Γ. Ρέτσος: Εργασιακή ειρήνη στον ξενοδοχειακό κλάδο

Την περα­σμένη Τρίτη, η Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ξενο­δό­χων και η Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Εργατών Επι­σι­τι­σμού και Υπαλ­λή­λων Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των υπέ­γρα­ψαν την τρίτη κατά σειρά, εντός μνη­μο­νίων, εθνική κλαδική σύμβαση εργα­σίας, για τους όρους και τις αμοιβές των εργα­ζο­μέ­νων στις ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις όλης της χώρας. Η πρώτη, το 2012, εξορ­θο­λό­γισε τις αμοιβές, προ­βλέ­πο­ντας μείωση 15%, αλλά δια­τη­ρώ­ντας όλα τα επι­δό­ματα που είχαν καταρ­γη­θεί για άλλους κλάδους, η δεύτερη, στο τέλος του 2013, σημα­το­δό­τησε το τέλος των μισθο­λο­γι­κών μειώ­σεων στον κλάδο, προ­βλέ­πο­ντας μάλιστα αύξηση 1% για το 2015.

Η τρίτη, τώρα, σε μια κρίσιμη καμπή για τη χώρα και την οικο­νο­μία, δια­τη­ρεί στο ίδιο επίπεδο τις απο­δο­χές για το γεμάτο εξω­τε­ρι­κές και εσω­τε­ρι­κές προ­κλή­σεις 2016, δίνει όμως και μια νέα προ­ο­πτική για το επόμενο έτος, με αύξηση 1% από 1/4/2017. Ολα αυτά, μέσα σε ένα εθνικό περι­βάλ­λον επτα­ε­τούς ύφεσης, τριών μνη­μο­νίων, αιφ­νί­διων και σε πολλές περι­πτώ­σεις αναί­τιων ανα­τρο­πών στις εργα­σια­κές σχέσεις και, πάνω απ’ όλα, αρνη­τι­κής φόρ­τι­σης του όποιου πλαι­σίου κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου.

Αυτό είναι ίσως και ένα από τα πλέον δυσε­ξή­γητα χαρα­κτη­ρι­στικά της «περι­πέ­τειας» της χώρας μας από το 2010 και μετά: τη στιγμή που ο κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος καθί­στα­ται πιο ανα­γκαίος από ποτέ και οι κοι­νω­νι­κοί εταίροι παρου­σιά­ζο­νται πλέον πιο ώριμοι και με εμπει­ρίες που θα τους επέ­τρε­παν να κατα­λή­ξουν σε αμοι­βαία επω­φε­λείς συμ­φω­νίες, ο κρα­τι­κός νομο­θε­τι­κός παρεμ­βα­τι­σμός δυσχε­ραί­νει περαι­τέρω κάθε προ­σπά­θεια συναί­νε­σης και ουσια­στι­κής συνεν­νό­η­σης μεταξύ των εμπλε­κό­με­νων πλευρών!

Μέσα σε αυτό το διαρκώς απρό­βλε­πτο και γεμάτο συγκρού­σεις και αντι­πα­ρα­θέ­σεις περι­βάλ­λον, δύο οργα­νώ­σεις, μία εργο­δο­τική, η ΠΟΞ, εκπρο­σω­πώ­ντας πάνω από 7.000 ξενο­δο­χεία σε όλη τη χώρα, και η ΠΟΕΕ-ΥΤΕ, που εκπρο­σω­πεί περισ­σό­τε­ρους από 60.000 εργα­ζο­μέ­νους, επεν­δύ­ουν πάνω σε μια ειλι­κρινή συλ­λο­γική δια­πραγ­μά­τευση, ξεπερ­νώ­ντας διαιω­νι­ζό­μενα στε­ρε­ό­τυπα περί «ταξικών αντι­πά­λων» και κατα­λή­γουν σε μια αμοι­βαία απο­δε­κτή και επωφελή συμ­φω­νία, η οποία μάλιστα έχει άμεση πρα­κτική εφαρ­μογή.

Οι εργο­δό­τες του ξενο­δο­χεια­κού κλάδου απε­μπό­λη­σαν συνει­δητά το δικαί­ωμά τους εκ του νόμου να μειώ­σουν τις αμοιβές στο κατώ­τατο όριο των 586 ευρώ, στε­ρώ­ντας, έτσι, από τους εργα­ζο­μέ­νους τους και μια σειρά επι­δο­μά­των και θεσμι­κών κεκτη­μέ­νων δεκα­ε­τιών. Ταυ­τό­χρονα, οι εργα­ζό­με­νοι δεν δίστα­σαν να συναι­νέ­σουν σε διψήφια μείωση των απο­δο­χών τους, ενερ­γώ­ντας ορα­μα­τικά, εις βάρος της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς τους, δια­βλέ­πο­ντας τη δυνα­μική του κλάδου και το κατά πόσο αυτή τους η κίνηση, θα μπο­ρούσε να βοη­θή­σει τις επι­χει­ρή­σεις να αντέ­ξουν στην κρίση και να ανοί­ξουν τον δρόμο της επα­νό­δου της οικο­νο­μίας μας σε τροχιά ανά­πτυ­ξης.

Είναι ξεκά­θαρο πως τα απο­τε­λέ­σματα της τελευ­ταίας τριε­τίας δικαί­ω­σαν και τα δύο μέρη. Ο του­ρι­σμός έχει κατα­στεί ο αδιαμ­φι­σβή­τη­τος στυ­λο­βά­της της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, με ρεκόρ αφίξεων 26,5 εκα­τομ­μυ­ρίων επι­σκε­πτών το 2015 και 14,5 δισ. εσόδων. Παράλ­ληλα, τη στιγμή που η ανεργία είναι κολ­λη­μένη σταθερά πάνω από το 27%, ο τομέας του του­ρι­σμού και ειδικά ο ξενο­δο­χεια­κός κλάδος, παρά τις συνε­χείς πιέσεις και επι­βα­ρύν­σεις στις επι­χει­ρή­σεις, όχι μόνο δια­τή­ρησε τις θέσεις εργα­σίας, αλλά δημιούρ­γησε και νέες, απο­τε­λώ­ντας βασικό «αιμο­δότη» του ασφα­λι­στι­κού μας συστή­μα­τος, την ώρα που αυτό βρί­σκε­ται στα πρόθυρα της κατάρ­ρευ­σης.

Εκείνο όμως που έχει τη μεγα­λύ­τερη αξία είναι το πώς η σύγκλιση που οδήγησε στην εργα­σιακή ειρήνη των τελευ­ταίων πέντε ετών στον ξενο­δο­χειακό κλάδο και στην ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής συνοχής θα έπρεπε να απο­τε­λέ­σει παρά­δειγμα για την ελλη­νική κοι­νω­νία και οικο­νο­μία.

Είναι κρίσιμο και χρήσιμο να συμ­φω­νή­σουν όλοι ότι είναι απα­ραί­τητο να κάνουν βήματα πίσω από απαι­τή­σεις και κεκτη­μένα, να προ­χω­ρή­σουν σε ειλι­κρινή δια­πραγ­μά­τευση με στόχο το κοινά απο­δε­κτό απο­τέ­λε­σμα και τότε όχι μόνο η κοι­νω­νία μας θα ανα­κτή­σει τη δοκι­μα­ζό­μενη συνοχή της, αλλά και η έξοδος από την κρίση θα πάψει να είναι το ευκταίο και θα γίνει το εφικτό.

Γιάννης Α. Ρέτσος

Πρό­ε­δρος της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ξενο­δό­χων

Πηγή money-tourism.gr