Στα αστικά δικαστήρια προσέφυγαν δύο κάτοικοι Ρόδου κατά συμβολαιογράφου

Eνώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης κατά συμ­βο­λαιο­γρά­φου της Ρόδου, προ­σέ­φυ­γαν μια κά­τοι­κος Ια­λυ­σού και μια κά­τοι­κος Ρόδου, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις από αδι­κο­πρα­ξία ύψους 357.456 και 257.456 ευρώ αντί­στοι­χα.

Οι ενά­γου­σες είναι αδελ­φές και συ­γκύ­ριες εξ αδιαι­ρέ­του κατά πο­σο­στό 75% πρώτη και 25% η δεύ­τε­ρη ενός οι­κο­πέ­δου επι­φά­νειας 1.500 τ.μ. με την επ’ αυτού ισό­γεια κα­τοι­κία, στην πε­ριο­χή της Ιξιάς.

Στις 8 Δε­κεμ­βρί­ου 2012 η πρώτη είχε ανα­χω­ρή­σει από τη Ρόδο με το σύ­ζυ­γό της και αμέ­σως μετά τις εορ­τές των Χρι­στου­γέν­νων και της Πρω­το­χρο­νιάς, και συ­γκε­κρι­μέ­να την 4η Ια­νουα­ρί­ου 2013, δέ­χθη­κε τη­λε­φώ­νη­μα από γει­τό­νισ­σά της που της ανέ­φε­ρε ότι, ένα χω­μα­τουρ­γι­κό μη­χά­νη­μα (εκ­σκα­φέ­ας) μπήκε στο οι­κό­πε­δο τους και κα­τε­δά­φι­σε την ισό­γεια κα­τοι­κία που βρι­σκό­ταν εντός του οι­κο­πέ­δου, χωρίς την γνώση, τη συ­ναί­νε­ση και πρω­τί­στως την εντο­λή τους!

Οταν κα­τέ­φθα­σαν στο ση­μείο, η κα­τε­δά­φι­ση είχε ολο­κλη­ρω­θεί και ο εκ­σκα­φέ­ας είχε πια απο­μα­κρυν­θεί.

Υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι από κα­θα­ρή τύχη και μόνο δεν τραυ­μα­τί­στη­καν η κόρη της πρώ­της με τον μνη­στή­ρα της και το­πο­γρά­φο, οι οποί­οι βρί­σκο­νταν στο οι­κό­πε­δο αλλά και μέσα στην κα­τε­δα­φι­σμέ­νη πλέον οικία λίγη ώρα πριν το πρω­το­φα­νές πε­ρι­στα­τι­κό της κα­τε­δά­φι­σης, καθώς σχε­δί­α­ζαν να κά­νουν κά­ποιες επι­σκευ­ές σε αυτήν και να με­τα­κό­μι­ζαν εκεί μετά τον επι­κεί­με­νο γάμο τους, ο οποί­ος τε­λι­κά ανα­βλή­θη­κε λόγω του ως άνω γε­γο­νό­τος.

Εν συ­νε­χεία, σο­κα­ρι­σμέ­νες από το θέαμα της μι­σο­γκρε­μι­σμέ­νης οι­κί­ας η δεύ­τε­ρη με την κόρη της πρώ­της έσπευ­σαν μαζί με αυ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες και δυο αστυ­νο­μι­κούς να ανα­ζη­τή­σουν τους υπεύ­θυ­νους για την κα­τε­δά­φι­ση.

Πράγ­μα­τι, λίγο μετά εντό­πι­σαν το εκ­σκα­φι­κό μη­χά­νη­μα και με­τέ­βη­σαν στο Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα Ια­λυ­σού όπου η δεύ­τε­ρη κα­τέ­θε­σε μή­νυ­ση, ζη­τώ­ντας τη σύλ­λη­ψη και την τι­μω­ρία των δρα­στών.

Στα υπο­μνή­μα­τα και στις απο­λο­γί­ες τους οι μη­νυό­με­νοι επέ­δει­ξαν ως μο­να­δι­κή ηθική αυ­τουρ­γό της ως άνω πρά­ξης την ενα­γό­με­νη.

Ο ένας υπο­στή­ρι­ξε ότι η ενα­γό­με­νη για να εκ­δι­κη­θεί τους φτω­χούς αντι­δί­κους της οι οποί­οι ενώ δι­καιώ­θη­καν σε όλα τα δι­κα­στι­κά επί­πε­δα ωστό­σο βρέ­θη­καν από την μία μέρα στην άλλη με ένα ανα­ξιο­ποί­η­το οι­κό­πε­δο το οποίο μετά την πα­ρά­νο­μη και εκ­δι­κη­τι­κή κα­τε­δά­φι­σή του οι­κί­σκου τους δεν μπο­ρεί πλέον να ανοι­κο­δο­μη­θεί.

Υπο­στή­ρι­ξε επί­σης ότι η ενα­γό­με­νη επε­δί­ω­κε με συ­νε­χείς κα­ταγ­γε­λί­ες προς τη Δ/νση Πο­λε­ο­δο­μί­ας του Δήμου Ρόδου να εμπο­δί­σει την ανα­κα­τα­σκευή του οι­κί­σκου.

Αλλοι μη­νυό­με­νοι υπο­στή­ρι­ξαν ότι συγ­γε­νής της ενα­γό­με­νης τους επέ­δει­ξε χαρτί συμ­βο­λαιο­γρά­φου που φαι­νό­ταν ότι το ακί­νη­το άνηκε στην μη­τέ­ρα του από κλη­ρο­νο­μία από τον πα­τέ­ρα της.

Η ενα­γό­με­νη πα­ρα­πέμ­φθη­κε ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου ως κα­τη­γο­ρού­με­νη και κρί­θη­κε ένοχη για την πράξη της πρό­κλη­σης για την τέ­λε­ση πλημ­με­λη­μα­τι­κής πρά­ξης.

Η ενα­γό­με­νη αμ­φι­σβή­τη­σε την κυ­ριό­τη­τα της οι­κο­γέ­νειας στο ακί­νη­το το οποίο όπως υπο­στη­ρί­ζουν κρί­θη­κε αμε­τά­κλη­τα ότι τους ανή­κει.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Μι­χά­λης Κα­ντι­δε­νός.