Οικουμενικός Πατριάρχης: Kαλούμε όσους πιστούς δεν έχουν ακόμη εμβολιασθεί να το πράξουν

Έκ­κλη­ση σε όσους πι­στούς δεν έχουν εμ­βο­λια­σθεί να το πρά­ξουν, απευ­θύ­νει στο χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο μή­νυ­μά του ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαί­ος. Μά­λι­στα, εκ­φρά­ζει την προ­τρο­πή “να ακο­λου­θούν τα προ­τει­νό­με­να υπό των υγειο­νο­μι­κών αρχών μέτρα προ­στα­σί­ας”.

Διότι, “η επι­στή­μη, εφ’ όσον λει­τουρ­γεί ως διά­κο­νος του αν­θρώ­που, είναι πο­λύ­τι­μον δώρον του Θεού”. Επι­πρό­σθε­τα, επι­ση­μαί­νει “να μη πα­ρα­συ­ρώ­με­θα από τας ανευ­θύ­νους φωνάς των μη επαϊ­ό­ντων και των αυ­το­α­να­κη­ρυ­χθέ­ντων εις εκ­προ­σώ­πους του Θεού και της γνη­σί­ας πί­στε­ως “πνευ­μα­τι­κών συμ­βού­λων”, αυ­το­α­ναι­ρου­μέ­νων όμως οι­κτρώς, λόγω της απου­σί­ας αγά­πης προς τον αδελ­φόν, την ζωήν του οποί­ου εκ­θέ­τουν εις μέγαν κίν­δυ­νον”.

Ανα­λυ­τι­κά το μή­νυ­μα του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριάρ­χη:

“Αδελ­φοί συλ­λει­τουρ­γοί και ευ­λο­γη­μέ­να τέκνα,

Φθά­σα­ντες και πάλιν εις την πάμ­φω­τον εορ­τήν της κατά σάρκα Γεν­νή­σε­ως του επι­σκε­ψα­μέ­νου ημάς εξ ύψους Σω­τή­ρος Χρι­στού, δο­ξά­ζο­μεν εν ψαλ­μοίς και ύμνοις το υπε­ρου­ρά­νιον όνομα Αυτού. Η Εναν­θρώ­πη­σις του προ­αιω­νί­ου Λόγου του Θεού είναι “της σω­τη­ρί­ας ημών το κε­φά­λαιον”, το υπέρ­λο­γον “αεί μυ­στή­ριον” της θε­αν­θρω­πί­νης κοι­νω­νί­ας. Ο Θεός, ως λέγει με υπέ­ρο­χον τρό­πον ο ‘Αγιος Μά­ξι­μος ο Ομο­λο­γη­τής, “ως φι­λάν­θρω­πος εκ της αν­θρώ­που ου­σί­ας αλη­θώς άν­θρω­πος γε­γο­νώς, τον του πως άν­θρω­πος γέ­γο­νε τρό­πον μένει διά πα­ντός έχων ανέκ­φα­ντον• υπέρ άν­θρω­πον γαρ γέ­γο­νεν άν­θρω­πος”.

Η θεία Εν­σάρ­κω­σις, ομού μετά της φα­νε­ρώ­σε­ως της αλη­θεί­ας περί του Θεού, απο­κα­λύ­πτει και την αλή­θειαν και τον τε­λι­κόν προ­ο­ρι­σμόν του αν­θρώ­που, την κατά χάριν θέ­ω­σιν. Θε­ο­λο­γι­κώ­τα­τα, ο ‘Αγιος Νι­κό­λα­ος Κα­βά­σι­λας δια­κη­ρύσ­σει ότι ο Χρι­στός “τον αλη­θι­νόν άν­θρω­πον και τέ­λειον πρώ­τος και μόνος έδει­ξεν”. Έκτο­τε, ο τιμών τον Θεόν οφεί­λει να σέ­βε­ται και τον άν­θρω­πον, και ο υπο­τι­μών τον άν­θρω­πον ασε­βεί προς τον Θεόν, τον προ­σλα­βό­ντα την ημε­τέ­ραν φύσιν. Εν Χρι­στώ, ο λόγος της θε­ο­λο­γί­ας περί του Θεού είναι εν ταυτώ και λόγος περί του αν­θρώ­που. Η έν­σαρ­κος Θεία Οι­κο­νο­μία αναι­ρεί ορι­στι­κώς την ει­κό­να του Θεού ως δυ­νά­στου, τι­μω­ρού και αντι­πά­λου του αν­θρώ­που. Ο Χρι­στός είναι πα­ντα­χού, πά­ντο­τε και εν παντί η άρ­νη­σις της αρ­νή­σε­ως του αν­θρώ­που και ο υπε­ρα­σπι­στής της ελευ­θε­ρί­ας του. Η ζωή της Εκ­κλη­σί­ας, ως η σαρξ την οποί­αν ανέ­λα­βεν ο εναν­θρω­πή­σας Υιός και Λόγος του Θεού, εκ­προ­σω­πεί, εκ­φρά­ζει και δια­κο­νεί αυτό το παν­σω­στι­κόν μυ­στή­ριον της θε­αν­θρω­πι­νό­τη­τος.

