 ευρώ.

Αυτό το χάσμα, όπως απο­τυ­πώ­θη­κε στο σκε­πτι­κό, δεν θε­ω­ρή­θη­κε απλή αριθ­μη­τι­κή από­κλι­ση, αλλά έν­δει­ξη ότι έλει­πε κρί­κος από την αλυ­σί­δα τεκ­μη­ρί­ω­σης. Με άλλα λόγια, κατά την κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου, θα έπρε­πε να έχει προ­σκο­μι­στεί και η κί­νη­ση του λο­γα­ρια­σμού από τον οποίο προ­έ­κυ­ψε η αρ­χι­κή εγ­γρα­φή του δεύ­τε­ρου λο­γα­ρια­σμού, ώστε να φαί­νε­ται εγ­γρά­φως η συ­νέ­χεια και να μπο­ρεί να ελεγ­χθεί η νο­μι­μό­τη­τα των χρε­ώ­σε­ων και το ακρι­βές ύψος της απαί­τη­σης.

Χωρίς αυτό, ο οφει­λέ­της, κατά το σκε­πτι­κό, δεν μπο­ρού­σε να ελέγ­ξει ούτε τη νο­μι­μό­τη­τα των χρε­ώ­σε­ων ούτε να υπο­λο­γί­σει το ύψος τους, ώστε να προ­βάλ­λει με πλη­ρό­τη­τα ου­σια­στι­κές εν­στά­σεις μεί­ω­σης της απαί­τη­σης.

Η υπό­θε­ση έχει εν­δια­φέ­ρον και επει­δή το δι­κα­στι­κό υλικό πε­ρι­γρά­φει μια δια­δρο­μή απαί­τη­σης που περνά από με­τα­βί­βα­ση, τι­τλο­ποί­η­ση και δια­χεί­ρι­ση. Η απαί­τη­ση εμ­φα­νί­ζε­ται να έχει εκ­χω­ρη­θεί και με­τα­βι­βα­στεί σε εται­ρεία ει­δι­κού σκο­πού με έδρα στο Δου­βλί­νο, ενώ η δια­χεί­ρι­ση είχε ανα­τε­θεί σε εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων αδειο­δο­τη­μέ­νη από την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος, στο πλαί­σιο του θε­σμι­κού μο­ντέ­λου που έχει δια­μορ­φω­θεί στην ελ­λη­νι­κή αγορά.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­καν οι δι­κη­γό­ροι κκ. Μηνάς Τσέρ­κης και Στε­φα­νία Κου­λού­μπρη της δι­κη­γο­ρι­κής εται­ρεί­ας Μηνάς Τσέρ­κης και Συ­νερ­γά­τες.