Να απορριφθούν οι εφέσεις Μαχαιρίδη – Χατζηδιάκου – Κουσουρνά για την φονική πλημμύρα εισηγήθηκε ο Εισαγγελέας Εφετών

Να γί­νουν τυ­πι­κά δε­κτές και να απορ­ρι­φθούν στην ουσία τους οι εφέ­σεις κατά του πα­ρα­πεμ­πτι­κού βου­λεύ­μα­τος του πρώην πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιάν­νη Μα­χαι­ρί­δη, του δη­μάρ­χου Ρόδου και πρώην αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κου και του πρώην δη­μάρ­χου Ρόδου κ. Στάθη Κου­σουρ­νά, κα­τη­γο­ρού­με­νων για πλημ­μύ­ρα από την οποί­αν μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει κοι­νός κίν­δυ­νος σε ξένα πράγ­μα­τα, κίν­δυ­νος σε άν­θρω­πο, με επέ­λευ­ση θα­νά­του κατά συρ­ροή και έκ­θε­ση η οποία προ­κά­λε­σε τον θά­να­το κατά συρ­ροή, ει­ση­γή­θη­κε στο Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου ο Αντει­σαγ­γε­λέ­ας Εφε­τών κ. Ιω­άν­νης Σφέτ­κος.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας ει­ση­γή­θη­κε να απορ­ρι­φθούν στην ουσία τους οι εφέ­σεις ως προς τους λό­γους αυτών περί εσφαλ­μέ­νης ερ­μη­νεί­ας και εφαρ­μο­γής των ου­σια­στι­κών ποι­νι­κών δια­τά­ξε­ων των άρ­θρων 15, 268 και 306 του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα και συ­γκε­κρι­μέ­να των αδι­κη­μά­των της πλημ­μύ­ρας δια πα­ρα­λεί­ψε­ως και της εκ­θέ­σε­ως και για τους 3 κα­τη­γο­ρού­με­νους και περί της πλα­γί­ου πα­ρά­βα­σης των ανω­τέ­ρω δια­τά­ξε­ων ως προς των κ. Χα­τζη­διά­κο.

Ει­ση­γεί­ται επί­σης να κρι­θούν ως απα­ρά­δε­κτες οι εφέ­σεις των κ.κ. Μα­χαι­ρί­δη και Κου­σουρ­νά ως προς το σκέ­λος αυτών περί έλ­λει­ψης ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας του πα­ρα­πεμ­πτι­κού βου­λεύ­μα­τος.

Επι­πλέ­ον ει­ση­γή­θη­κε να απορ­ρι­φθεί ως απα­ρά­δε­κτο το αί­τη­μα του κ. Χα­τζη­διά­κου να επι­τρα­πεί η πα­ρά­στα­ση του μετά των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων του ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου κατά τη συ­ζή­τη­ση της υπό κρί­σην έφε­σης του και να γίνει δεκτό ανά­λο­γο αί­τη­μα του κ. Μα­χαι­ρί­δη.

Τον τε­λι­κό λόγο έχει σε κάθε πε­ρί­πτω­ση το Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», έχουν σο­βα­ρό αντί­λο­γο για τα όσα τους κα­τα­λο­γί­ζο­νται αλλά και για την πα­ρα­πο­μπή τους σε δίκη ενώ­πιον Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της πε­ρι­φέ­ρειας του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου.

Ο κ. Μα­χαι­ρί­δης προ­βάλ­λει με­τα­ξύ άλλων στην έφεσή του ότι υφί­στα­ται εσφαλ­μέ­νη ερ­μη­νεία ου­σια­στι­κής ποι­νι­κής δια­τά­ξε­ως.

