Αποζημίωση για τις λακκούβες: Το Διοικητικό Εφετείο καταλογίζει ευθύνη στον Δήμο Ρόδου για τραυματισμό οδηγού

• Δέκα χρό­νια μετά την πτώση μο­το­πο­δη­λά­του σε φθαρ­μέ­νο οδό­στρω­μα δη­μο­τι­κής οδού, το δι­κα­στή­ριο ανα­γνώ­ρι­σε την υπο­χρέ­ω­ση του Δήμου να κα­τα­βά­λει 4.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης στην 41χρονη ημε­δα­πή που τραυ­μα­τί­στη­κε σο­βα­ρά

Δέκα χρό­νια μετά την πτώση μο­το­πο­δη­λά­του σε φθαρ­μέ­νο οδό­στρω­μα δη­μο­τι­κής οδού, το δι­κα­στή­ριο ανα­γνώ­ρι­σε την υπο­χρέ­ω­ση του Δήμου να κα­τα­βά­λει 4.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης στην 41χρονη ημε­δα­πή που τραυ­μα­τί­στη­κε σο­βα­ρά.

Μια υπό­θε­ση που ξε­κί­νη­σε ένα από­γευ­μα του Ιου­νί­ου του 2016, όταν το μο­το­πο­δή­λα­το μιας ημε­δα­πής επέ­πε­σε σε λακ­κού­βες δη­μο­τι­κής οδού της Ρόδου, έφτα­σε στο τέλος της σχε­δόν μια δε­κα­ε­τία αρ­γό­τε­ρα, με από­φα­ση που δι­καιώ­νει την πα­θού­σα και κα­τα­λο­γί­ζει ευ­θύ­νες στον Δήμο Ρόδου για την κα­τά­στα­ση του οδο­στρώ­μα­τος.

Το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Πει­ραιώς, με τη Με­τα­βα­τι­κή Έδρα Ρόδου, εξα­φά­νι­σε την πρω­τό­δι­κη από­φα­ση που είχε απορ­ρί­ψει την αγωγή της και ανα­γνώ­ρι­σε ότι ο Δήμος οφεί­λει να της κα­τα­βά­λει το ποσό των 4.000 ευρώ, νο­μι­μο­τό­κως από την επί­δο­ση της αγω­γής έως την εξό­φλη­ση. Την πα­θού­σα εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Φώ­τιος Ρω­μαί­ος, ενώ τον Δήμο Ρόδου ο δι­κη­γό­ρος κ. Μι­χά­λης Κα­ρα­γιάν­νης.

Το ατύ­χη­μα και ο τραυ­μα­τι­σμός

Το έν­δι­κο συμ­βάν έλαβε χώρα στις 10 Ιου­νί­ου 2016, περί ώρα 18.30, όταν η γυ­ναί­κα, οδη­γώ­ντας δί­κυ­κλο μο­το­πο­δή­λα­το 50 κυ­βι­κών ιδιο­κτη­σί­ας της, κι­νού­με­νη επί δη­μο­τι­κής οδού με τε­λι­κό προ­ο­ρι­σμό την κα­τοι­κία της, επέ­πε­σε αιφ­νι­δί­ως σε λακ­κού­βες που εκτεί­νο­νταν σε όλο το πλά­τος του δρό­μου. Το μο­το­πο­δή­λα­το εξε­τρά­πη της πο­ρεί­ας του και η οδη­γός κα­τέ­πε­σε στο πλα­κό­στρω­το οδό­στρω­μα, τραυ­μα­τι­ζό­με­νη στο κε­φά­λι, στα χέρια και στο δεξί πόδι.

Δια­κο­μί­στη­κε άμεσα στο Τμήμα Επει­γό­ντων Πε­ρι­στα­τι­κών του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, όπου δια­πι­στώ­θη­κε ότι είχε υπο­στεί κά­κω­ση κε­φα­λής, εγκε­φα­λι­κή διά­σει­ση, πε­ριο­φθαλ­μι­κή εκ­χύ­μω­ση στον δεξιό οφθαλ­μό, εκ­δο­ρές, θλα­στι­κά τραύ­μα­τα στο πη­γού­νι, κά­κω­ση δε­ξιού ώμου και αρι­στε­ρής πη­χε­ο­καρ­πι­κής, καθώς και εκ­χυ­μώ­σεις στον δεξιό μηρό. Νο­ση­λεύ­θη­κε επί 2 ημέ­ρες στην Α΄ Χει­ρουρ­γι­κή Κλι­νι­κή του νο­σο­κο­μεί­ου και έλαβε δε­κα­ή­με­ρη αναρ­ρω­τι­κή άδεια, η οποία στη συ­νέ­χεια πα­ρα­τά­θη­κε για επι­πλέ­ον 10 ημέ­ρες, καθώς επα­νήλ­θε στο νο­σο­κο­μείο με αί­σθη­μα ζάλης. Επτά ημέ­ρες μετά το ατύ­χη­μα, στις 17 Ιου­νί­ου 2016, προ­σήλ­θε στο Τμήμα Τρο­χαί­ας Ρόδου, όπου κα­τέ­θε­σε ενόρ­κως για τις συν­θή­κες του συμ­βά­ντος, το οποίο κα­τα­χω­ρή­θη­κε στο βι­βλίο αδι­κη­μά­των και συμ­βά­ντων.

