Κούλα Αρμουτίδου: “Οι γυναίκες δεν είναι οικόπεδα προς ενοικίαση”

Το ξέσπα­σμα της μητέρας της Ελένης Τοπα­λούδη στα «ΝΕΑ»: «Πλήρωσε το ΟΧΙ με τη ζωή της»

Της Βελίκας Καρα­βάλ­τσιου

Η μητέρα της δολο­φο­νη­μέ­νης Ελένης Τοπα­λούδη, Κούλα Αρμου­τί­δου, μίλησε στα «ΝΕΑ» για τις τελευ­ταίες ώρες του παιδιού της, τις εικόνες που επι­στρέ­φουν, τα όνειρά της και την τιμωρία που θα ήθελε για τους καθ’ ομο­λο­γίαν δολο­φό­νους.

Η Κούλα Αρμου­τί­δου ταξί­δεψε για άλλη μια φορά, ίσως την τελευ­ταία, από το Διδυ­μό­τειχο στην Αθήνα ζητώ­ντας την τιμωρία των δολο­φό­νων του παιδιού της. Για τη μητέρα της Ελένης, όμως, καμία τιμωρία δεν είναι αρκετή.

«Συγ­γνώμη να ζητήσει από τον Θεό»

Για την οικο­γέ­νεια Τοπα­λούδη κάθε δίκη είναι κι ένα μαρ­τύ­ριο, οι εικόνες επι­στρέ­φουν, μαζί και η φωνή της Ελένης. «Δεν αντέχω να βλέπω τους σαδι­στές δολο­φό­νους του παιδιού μου. Ποια μάνα θα το άντεχε; Τη βασά­νι­ζαν επί 3,5 ώρες, άσκησαν όλες τις μορφές βίας, την στραγ­γά­λι­σαν, πολ­το­ποί­η­σαν το κεφάλι της… Αλλαζαν ρόλους και κρα­τού­σαν τα χέρια στο παιδί μου γιατί αντι­στε­κό­ταν. Πλήρωσε το ΟΧΙ με τη ζωή της». Στη δικα­στική αίθουσα, οι καθ’ ομο­λο­γίαν δολο­φό­νοι της Ελένης ζήτησαν μια δεύτερη ευκαι­ρία, η κυρία Κούλα δεν άντεξε να τους ακούει και βγήκε από την αίθουσα. «Ανα­λω­νό­μα­στε στο δικα­στή­ριο και ακούμε να δολο­φο­νούν επα­νει­λημ­μένα το παιδί μου. Ο αλβανός δολο­φό­νος ζητάει τώρα συγ­γνώμη, θέλει μια δεύτερη ευκαι­ρία, ζητάει να πηγαί­νει στα σχολεία και να μιλάει στα παιδιά για να μάθουν να σέβο­νται τη γυναίκα. Συγ­γνώμη να ζητήσει από τον Θεό αλλά και Αυτός είναι πολύ ψηλά και μάλλον δεν ακούει» λέει με δάκρια στα μάτια. «Καμιά φορά σκέ­φτο­μαι αν θα τους άξιζε θανα­τική κατα­δίκη, αλλά μετά λέω, όχι θάνατος, θέλω να συνει­δη­το­ποι­ή­σουν τι έκαναν σε ένα παιδί 21 ετών με όνειρα για το μέλλον».

«Είμαι θηρίο σε κλουβί»

«Τρε­λαί­νο­μαι» λέει η μητέρα της Ελένης. «Σαράντα έναν μήνες μετράω από τον θάνατο του παιδιού μου και δεν έχω κοι­μη­θεί ένα βράδυ. Βγαίνω στο μπαλ­κόνι και είμαι ένα άγριο θηρίο μέσα σε κλουβί. Βιώνω τον πόνο του παιδιού μου από την ώρα που κατέ­βηκε τα σκαλιά του δια­με­ρί­σμα­τός της, με το μπλου­τζίν παντε­λόνι και το λευκό που­κά­μισο. Από εκείνη τη στιγμή έχω όλα τα σκηνικά μέσα στο κεφάλι μου και βουίζει και βοά. Οι φωνές της Ελένης έρχο­νται στο μυαλό μου και βγαίνω στο μπαλ­κόνι σαν ένα λιο­ντάρι που του έχουν στε­ρή­σει ζωτικό χώρο».