Με το προ­σβαλ­λό­με­νο βού­λευ­μα γί­νε­ται δεκτό με­τα­ξύ άλλων, ότι ο κ. Μα­χαι­ρί­δης και ο κ. Χα­τζη­διά­κος δεν κι­νη­το­ποί­η­σαν τον μη­χα­νι­σμό της πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας κατά τον κρί­σι­μο χρόνο, ώστε να λη­φθούν βρα­χυ­πρό­θε­σμα μέτρα, όπως μέτρα δια­κο­πής ή/και εκτρο­πής της κυ­κλο­φο­ρί­ας οδών που κιν­δυ­νεύ­ουν από πλημ­μυ­ρι­κά φαι­νό­με­να, ενη­μέ­ρω­ση των πο­λι­τών, για να λά­βουν και ίδια μέτρα πρό­λη­ψης και προ­στα­σί­ας της ζωής τους και των πε­ριου­σιών τους.

Το βού­λευ­μα μνη­μο­νεύ­ει την με αριθ. οικ. 330/10.2.2011 από­φα­ση του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου (ΦΕΚ Β’ 408/16.3.2011), με την οποία με­τα­βί­βα­σε στους αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες αρ­μο­διό­τη­τες.

Όπως το­νί­ζει όμως το βού­λευ­μα, εσφαλ­μέ­να δέ­χθη­κε ότι εκεί­νος, ως πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και μετά την με­τα­βί­βα­ση αρ­μο­διο­τή­των, πα­ρέ­μει­νε αρ­μό­διο όρ­γα­νο προς συ­γκέ­ντρω­ση των ανα­γκαί­ων στοι­χεί­ων για την ενη­μέ­ρω­ση των επι­μέ­ρους ορ­γά­νων της Πε­ρι­φέ­ρειας και το συ­ντο­νι­σμό αυτών κατά την εκ­πλή­ρω­ση των κα­θη­κό­ντων τους.

Ξε­κα­θα­ρί­ζει ότι ει­δι­κή αρ­μο­διό­τη­τα ενερ­γεί­ας δεν είχε για την λήψη των μέ­τρων πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας.

Ο κ. Μα­χαι­ρί­δης επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι το βού­λευ­μα υπέ­πε­σε στο ίδιο ακρι­βώς σφάλ­μα με την πα­ρα­δο­χή του, ότι πα­ρέ­λει­ψε κι εκεί­νος, ομού μετά του τότε αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κ. Χα­τζη­διά­κου, να προ­βεί, στον σχε­δια­σμό, τη με­λέ­τη, την κα­τα­σκευή και την συ­ντή­ρη­ση συ­γκοι­νω­νια­κών και αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων στο βό­ρειο τμήμα της νήσου, ώστε να απο­τρα­πεί η εμ­φά­νι­ση πλημ­μυ­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων, και δη, με­τα­ξύ άλλων, δεν προ­έ­βη στην ανα­βάθ­μι­ση των υφι­στά­με­νων δι­κτύ­ων απορ­ρο­ής των υδά­των, στην κα­τα­σκευή έργων διευ­θέ­τη­σης των κοι­τών των ρε­μά­των, στην κα­τα­σκευή νέας γέ­φυ­ρας στον Κρε­μα­στε­νό πο­τα­μό και την κα­τάρ­γη­ση της λε­γό­με­νης «ιρ­λαν­δι­κής διά­βα­σης» σε αυτόν, στη με­λέ­τη και εκτέ­λε­ση έργων συ­γκρά­τη­σης των εδα­φών σε εγγύς δα­σι­κές εκτά­σεις που η φυ­σι­κή τους βλά­στη­ση είχε πρό­σφα­τα κα­τα­στρα­φεί από πυρ­κα­γιές (κορ­μο­δέ­μα­τα, κορ­μο­φράγ­μα­τα, αυ­λα­κώ­σεις κ.λ.π), με απο­τέ­λε­σμα να προ­κλη­θεί η πλημ­μύ­ρα της 22ας Νο­εμ­βρί­ου 2013.

Επί­σης, στο ίδιο ακρι­βώς νο­μι­κό σφάλ­μα υπέ­πε­σε και με την πα­ρα­δο­χή του, ότι πα­ρέ­λει­ψε ομού μετά του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, σχο­λα­στι­κό έλεγ­χο των αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων και συ­ντή­ρη­σή τους, έλεγ­χο και προ­λη­πτι­κό κα­θα­ρι­σμό των κοι­τών των ρε­μά­των, απο­μά­κρυν­ση των φερ­τών υλι­κών που μπο­ρού­σαν να προ­κα­λέ­σουν εμ­φρά­ξεις σε πα­ρα­κεί­με­να φρε­ά­τια απορ­ρο­ής όμ­βριων υδά­των, επι­τά­χυν­ση ερ­γα­σιών για ολο­κλή­ρω­ση αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων.

