Αντιθέσεις

Μόνο για τον ρόλο της στο θρυλικό «Dead Man Walking» θα έφτανε για να υπάρχει ως σημα­ντική φυσιο­γνω­μία στα κόκκινα χαλιά του Χόλι­γουντ. Ποτέ, όμως, δεν έφτανε αυτό για τον Σούζαν Σάρα­ντον. Ούτε το Οσκαρ Α’ γυναι­κείου ρόλο για τη συγκε­κρι­μένη ταινία, ούτε το φεμι­νι­στικό hype που προ­κά­λεσε το «Θέλμα και Λουίζ», ούτε η γενι­κό­τερη αποδοχή της ταινίας «Ο πελάτης» ή της «Ζωής σε δύο πράξεις». Οπως αρκετοί ηθο­ποιοί στην άλλη άκρη του Ατλα­ντι­κού που κινού­νται μεταξύ των φώτων και του πολι­τι­κού ακτι­βι­σμού, η Σούζαν Σάρα­ντον έχει χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τη δημο­φι­λία και την ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητά της για να προωθεί κατά καιρούς πολι­τικά ζητή­ματα. «Βρί­σκο­μαι εδώ για να βοηθήσω τον κόσμο να αντι­λη­φθεί τις ιστο­ρίες των ανθρώ­πων εδώ, ότι πρό­κει­ται για οικο­γέ­νειες που θέλουν για τα παιδιά τους ότι θέλουμε κι εμείς για τα δικά μας παιδιά… Δεν μπορώ να φαντα­στώ πόσο απελ­πι­σμέ­νος πρέπει να είναι κανείς για μπει σε μια τέτοια βάρκα…» Θα μπο­ρούσε να βρί­σκε­ται στο σπίτι της ή σε κάποιο στού­ντιο κι από εκεί να μιλά για το μετα­να­στευ­τικό. Δεν θα ήταν όμως, ο εαυτός της. Γι’ αυτό απο­φά­σισε να πάρει το πρώτο αερο­πλάνο και να φτάσει στη Λέσβο. Κι από εκεί, μένο­ντας μέχρι τα Χρι­στού­γεννα και μετέ­χο­ντας σε δια­σώ­σεις, να στείλει μηνύ­ματα στον κόσμο, εκμε­ταλ­λευό­μενη τη δημο­φι­λία της. Το αντί­θετο δηλαδή από ότι κάνουν διά­φο­ροι δικοί μας δημο­φι­λείς. Δεν έχουν αρθρώ­σει λέξη έως τώρα για ένα θέμα που ταλα­νί­ζει την Ευρώπη ολό­κληρη και την χώρα μας ακόμη περισ­σό­τερο. Ούτε καν από την ασφά­λεια των lifeσταλίστικων εκπο­μπών.