Με λά­βα­ρον την εν Χρι­στώ “άλλην πλά­σιν” του αν­θρώ­που και την ανα­καί­νι­σιν συ­μπά­σης της κτί­σε­ως, η Εκ­κλη­σία δίδει και σή­με­ρον την καλήν μαρ­τυ­ρί­αν ένα­ντι όλων των εξε­λί­ξε­ων, αι οποί­αι απει­λούν την ιε­ρό­τη­τα του αν­θρω­πί­νου προ­σώ­που και την ακε­ραιό­τη­τα της δη­μιουρ­γί­ας, βιού­σα και κη­ρύτ­του­σα την αλή­θειαν της γνη­σί­ας πνευ­μα­τι­κής ζωής και τον πο­λι­τι­σμόν της αγά­πης και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Δι­δού­σα λόγον “περί της εν ημίν ελ­πί­δος”, ου­δό­λως θε­ω­ρεί τον σύγ­χρο­νον πο­λι­τι­σμόν ως την νέαν αμαρ­τό­ζω­ον Νι­νευί, επι­κα­λου­μέ­νη ως ο Ιωνάς την θείαν μήνιν επ’ αυτόν και τον αφα­νι­σμόν του, αλλά αγω­νί­ζε­ται διά την εν Χρι­στώ με­τα­μόρ­φω­σιν αυτού. Απαι­τεί­ται εις την επο­χήν μας ποι­μα­ντι­κή φα­ντα­σία, διά­λο­γος όχι αντί­λο­γος, με­το­χή όχι αποχή, συ­γκε­κρι­μέ­νη πρά­ξις όχι από­κο­σμος θε­ω­ρία, δη­μιουρ­γι­κή πρό­σλη­ψις όχι γε­νι­κή απόρ­ρι­ψις. Όλα αυτά δεν λει­τουρ­γούν εις βάρος της πνευ­μα­τι­κό­τη­τος και της λα­τρευ­τι­κής ζωής, αλλά ανα­δει­κνύ­ουν την αδιά­σπα­στον ενό­τη­τα της λε­γο­μέ­νης “κα­θέ­του” και “ορι­ζο­ντί­ου” δια­στά­σε­ως της εκ­κλη­σια­στι­κής πα­ρου­σί­ας και μαρ­τυ­ρί­ας. Πι­στό­της εις την πα­ρά­δο­σιν της Εκ­κλη­σί­ας δεν είναι εγκλω­βι­σμός εις το πα­ρελ­θόν, αλλά αξιο­ποί­η­σις της πεί­ρας του πα­ρελ­θό­ντος προ­σφυώς εν τω πα­ρό­ντι.