Το­νί­ζει ότι ει­δι­κή αρ­μο­διό­τη­τα ενερ­γεί­ας δεν είχε για τα ανω­τέ­ρω.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι στο ζή­τη­μα της ανα­γκαί­ας αι­τιώ­δους συ­νά­φειας με­τα­ξύ των φε­ρό­με­νων ως πα­ρα­λεί­ψε­ών του και του απο­τε­λέ­σμα­τος του θα­νά­του των προ­σώ­πων και της κα­τα­στρο­φής αγνώ­στου αριθ­μού ξένων πραγ­μά­των, σε σχέση με την φε­ρό­με­νη μη εκτέ­λε­ση έργων που θα απέ­τρε­παν τον κίν­δυ­νο, αλλά και του χρό­νου τε­λέ­σε­ως των πα­ρα­λεί­ψε­ων, το βού­λευ­μα διέ­λα­βε εντε­λώς ελ­λι­πή και μη εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία.

Στο ζή­τη­μα της φε­ρό­με­νης πρό­θε­σής του, το βού­λευ­μα διέ­λα­βε εντε­λώς ελ­λι­πή και μη εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία, όπως επι­ση­μαί­νει ο κ. Μα­χαι­ρί­δης, διότι δεν απά­ντη­σε ούτε επί του ισχυ­ρι­σμού του, ότι δεν υπήρ­χαν οι πόροι για την εκτέ­λε­ση των έργων αυτών, εν σχέ­σει και με τα κον­δύ­λια που ήταν ανα­γκαία για την εκτέ­λε­ση άλλων ακόμη πιο επει­γό­ντων έργων, και δεν απε­φάν­θη κάν, αν υπήρ­χαν οι ανα­γκαί­οι πόροι, αν οι δια­δι­κα­σί­ες για την με­λέ­τη, χρη­μα­το­δό­τη­ση, προ­κύ­ρυ­ξη και ανά­θε­ση των δε­κτών γε­νο­μέ­νων αο­ρί­στως έργων εκ­κί­νη­σαν, και για ποιο λόγο στα­μά­τη­σαν ή δεν εκ­κί­νη­σαν.

Ο κ. Μα­χαι­ρί­δης πα­ρα­πο­νεί­ται πα­ρα­πέ­ρα για το ό,τι δεν υφί­στα­ται αι­τιώ­δης συ­νά­φεια με­τα­ξύ των φε­ρό­με­νων ως πα­ρα­λεί­ψε­ών του στο ζή­τη­μα της λή­ψε­ως μέ­τρων δια­κο­πής κυ­κλο­φο­ρί­ας στις οδούς που θα απέ­τρε­παν τον κίν­δυ­νο αφού δεν είχε καν την αρ­μο­διό­τη­τα.

Ο κ. Χα­τζη­διά­κος στην έφεσή του το­νί­ζει με­τα­ξύ άλλων ότι δεν υπήρ­ξε από το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο νο­μι­κή οριο­θέ­τη­ση του πλαι­σί­ου των αρ­μο­διο­τή­των του ως αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και κυ­ρί­ως τη δυ­να­τό­τη­τά του να πα­ραγ­γέλ­λει μόνος την εκ­πό­νη­ση με­λε­τών, τη διε­νέρ­γεια μειο­δο­τι­κών δια­γω­νι­σμών για την εκτέ­λε­ση των επί­δι­κων έργων, να εκτε­λεί έργα και κυ­ρί­ως αν υπήρ­χε η αντί­στοι­χη πρό­βλε­ψη των σχε­τι­κών δα­πα­νών στον ετή­σιο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό της Πε­ρι­φέ­ρειας για την εκτέ­λε­ση των έργων αυτών.

