«Με την ανοχή των πολλών…»

Οι φωτο­γρα­φίες και τα βίντεο από την άγρια επίθεση που δέχθηκε ο Γιάννης Μπου­τά­ρης, μόνο σοκ μπορεί να προ­κα­λούν. Κι ένα τερά­στιο ερω­τη­μα­τικό για το που πάει αυτή η χώρα. Για το πόσο απει­λεί­ται η Δημο­κρα­τία μας. Αυτή η στρεβλή, μισή, κουτσή Δημο­κρα­τία της Μετα­πο­λί­τευ­σης που είναι σίγουρα απείρως καλύ­τερη από τον κάθε είδους φασισμό της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας. Οι εικόνες αυτές ανε­γκέ­φα­λων να επι­τί­θε­νται (κάποιοι με τα παιδιά τους στα χέρια!), ας κάνει κάποιους -έστω κ τώρα- να σκε­φτούν τι μίσος καλ­λιερ­γούν με ακραία συν­θή­ματα συλ­λα­λη­τη­ρίων, την εθνο­κα­πη­λία και τον ψευτο-πατριωτισμό. Αν ο εισαγ­γε­λέας θέλει να πάει λίγο πιο πέρα από τους ανα­γνω­ρί­σι­μους δράστες της χθε­σι­νής επί­θε­σης κατά του Μπου­τάρη, μπορεί να ερευ­νή­σει και να ζητήσει απο­σπά­σματα εκπο­μπών και πρω­το­σέ­λιδα ΜΜΕ,  δηλώ­σεις και δημό­σιες κατά του δημάρ­χου με ρατσι­στικό περιε­χό­μενο (προτιμά τους γκέι από τους Πόντιους, λες και, εκτός όλων των άλλων, ένας Πόντιος απο­κλεί­ε­ται εξ ορισμού να είναι γκέι) και άλλα τινά που δεν λέγο­νται,  Χτί­στηκε εδώ και μήνες η χτεσινή επίθεση. Άρχισε να προ­ε­τοι­μά­ζε­ται από συντε­ταγ­μέ­νες μειο­ψη­φίες του συλ­λα­λη­τη­ρίου που ήθελαν να πάνε στο δημαρ­χείο και να τα σπάσουν και σιγά-σιγά φτάσαμε στα χθεσινά. Πρέπει τα πράγμα να το προ­λά­βουμε γιατί φοβάμαι ότι θα έχει και συνέ­χεια. Το ζήτημα δεν είναι μόνο (που ασφαλώς είναι) οι φασί­στες, οι ακρο­δε­ξιοί τρα­μπού­κοι και οι χρυ­σαυ­γί­τες. Αυτοί πράτ­τουν σύμφωνα με τα “πιστεύω” τους, το έχουν δείξει πολλές φορές. Και θα συνε­χί­σουν όσο μπορούν. ιΗ χώρα σάπισε και χρειά­ζε­ται ολική επα­να­φορά. Αντ΄αυ­τού κάποιοι επι­μέ­νουν ακόμη να ανα­ζη­τούν απε­γνω­σμένα το μικρό­τερο κακό, πιστεύ­ο­ντας ότι η σηψαι­μία περνάει με κομπρέ­σες και ασπι­ρί­νες. Και δεν κατα­λα­βαί­νουν ότι έτσι προ­σθέ­τουν βαρίδια στο σκάφος πού ήδη βυθί­ζε­ται, στέλ­νο­ντας ακόμη περισ­σό­τε­ρους στα σπίτια τους και στην μοιραία ιδιώ­τευση. «Ο φασι­σμός στις μέρες μας φανε­ρώ­νε­ται με δυο μορφές. ‘Η προ­κλη­τι­κός, με το πρό­σχημα αντι­δρά­σεως σε πολι­τικά ή κοι­νω­νικά γεγο­νότα που δεν ευνοούν την περί­πτωσή τους, ή παθη­τι­κός μες στον οποίο κυριαρ­χεί ο φόβος για ό,τι συμ­βαί­νει γύρω μας. Ανοχή και παθη­τι­κό­τητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώ­νε­ται η πρό­κληση. Με την ανοχή των πολλών…» (Μάνος Χατζι­δά­κις)