Στο εδώλιο για εκβίαση 70.000 ευρώ με απειλές κατά ανήλικου

Μια υπό­θε­ση από­πει­ρας εκ­βί­α­σης με ιδιαί­τε­ρα βα­ριές απει­λές κατά ανή­λι­κου επι­στρέ­φει στα δι­κα­στή­ρια, αυτή τη φορά ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, με δι­κά­σι­μο ορι­σμέ­νη για τις 4 Ιου­νί­ου 2026. Στο εδώ­λιο βρί­σκε­ται 44χρο­νος ημε­δα­πός, κά­τοι­κος νη­σιού της Δω­δε­κά­νη­σου, ο οποί­ος με από­φα­ση του πρω­το­βάθ­μιου δι­κα­στη­ρί­ου, που εκ­δό­θη­κε την 6η Σε­πτεμ­βρί­ου 2024, κρί­θη­κε ένο­χος και κα­τα­δι­κά­στη­κε σε ποινή φυ­λά­κι­σης 9 μηνών με τριε­τή ανα­στο­λή.

Ένα τη­λε­φώ­νη­μα που έστει­λε υπό­θε­ση στη δι­καιο­σύ­νη

Το κρί­σι­μο πε­ρι­στα­τι­κό το­πο­θε­τεί­ται χρο­νι­κά στις 18 Ια­νουα­ρί­ου 2019, όταν ο κα­τη­γο­ρού­με­νος πραγ­μα­το­ποί­η­σε τη­λε­φω­νι­κή επι­κοι­νω­νία με γυ­ναί­κα, εγκα­λού­σα στην υπό­θε­ση, περί ώρα 20.53. Κατά τη συ­νο­μι­λία αυτή, σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, της ζή­τη­σε να κα­τα­βά­λει το ποσό των 70.000 ευρώ, απει­λώ­ντας πα­ράλ­λη­λα ότι σε πε­ρί­πτω­ση άρ­νη­σής της θα πά­θαι­νε κακό το παιδί της, το οποίο εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο σπού­δα­ζε στην Πάτρα.

Η εγκα­λού­σα δεν ενέ­δω­σε στην πίεση. Αντί να κα­τα­βά­λει το απαι­τού­με­νο ποσό, κα­τήγ­γει­λε άμεσα την απει­λή στις Αρχές. Η κί­νη­σή της αυτή ήταν και ο λόγος για τον οποίο το αδί­κη­μα πα­ρέ­μει­νε σε στά­διο από­πει­ρας: ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν κα­τά­φε­ρε να απο­κο­μί­σει οποιο­δή­πο­τε πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος, καθώς η πράξη δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε από αίτια εξω­τε­ρι­κά και ανε­ξάρ­τη­τα της βού­λη­σής του.

Από­πει­ρα εκ­βί­α­σης και το νο­μι­κό πλαί­σιο

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, έχο­ντας εκ προ­οι­μί­ου απο­φα­σί­σει να προ­χω­ρή­σει στην πράξη, επι­χεί­ρη­σε να εξα­να­γκά­σει την εγκα­λού­σα, μέσω της απει­λής, σε πα­ρο­χή χρη­μα­τι­κού ποσού που θα της προ­κα­λού­σε ζημία στην πε­ριου­σία της. Η δια­τύ­πω­ση της δι­κα­στι­κής από­φα­σης ακο­λου­θεί πιστά τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του αδι­κή­μα­τος της από­πει­ρας εκ­βί­α­σης, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι η εκτέ­λε­ση ξε­κί­νη­σε αλλά δεν πε­ρα­τώ­θη­κε.

Ό,τι προσ­δί­δει στην υπό­θε­ση ιδιαί­τε­ρο βάρος δεν είναι μόνον το ύψος του ποσού που φέ­ρε­ται να ζη­τή­θη­κε. Το στοι­χείο που κα­θι­στά την πε­ρί­πτω­ση αυτή βα­ρύ­τε­ρη ηθικά και ψυ­χο­λο­γι­κά είναι η επι­λο­γή του κα­τη­γο­ρού­με­νου να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως μέσο πί­ε­σης την απει­λή κατά του παι­διού της εγκα­λού­σας. Ένα νεαρό άτομο που σπού­δα­ζε μα­κριά από το νησί με­τα­τρά­πη­κε, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της κα­τη­γο­ρί­ας, σε ερ­γα­λείο εκ­φο­βι­σμού ενα­ντί­ον της μη­τέ­ρας του.