Αλβανοί εμφάνιζαν πεθαμένους να βρίσκονται στη ζωή για να εισπράξουν μεγαλύτερη αποζημίωση!

Την κα­τη­γο­ρία της από­πει­ρας απά­της επί δι­κα­στη­ρίω από την οποία το πε­ριου­σια­κό όφε­λος ή η προ­ξε­νη­θεί­σα ζηµία υπερ­βαί­νει το ποσό των 73.000 ευρώ, αντι­με­τω­πί­ζουν πέντε Αλ­βα­νοί, που φέ­ρο­νται να επι­χεί­ρη­σαν, µε τη χρήση ψευ­δών στοι­χεί­ων σε αγωγή, να εξα­σφα­λί­σουν µεγα­λύ­τε­ρη αποζηµίωση από ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία για τον θά­να­το σε τρο­χαίο δυ­στύ­χηµα συγ­γε­νούς τους, υπέρ άλλων πεθαµένων συγ­γε­νών τους, τους οποί­ους εµφά­νι­σαν να βρί­σκο­νται στη ζωή. H υπό­θε­ση απα­σχό­λη­σε σε πρώτο βαθμό το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν ένο­χοι και τους επι­βλή­θη­κε ποινή φυ­λά­κι­σης 3 ετών με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα. Η δίκη επα­να­λαμ­βά­νε­ται ενώ­πιον του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου και ο συ­νή­γο­ρος των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων κ. Μ. Βλά­χος ευ­ελ­πι­στεί στην αθώ­ω­ση των εντο­λέ­ων του, οι οποί­οι είχαν πα­ραι­τη­θεί από την χρη­μα­τι­κή απαί­τη­ση του απο­θα­νό­ντος συγ­γε­νούς τους, στην αστι­κή δίκη με την ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία. Πέραν τού­του μετά την τρο­πο­ποί­η­ση του νόμου και την αύ­ξη­ση του ορίου της ζη­μί­ας από 73.000 ευρώ σε 120.000 ευρώ για τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό της πρά­ξης ως κα­κουρ­γη­μα­τι­κής, ο κ. Βλά­χος θε­ω­ρεί ότι το αδί­κη­μα έχει υπο­πέ­σει σε πα­ρα­γρα­φή. Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο οι τέσ­σε­ρις πρώ­τοι την 11.3.2003 άσκη­σαν ενώ­πιον του Mονοµελούς Πρω­το­δι­κεί­ου Pόδου την υπ’ αρ. εκθ. κα­τά­θε­σης 58/11.3.2003 αγωγή (δια­δι­κα­σία αυ­το­κι­νη­τι­κών δια­φο­ρών) κατά της Eλ. K., του Γ. Πλ. και της ανώνυµης εται­ρεί­ας µε την επωνυµία «INTERLIFE A.A.E.» µε έδρα τη Θεσ­σα­λο­νί­κη (εγκα­λού­σα), στην οποία ανέ­γρα­ψαν µεταξύ των ενα­γό­ντων και τους εν γνώ­σει τους θα­νό­ντες N. Γ. του K. (9ος ενά­γων), Φ. συζ. N. Γ. (10η ενά­γου­σα), δη­λα­δή τους παπ­πού­δες και για­γιά­δες του θα­να­τω­θέ­ντος σε τρο­χαίο δυ­στύ­χηµα I. Γ., συ­ζύ­γου της πρώ­της και αδελ­φού των υπό­λοι­πων κα­τη­γο­ρουµένων, δη­λα­δή πα­ρέ­στη­σαν ψευ­δώς στο Δι­κα­στή­ριο τους ανω­τέ­ρω ως ζω­ντα­νούς στο αγω­γι­κό τους δι­κό­γρα­φο, επα­νέ­λα­βαν το ίδιο µε το δι­κό­γρα­φο των προ­τά­σε­ων, το οποίο κα­τα­τέ­θη­κε στο Δι­κα­στή­ριο την 3.2.2004, αν και πα­ρέ­στη­σαν στο ακρο­α­τή­ριο όταν άκου­σαν να εκ­φω­νού­νται τα ονόµατα των ως άνω θα­νό­ντων, σιώ­πη­σαν απο­κρύ­πτο­ντας αθέµιτα από το Δι­κα­στή­ριο το θά­να­τό τους, και κά­λε­σαν τον µάρ­τυ­ρα Λ. A. (πέµπτος κα­τη­γο­ρούµενος), ο οποί­ος κα­τέ­θε­σε ενώ­πιον του Δι­κα­στη­ρί­ου ότι όλοι οι ανω­τέ­ρω πλην της P. Λ. είναι ζω­ντα­νοί, προ­κειµένου να πεί­σουν το Δι­κα­στή­ριο να επι­δι­κά­σει σ’ αυ­τούς ως χρηµατική ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ψυ­χι­κής οδύ­νης το ποσό των τριά­ντα χι­λιά­δων (30.000) ευρώ σε έκα­στο. Δεν ολο­κλή­ρω­σαν όμως την πράξη τους αυτή, όχι από δική τους βού­λη­ση, αλλά διότι η τρίτη εναγόµενη αντι­λή­φθη­κε την απα­τη­λή συµπε­ρι­φο­ρά τους και προ­έ­βα­λε έν­στα­ση έλ­λει­ψης δι­κα­στι­κής πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας µε απο­τέ­λεσµα να ανα­γκα­στούν να οµολο­γή­σουν µε το δι­κό­γρα­φο της προ­σθή­κης – αντί­κρου­σης, το οποίο κα­τέ­θε­σαν στη γραµµατεία του Δι­κα­στη­ρί­ου την 10.2.2004, ότι οι ως άνω τέσ­σε­ρις ενά­γο­ντες απε­βί­ω­σαν. Ο πέµπτος κα­τη­γο­ρούµενος την 3.2.2004 εξε­τά­σθη­κε από το Mονοµελές Πρω­το­δι­κείο Pόδου επί της υπ’ αρ. εκθ. κα­τα­θέ­σε­ως 58/11.3.2003 αγω­γής (δια­δι­κα­σία αυ­το­κι­νη­τι­κών δια­φο­ρών) των µελών της οι­κο­γέ­νειας του θα­νό­ντος σε τρο­χαίο δυ­στύ­χηµα I. Γ.και πα­ρό­λο που ορ­κί­στη­κε στο Iερό Kορά­νιο ότι θα κα­τα­θέ­σει την αλή­θεια, κα­τέ­θε­σε ότι οι εν γνώ­σει του θα­νό­ντες N. Γ. του K., Φ. συζ. N. Γ., και I. Λ.του T., δη­λα­δή οι δύο παπ­πού­δες και η µία για­γιά του θα­να­τω­θέ­ντος ήταν ζω­ντα­νοί κατά το χρόνο της συ­ζή­τη­σης της αγω­γής, γε­γο­νός που ήταν ψευ­δές και ο κα­τη­γο­ρούµενος το γνώ­ρι­ζε.