Η πρω­τό­δι­κη απόρ­ρι­ψη

Με την αγωγή της, η πα­θού­σα ζη­τού­σε να ανα­γνω­ρι­στεί η υπο­χρέ­ω­ση του Δήμου Ρόδου να της κα­τα­βά­λει 15.000 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω ηθι­κής βλά­βης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο τραυ­μα­τι­σμός της οφει­λό­ταν απο­κλει­στι­κά σε πα­ρα­λεί­ψεις των αρ­μό­διων ορ­γά­νων του Δήμου, τα οποία, αν και γνώ­ρι­ζαν προ πολ­λού την ύπαρ­ξη των λακ­κου­βών, αδρα­νού­σαν και δεν λάμ­βα­ναν μέτρα για τη συ­ντή­ρη­ση του οδο­στρώ­μα­τος.

Το Μο­νο­με­λές Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ρι­ψε ωστό­σο την αγωγή, κρί­νο­ντας ότι η ενά­γου­σα δεν είχε απο­δεί­ξει τα κρί­σι­μα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά. Το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο επι­σή­μα­νε, με­τα­ξύ άλλων, ότι δεν προ­σκο­μί­στη­κε δη­μό­σιο έγ­γρα­φο, όπως έκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας, από το οποίο να προ­κύ­πτει η ανω­μα­λία του οδο­στρώ­μα­τος στο επί­μα­χο ση­μείο, ότι η κα­τα­χώ­ρι­ση στην Τρο­χαία πε­ριε­λάμ­βα­νε μόνο τη δική της δή­λω­ση και όχι δια­πι­στώ­σεις αστυ­νο­μι­κών ορ­γά­νων, ενώ έκρι­νε ανε­παρ­κή την κα­τά­θε­ση αυ­τό­πτη μάρ­τυ­ρα και μη αξιο­ποι­ή­σι­μες τις φω­το­γρα­φί­ες του οδο­στρώ­μα­τος που είχαν προ­σκο­μι­στεί.

Η ανα­τρο­πή στο Εφε­τείο

Με την έφεσή της, την οποία υπο­στή­ρι­ξε ο κ. Ρω­μαί­ος, η εκ­κα­λού­σα προ­έ­βα­λε ότι το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο πα­ρα­βί­α­σε τους δι­κο­νο­μι­κούς κα­νό­νες περί από­δει­ξης, απαι­τώ­ντας κατ’ ου­σί­αν απο­κλει­στι­κά δη­μό­σια έγ­γρα­φα, και ότι εκτί­μη­σε εσφαλ­μέ­να το απο­δει­κτι­κό υλικό. Όπως υπο­στή­ρι­ξε, δεν ευ­θυ­νό­ταν η ίδια για το γε­γο­νός ότι ούτε ο Δήμος ούτε η Τρο­χαία με­τέ­βη­σαν στο ση­μείο για αυ­το­ψία, ενώ στην κα­τά­στα­ση που είχε πε­ριέλ­θει δεν ήταν δυ­να­τόν να προ­σέλ­θει άμεσα στις αρχές για να κα­ταγ­γεί­λει το πε­ρι­στα­τι­κό.

