Ελ. Βενιζέλος-Διαγόρας, ένας… φόβος δρόμος

Να πω ότι δεν φο­βή­θη­κα τα­ξι­δεύ­ο­ντας από το Ελ. Βε­νι­ζέ­λος για Ρόδο, δύο ημέ­ρες μετά την επί­θε­ση στο Πα­ρί­σι;

Θα πω ψέ­μα­τα.

Και να μην ήθελα, οι αρ­μα­τω­μέ­νοι αστυ­νο­μι­κοί, δια­κρι­τι­κά μεν, αλλά με έντο­νη πα­ρου­σία, το ξε­σκό­νι­σμα της ταυ­τό­τη­τάς μου και το βλέμ­μα ακτι­νο­γρα­φία του αστυ­νο­μι­κού στην πύλη, σε συν­δυα­σμό με το φρέ­σκο αίμα στο Πα­ρί­σι, τα βί­ντεο με τις απει­λές των πα­ρα­νοϊ­κών, τα άπει­ρα δη­μο­σιεύ­μα­τα και ανα­λύ­σεις, γί­νο­νται εκρη­κτι­κό μείγ­μα φόβου. Να σε κά­νουν να αι­σθαν­θείς πως η κα­νο­νι­κό­τη­τά σου πάει πε­ρί­πα­το.

Προς την πα­ρά­νοια φέρ­νει, εάν κρίνω, ότι όση ώρα έμει­να πε­ρι­μέ­νο­ντας να επι­βι­βα­σθώ στο αε­ρο­πλά­νο, έπια­σα τον εαυτό μου να ψά­χνει για με­λαμ­ψούς συ­νε­πι­βά­τες και να κάνω δια­τρι­βή στο… μούσι που έφε­ραν κά­ποιοι νε­α­ροί. Αν έμοια­ζε με του Αμπα­ούντ.

Η ερώ­τη­ση εάν θα στα­μα­τή­σω να τα­ξι­δεύω με την ίδια χα­λα­ρό­τη­τα και χαρά, για πρώτη φορά δεν μου μοιά­ζει ρη­το­ρι­κή. Η θε­τι­κή απά­ντη­ση μοιά­ζει με δή­λω­ση, με πο­λι­τι­κή στάση.

Ναι σκέ­φτο­μαι, αλλά χθες το βράδυ εσύ δεν ήσουν ρε παιδί μου που διά­βα­ζες προ­σε­κτι­κά, άρθρο με οδηγό επι­βί­ω­σης της βρε­τα­νι­κής αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής με τίτλο «τι να κά­νε­τε αν δε­χτεί­τε τρο­μο­κρα­τι­κή επί­θε­ση»;

Πα­ρά­νοια; Όχι.

Απλά φόβος. Η τρύπα που κα­τα­πί­νει την λο­γι­κή.

Την ημέρα του τα­ξι­διού μου κα­τά­λα­βα πως όταν λέμε ότι έχου­με μπρο­στά μας μια άλλη Ευ­ρώ­πη, ση­μαί­νει υπο­χω­ρή­σεις για την ασφά­λειά μας, σε βάρος της ελευ­θε­ρί­ας μας και των δι­καιω­μά­των μας.

Πως το είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός της Γαλ­λί­ας; «Ύψι­στη ελευ­θε­ρία είναι η ασφά­λεια, για αυτό μπο­ρούν να πε­ριο­ρι­στούν προ­σω­ρι­νά οι υπό­λοι­πες». Αυτό…

Κι όλοι μας, θα δε­χθού­με πι­θα­νώς, πιο εύ­κο­λα να χά­σου­με λίγη ελευ­θε­ρία, ιδιω­τι­κό­τη­τα και δι­καιώ­μα­τα προ­κει­μέ­νου να αι­σθαν­θού­με ότι δεν κιν­δυ­νεύ­ου­με, προ­κει­μέ­νου να μην φο­βό­μα­στε.

Άσχε­τα εάν αυτό το δίχτυ ασφα­λεί­ας δεν κάνει τί­πο­τα άλλο από το να πα­γι­δεύ­ει το φόβο μέσα μας και να μας κάνει να τον συ­νη­θί­ζου­με και να τον απο­δε­χό­μα­στε ως κάτι λο­γι­κό και κα­θη­με­ρι­νό.

Φο­βά­μαι και φο­βά­μαι να το απο­δε­χτώ. Ο φόβος είναι εδώ και πρέ­πει να μά­θου­με να ζούμε μαζί του, να τον δια­χει­ρι­στού­με για να κα­τα­φέ­ρου­με κά­πο­τε να τον ξε­πε­ρά­σου­με. Εάν δεν το κα­τα­φέ­ρου­με θα νι­κή­σουν.

Σκέ­φτο­μαι, πως αν οι Πα­ρι­ζιά­νοι δί­νουν μια τόσο άνιση μάχη να νι­κή­σουν το φόβο τους και βγαί­νουν έξω , εξορ­μούν σε πάρκα, καφέ, πλα­τεί­ες κα­λώ­ντας τους συ­μπο­λί­τες του από το twitter, το facebook, να κά­νουν το ίδιο, -#tousaubistrot «όλοι στο μπι­στρό»- τότε θα την δώσω κι εγώ. Του­λά­χι­στον θα προ­σπα­θή­σω…

Πα­ρα­κο­λου­θώ με θαυ­μα­σμό από την πρώτη μέρα την αλη­θι­νά γεν­ναία προ­σπά­θεια τους να κά­νουν αυτήν την υπέρ­βα­ση, ακόμη κι αν πρό­κει­ται για άμυνα ή έν­στι­κτο.

Πε­ρί­που όπως το είπε ο Χρό­νης Μίσ­σιος: «Όταν συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι δεν μπορώ να αλ­λά­ξω το σύ­στη­μα, άρ­χι­σα να αγω­νί­ζο­μαι να μην με αλ­λά­ξει αυτό. Αγω­νί­ζο­μαι να μείνω άν­θρω­πος. Και αυτό είναι η κο­ρυ­φαία πο­λι­τι­κή μάχη. Να μπο­ρείς να απο­φύ­γεις τη βαρ­βα­ρό­τη­τα αυτής της επο­χής. Να μπο­ρείς να πα­ρα­μεί­νεις άν­θρω­πος με τρυ­φε­ρό­τη­τα. Με το δικό σου βλέμ­μα. Γιατί η ζωή είναι ένα δώρο που μας δί­νε­ται μία φορά»