Και κατά το πα­ριπ­πεύ­ον έτος, η παν­δη­μία του κο­ρω­νοιού Covid – 19 ετα­λά­νι­σε την αν­θρω­πό­τη­τα. Δο­ξά­ζο­μεν τον Θεόν του ελέ­ους, τον κρα­τύ­να­ντα τους ει­δι­κούς επι­στή­μο­νας εις την ανά­πτυ­ξιν απο­τε­λε­σμα­τι­κών εμ­βο­λί­ων και άλλων φαρ­μά­κων διά την αντι­με­τώ­πι­σιν της κρί­σε­ως και κα­λού­μεν όσους πι­στούς δεν έχουν ακόμη εμ­βο­λια­σθή να το πρά­ξουν, πά­ντας δε να ακο­λου­θούν τα προ­τει­νό­με­να υπό των υγειο­νο­μι­κών αρχών μέτρα προ­στα­σί­ας. Η επι­στή­μη, εφ’ όσον λει­τουρ­γεί ως διά­κο­νος του αν­θρώ­που, είναι πο­λύ­τι­μον δώρον του Θεού. Οφεί­λο­μεν να δε­χώ­με­θα ευ­γνω­μό­νως το δώρον και να μη πα­ρα­συ­ρώ­με­θα από τας ανευ­θύ­νους φωνάς των μη επαϊ­ό­ντων και των αυ­το­α­να­κη­ρυ­χθέ­ντων εις εκ­προ­σώ­πους του Θεού και της γνη­σί­ας πί­στε­ως “πνευ­μα­τι­κών συμ­βού­λων”, αυ­το­α­ναι­ρου­μέ­νων όμως οι­κτρώς, λόγω της απου­σί­ας αγά­πης προς τον αδελ­φόν, την ζωήν του οποί­ου εκ­θέ­τουν εις μέγαν κίν­δυ­νον.

Τι­μιώ­τα­τοι αδελ­φοί και προ­σφι­λέ­στα­τα τέκνα,

Με αμε­τα­κί­νη­τον πί­στιν ότι την ζωήν εκά­στου εξ ημών και την πο­ρεί­αν της αν­θρω­πό­τη­τος όλης κα­τευ­θύ­νει ο Θεός της σο­φί­ας και της αγά­πης, προ­σβλέ­πο­μεν εις εν αί­σιον 2022, το οποί­ον, ανε­ξαρ­τή­τως των εξω­τε­ρι­κών δε­δο­μέ­νων και των εξε­λί­ξε­ων, θα είναι δι’ ημάς πά­ντας έτος σω­τή­ριον, εφ’ όσον και κατ’ αυτό την πο­ρεί­αν των πραγ­μά­των κα­τευ­θύ­νει ο φι­λαν­θρώ­πως πάντα οι­κο­νο­μών Χρι­στός, “ος πά­ντας αν­θρώ­πους θέλει σω­θή­ναι και εις επί­γνω­σιν αλη­θεί­ας ελ­θείν”.

Του Κυ­ρί­ου ευ­δο­κού­ντος, κατά την Αγίαν και Με­γά­λην Εβδο­μά­δα του επερ­χο­μέ­νου έτους, θα πραγ­μα­το­ποι­η­θή εν τω παν­σέ­πτω καθ’ ημάς Κέ­ντρω, η τε­λε­τή Κα­θα­για­σμού του Αγίου Μύρου. Θε­ω­ρού­μεν ανε­πα­νά­λη­πτον θείαν δω­ρε­άν προς την ημών Με­τριό­τη­τα, ότι θα αξιω­θώ­μεν να προ­στώ­μεν της πα­νη­γυ­ρι­κής και κα­τα­νυ­κτι­κής αυτής τε­λε­τουρ­γί­ας διά τε­τάρ­την φοράν κατά την διάρ­κειαν της τα­πει­νής ημών Πα­τριαρ­χί­ας. Δόξα τω Θεώ πά­ντων ένε­κεν!

Με αυτά τα αι­σθή­μα­τα, προ­σκυ­νού­ντες ευ­σε­βο­φρό­νως το εν Βη­θλε­έμ τε­χθέν παι­δί­ον Ιη­σούν, στρέ­φο­μεν την σκέ­ψιν ημών προς τους εκεί­σε αδελ­φούς Χρι­στια­νούς μας και προ­σευ­χό­με­θα διά την ει­ρη­νι­κήν και αρ­μο­νι­κήν συ­νύ­παρ­ξιν όλων των δια­βιού­ντων εις την Αγίαν Γην.

Επί δε τού­τοις, ευ­χό­με­θα πάσιν υμίν, τοις εγγύς και τοις μα­κράν, ευ­λο­γη­μέ­νον το ‘Αγιον Δω­δε­κα­ή­με­ρον, υγι­η­ρόν δε, καλ­λί­καρ­πον εν έρ­γοις αγα­θοίς και με­στόν θείων δω­ρη­μά­των τον νέον ενιαυ­τόν της χρη­στό­τη­τος του Κυ­ρί­ου, Ω η δόξα και το κρά­τος εις τους απε­ρά­ντους αιώ­νας. Αμήν”.