Το Εφε­τείο δέ­χθη­κε τους ισχυ­ρι­σμούς της. Έκρι­νε ότι μόνη η πα­ρά­λει­ψη κλή­σης της Τρο­χαί­ας την ώρα του συμ­βά­ντος δεν απο­κλεί­ει τη χρήση άλλων απο­δει­κτι­κών μέσων και ότι πα­ρί­στα­ται εύ­λο­γο το πρώτο μέ­λη­μα της τραυ­μα­τι­σμέ­νης να ήταν η δια­κο­μι­δή της στο νο­σο­κο­μείο και όχι η κα­τα­γρα­φή του συμ­βά­ντος από αστυ­νο­μι­κή αρχή, δε­δο­μέ­νης της σο­βα­ρό­τη­τας των τραυ­μά­των της. Κα­θο­ρι­στι­κή απο­δεί­χθη­κε η ένορ­κη κα­τά­θε­ση αυ­τό­πτη μάρ­τυ­ρα, κα­τοί­κου της πε­ριο­χής και επι­χει­ρη­μα­τία, ο οποί­ος άκου­σε τον θό­ρυ­βο της πτώ­σης, βρήκε τη γυ­ναί­κα αναί­σθη­τη στο οδό­στρω­μα και επι­με­λή­θη­κε την άμεση με­τα­φο­ρά της στο νο­σο­κο­μείο. Ο ίδιος μάρ­τυ­ρας κα­τέ­θε­σε ότι ο Δήμος, παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες οχλή­σεις του ιδίου και άλλων πε­ριοί­κων, αμε­λού­σε να επι­σκευά­σει το οδό­στρω­μα, με απο­τέ­λε­σμα να ση­μειώ­νο­νται συχνά ατυ­χή­μα­τα στο ση­μείο.

Το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε επί­σης την έν­στα­ση συ­νυ­παι­τιό­τη­τας που προ­έ­βα­λε ο Δήμος διά του πλη­ρε­ξου­σί­ου του κ. Κα­ρα­γιάν­νη, κατά την οποία η οδη­γός δεν φο­ρού­σε προ­στα­τευ­τι­κό κρά­νος, όπως τεκ­μαι­ρό­ταν, σύμ­φω­να με τον ισχυ­ρι­σμό, από τη φύση των τραυ­μά­των της. Όπως δέ­χθη­κε το Εφε­τείο, ο αυ­τό­πτης μάρ­τυ­ρας κα­τέ­θε­σε ότι η πα­θού­σα φο­ρού­σε κρά­νος, ενώ το κρά­νος, κατά τα κοι­νώς γνω­στά, μειώ­νει δρα­στι­κά τις πι­θα­νό­τη­τες σο­βα­ρού τραυ­μα­τι­σμού χωρίς όμως να τον απο­κλεί­ει πα­ντε­λώς.

Το σκε­πτι­κό της ευ­θύ­νης του Δήμου

Η από­φα­ση επα­να­λαμ­βά­νει την πάγια νο­μο­λο­για­κή θέση ότι οι δήμοι υπο­χρε­ού­νται, διά των ορ­γά­νων τους, να επι­βλέ­πουν και να ελέγ­χουν την κα­ταλ­λη­λό­τη­τα των οδο­στρω­μά­των των δη­μο­τι­κών οδών εντός των διοι­κη­τι­κών τους ορίων και να λαμ­βά­νουν τα κα­τάλ­λη­λα μέτρα συ­ντή­ρη­σης και επι­διόρ­θω­σης, ώστε η κυ­κλο­φο­ρία να διε­ξά­γε­ται ομαλά και με ασφά­λεια. Η ευ­θύ­νη αυτή, θε­με­λιω­μέ­νη στα άρθρα 105 και 106 του Ει­σα­γω­γι­κού Νόμου του Αστι­κού Κώ­δι­κα, είναι αντι­κει­με­νι­κή, δη­λα­δή ανε­ξάρ­τη­τη από τυχόν δόλο ή αμέ­λεια των ορ­γά­νων.

Ως προς το ύψος της χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης, το δι­κα­στή­ριο έλαβε υπόψη το είδος και τη βα­ρύ­τη­τα του τραυ­μα­τι­σμού, τον σω­μα­τι­κό πόνο και την ψυ­χι­κή τα­λαι­πω­ρία που βίωσε η πα­θού­σα, έκρι­νε ωστό­σο ότι δεν απο­δεί­χθη­κε πως οι σω­μα­τι­κές βλά­βες δεν απο­κα­τα­στά­θη­καν, και προσ­διό­ρι­σε το εύ­λο­γο ποσό σε 4.000 ευρώ, ένα­ντι των 15.000 ευρώ που είχαν ζη­τη­θεί. Πα­ράλ­λη­λα, διέ­τα­ξε την επι­στρο­φή του πα­ρα­βό­λου της έφε­σης στην εκ­κα­λού­σα και συμ­ψή­φι­σε τη δι­κα­στι­κή δα­πά­νη του πρώ­του βαθ­μού με­τα­ξύ των δια­δί­κων, λόγω της εν μέρει νίκης και ήττας τους.