Δια­τεί­νε­ται ότι οι απο­δι­δό­με­νες σε εκεί­νον δήθεν «πα­ρα­λεί­ψεις» που σαν απο­τέ­λε­σμα είχαν τη δη­μιουρ­γία «πλημ­μύ­ρας» που επέ­φε­ρε τον πνιγ­μό των δύ­στυ­χων και άτυ­χων αν­θρώ­πων δεν στη­ρί­ζο­νται στις κεί­με­νες δια­τά­ξεις αλλά απο­τε­λούν αυ­θαί­ρε­τες και έωλες σκέ­ψεις του Βου­λεύ­μα­τος αφού η λήψη από­φα­σης, ο προ­γραμ­μα­τι­σμός, η εκτέ­λε­ση έργων και η χρη­μα­το­δό­τη­ση τους δεν ανή­κει στον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη ή στον αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη στον οποίο πι­θα­νόν ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης να εκ­χώ­ρη­σε μέρος των αρ­μο­διο­τή­των του αλλά ανή­κουν απο­κλει­στι­κά (και πολύ ορθά) στην απο­κλει­στι­κή αρ­μο­διό­τη­τα του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου και της Εκτε­λε­στι­κής Επι­τρο­πής δη­λα­δή σε συλ­λο­γι­κά όρ­γα­να της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Η εσφαλ­μέ­νη ερ­μη­νεία και εφαρ­μο­γή του νόμου, έγκει­ται, όπως το­νί­ζει, στο γε­γο­νός, ότι στις οι­κεί­ες θέ­σεις που γί­νε­ται λόγος για αντι­πλημ­μυ­ρι­κά έργα και γε­νι­κά για δη­μό­σια έργα (όπως η κα­τα­σκευή μίας γέ­φυ­ρας), δεν υφί­στα­ται προ­σω­πι­κή – ατο­μι­κή αρ­μο­διό­τη­τα (άρα και ευ­θύ­νη) του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη ή του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, αλλά εν­δε­χο­μέ­νως του αφη­ρη­μέ­νου νο­μι­κού προ­σώ­που της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Προ­σθέ­τει πα­ρα­πέ­ρα ότι ο ίδιος δεν είχε οποια­δή­πο­τε αρ­μο­διό­τη­τα και φυ­σι­κά δυ­να­τό­τη­τα εκτρο­πής της κυ­κλο­φο­ρί­ας, από την Ιρ­λαν­δι­κή διά­βα­ση και κακώς του απο­δί­δε­ται οποια­δή­πο­τε τέ­τοια ευ­θύ­νη ενώ το­νί­ζει ότι δεν είχε αρ­μο­διό­τη­τα για την κα­τα­σκευή και συ­ντή­ρη­ση αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων.

Επι­ση­μαί­νει δε ότι το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα στην ουσία «ποι­νι­κο­ποιεί» την όλη πο­λι­τι­κή του συ­μπε­ρι­φο­ρά, χωρίς να του απο­δί­δει συ­γκε­κρι­μέ­νη πα­ρά­λει­ψη, συν­δε­δε­μέ­νη άμεσα με το απο­δι­δό­με­νο σε αυτή εγκλη­μα­τι­κό απο­τέ­λε­σμα.

Η γε­νι­κό­τε­ρη από­δο­ση ευ­θυ­νών για όλα τα εν­δε­χο­μέ­νως υπάρ­χο­ντα κακώς κεί­με­να (όχι μόνο στη Ρόδο αλλά σε ολό­κλη­ρη την Πε­ρι­φέ­ρεια) απο­τε­λεί μάλ­λον κρι­τι­κή από πο­λι­τι­κή και όχι από νο­μι­κή άποψη, όπως υπο­στη­ρί­ζει ο κ. Χα­τζη­διά­κος.

Ανά­λο­γοι είναι και οι ισχυ­ρι­σμοί του κ. Κου­σουρ­νά.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζο­νται οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Φώτης Κω­στό­που­λος, Γρ. Μο­ρά­ρης, Κ. Σαρής, Mαν. Κου­τσού­κος, Γ. Φι­λιπ­πά­κος και Δ. Μου­τά­φης.