«Ζω με ψεύτικα ονειρα»

Η κυρία Κυριακή έμαθε να ζει με τη σκέψη της Ελένης και να φαντά­ζε­ται – όσο ο χρόνος κυλάει – πώς θα έμοιαζε και τι θα έκανε το παιδί της αν ήταν στη ζωή. «Με τα ψεύτικα όνειρα ζω… Αν ζούσε, θα ήταν 25. Αν ζούσε, θα τελεί­ωνε τώρα το μετα­πτυ­χιακό. Αν ζούσε, μπορεί να έπιανε μια δουλειά. Αν ζούσε, μπορεί να γνώριζε και ένα καλό παλι­κάρι και να της έκανα τον γάμο που ονει­ρευό­μουν και να την έβλεπα νύφη και να προ­σκυ­νούσα στέφανα. Αντί για στέφανα, προ­σκύ­νησα ένα κλειστό λευκό φέρετρο. Ούτε το παιδί μου νεκρο­φί­λησα. Μπορεί αυτό να το αντέξει άνθρω­πος; Σκε­φτείτε την τρα­γω­δία του πατέρα που πήγε στη Ρόδο για την ανα­γνώ­ριση του παιδιού του και το βρήκε χτυ­πη­μένο και κατα­πο­νη­μένο μέσα στο ψυγείο. Σκε­φτείτε αυτόν τον πατέρα όταν ανέβηκε στο αερο­πλάνο και στα πόδια του είχε το φέρετρο του παιδιού του». Η Ελένη τους είπε πριν τη ρίξουν στη θάλασσα. «Αλήτες, θα σας βρει ο μπαμπάς μου». Με αυτόν τον πόνο ζει ο Γιάννης, με τα τελευ­ταία λόγια του παιδιού.

«Δεν έχει έρθει στο όνειρό μου»

Το σπίτι είναι γεμάτο Ελένη. «Θέλουμε να πιστεύ­ουμε πως η ψυχή της πλα­νιέ­ται γύρω μας» λέει η μητέρα της. «Η Ελένη όμως δεν είναι πουθενά. Δεν εμφα­νί­στηκε ούτε στον ύπνο μου, να μου πει «μαμά, ήρθα». Με πονάει που δεν έχει έρθει 41 μήνες στο όνειρό μου να μου χαμο­γε­λά­σει». Μία εικόνα στοι­χειώ­νει το μυαλό της κυρίας Κούλας και δεν βγαίνει όσοι μήνες κι αν περά­σουν. «Εγώ κοι­μό­μουν εκείνο το βράδυ στα ζεστά μου και το παιδί μου ήταν πετα­μένο στα κρύα νερά!».

«Ανησυχώ για τον Πέτρο»

Η ζωή της οικο­γέ­νειας άλλαξε μετά τον θάνατο της Ελένης. Οπως λέει η κυρία Αρμου­τί­δου, τώρα πια φοβάται περισ­σό­τερο. Την τρο­μά­ζει ακόμα και η σκέψη ότι ο Πέτρος, που είναι τώρα στην Α’ Λυκείου, θα περάσει σε κάποια σχολή και θα φύγει από το σπίτι. «Ο Πέτρος ζει με την απώλεια της αδελφής του. Φοβάμαι γιατί ζει μέσα στην απο­γο­ή­τευση, σε ένα κατα­θλι­πτικό περι­βάλ­λον, με μια μητέρα που κλαίει συνέ­χεια και έναν πατέρα που προ­σπα­θεί να κρύψει τα συναι­σθή­ματά του και τα βράδια ξεσπάει μέσα στο δωμάτιο. Αυτή η ψυχή τι θα εκδη­λώ­σει αργό­τερα ξέρει κανείς; Εγώ που είμαι μητέρα του δεν ξέρω και φοβάμαι. Ενας ψυχο­λό­γος δεν χτύπησε την πόρτα μου όλα αυτά τα χρόνια…».

Απαρ­χαιω­μέ­νες ιδέες

Ενα από τα αιτή­ματα των μητέρων των δολο­φο­νη­μέ­νων γυναι­κών είναι και η συμπε­ρί­ληψη του όρου «γυναι­κο­κτο­νία». Οπως λέει η μητέρα της Ελένης Τοπα­λούδη, πρό­κει­ται για έναν όρο στο άκουσμα του οποίου πολλοί τρο­μά­ζουν. «Απαρ­χαιω­μέ­νες ανα­το­λί­τι­κες ιδέες του ’40 και του ’50. Ο άνδρας χτυπάει και η γυναίκα κάνει υπομονή…. Δε θέλουμε να απο­δε­χτούμε τον όρο «γυναι­κο­κτο­νία» για να μην απο­δε­χτούμε τι; Οτι ο άνδρας είναι κτή­το­ρας κι εμείς οικό­πεδα προς ενοι­κί­αση, κι όταν σηκώ­νουμε κεφάλι μας σκο­τώ­νουν».

Ενα βιβλίο για την Ελένη

Η Κούλα Αρμου­τί­δου γράφει ήδη ένα βιβλίο στη μνήμη της Ελένης, ένα βιβλίο στο οποίο εξηγεί ποια είναι η Ελένη, πώς έχασε τη ζωή της και πώς θα μπο­ρούσε να ήταν μαζί μας, εάν όσοι γνώ­ρι­ζαν μιλού­σαν εγκαί­ρως.

Πηγή in.gr