Σκέφτομαι και γράφω

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγ­μένη, δωσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παρα­μύθι ν’ αρχι­νή­σει…

Κάποτε, κάποιοι καλοί άνθρω­ποι μαζεύ­τη­καν και έφτια­ξαν έναν κατά­λογο (Δικαιώ­ματα του Παιδιού τα είπανε), για να κάνουν ευτυ­χι­σμένα τα παιδιά όλου του κόσμου. Από τότε, κάθε χρόνο, στις 20 Δεκεμ­βρίου, αυτό το γιορ­τά­ζουμε. Παγκό­σμια Ημέρα Δικαιω­μά­των του Παιδιού την λένε.

Απ’ ότι έχω κατα­λά­βει, την ημέρα αυτή, δεν υπάρ­χουν παιδιά που πεινάνε, που σκο­τώ­νο­νται, που κοι­μού­νται σε χαρ­τό­κουτα, που δεν πάνε σχολείο, που τα κακο­ποιούν. Γίνο­νται όλα όσα λέει ο κατά­λο­γος. Ευτυ­χι­σμένα, ακούν πολλούς καλούς ανθρώ­πους να λένε πάρα πολύ ωραία πράγ­ματα για τα παιδιά, και είναι όλοι πολύ συγκι­νη­μέ­νοι.

΄Ομως, μόλις χτυ­πή­σει το ρολόι μεσά­νυ­χτα, κάποια μάγισσα (μπορεί να είναι η νονά της Στα­χτο­πού­τας) χτυπάει με το ραβδάκι την ημέρα της γιορτής και γίνεται κολο­κύθα.

‘ Ετσι, τα παιδιά, εξα­κο­λου­θούν να διψάνε, να πεινάνε, να σκο­τώ­νο­νται, να μην πηγαί­νουν σχολείο ( μερικά πάνε, αλλά κρυώ­νουν γιατί δεν έχουν πετρέ­λαιο), να κοι­μού­νται σε χαρ­τό­κουτα, να ζητια­νεύ­ουν στα φανάρια και κάποια, έλεγε ένας κύριος στην τηλε­ό­ραση, οι γονείς τους να τα «δίνουν» στα παιδικά χωριά SOS, τα αφήνουν σε νοσο­κο­μεία, γιατί δεν έχουν χρήματα να τους αγο­ρά­σουν φαγητό .

Εμένα, δεν μου αρέσει καθόλου όμως αυτό το παρα­μύθι. Δεν είναι σαν της Στα­χτο­πού­τας που ξανα­φό­ρεσε κου­ρέ­λια και έγινε η άμαξα κολο­κύθα μόλις χτύπησε μεσά­νυ­χτα, αλλά την έσωσε ο καλός Πρί­γκη­πας και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύ­τερα.

‘ Ισως, να έχει δίκιο η μαμά μου που μου λέει ότι δεν υπάρ­χουν Πρί­γκη­πες. Και ο μπαμπάς, μού είπε πως καλύ­τερα να ακούσω παιδικά τρα­γού­δια σήμερα αντί για παρα­μύ­θια.

Εμένα πάντως μου αρέσουν οι Κατσι­μι­χαίοι και πιο πολύ το τρα­γούδι που λέει: «Στ’ αυτιά μου δε χωράνε υπο­σχέ­σεις, το έργο το `χω δει μη με τρε­λαί­νετε, το πλοίο των ονείρων μου με πάει, σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέ­χετε»