Γιάννης Τοπαλούδης για γυναικοκτονία στην Κω: Βλέποντας τη χαροκαμένη μάνα, θυμήθηκα όταν κληθήκαμε να αναγνωρίσουμε την Ελένη

«Δεν τόλμησα να μπω μέσα στο νεκρο­το­μείο για να κάνω την ανα­γνώ­ριση του παιδιού μου, ήταν πάρα πολύ δύσκολο», είπε ο Γιάννης Τοπα­λού­δης, καθώς ανέσυρε από τη μνήμη του τις χει­ρό­τε­ρες στιγμές της ζωής του.

Στη δολο­φο­νία της 27χρονης Ανα­στά­ζια στην Κω ανα­φέρ­θηκε ο πατέρας της αδι­κο­χα­μέ­νης, Ελένης Τοπα­λούδη, Γιάννης, καθώς ξύπνη­σαν άσχημες μνήμες από τη δολο­φο­νία της κόρης του το 2018 στη Ρόδο.

Μιλώ­ντας στον Alpha και στην εκπομπή Super Κατε­ρίνα, ο πατέρας που είδε το σπλάχνο του να βιά­ζε­ται και να δολο­φο­νεί­ται με μαρ­τυ­ρικό τρόπο ανα­φέρ­θηκε στο πώς βίωσε εκείνες τις στιγμές που άλλαξαν για πάντα τη ζωή του, αλλά και στο πώς νιώθει όποτε βλέπει μία νέα γυναι­κο­κτο­νία.

«Όταν είχαμε να ακού­σουμε νέα της Ελένης και να μιλή­σουμε μετά την πρώτη, δεύτερη ημέρα, άρχισαν να μας ‘ζώνουν τα φίδια’», είπε αρχικά.

«Όταν κάποια στιγμή επειδή είχαμε απευ­θυν­θεί στην ασφά­λεια στο Διδυ­μό­τειχο, είχε έρθει στο σπίτι τον Νοέμ­βριο του ’18 ο ανιψιός μας που είναι αστυ­νο­μι­κός και ήρθε σε εμένα γιατί δεν θα μπο­ρούσε να το πει στη σύζυγο, για να με ενη­με­ρώ­σει και να μου δείξει κάποιες φωτο­γρα­φίες. Δυστυ­χώς έπεσε η γη κάτω από τα πόδια μας. Έσβησε η ζωή μας να το πω έτσι ωμά. Έσβησε η ζωή μας από εκείνη τη στιγμή και μετά», συμπλή­ρωσε.

Στη συνέ­χεια ανα­φέρ­θηκε όταν άκουσε για το θάνατο της 27χρονης . «Τα ίδια τώρα συν­δυά­ζουμε και με αυτό το περι­στα­τικό με την Ανα­στά­ζια αλλά και κάθε φορά που έχουμε ένα τέτοιο απο­τρό­παιο περι­στα­τικό. Είτε αυτό ήταν της Γαρου­φαλ­λιάς είτε τόσων αδι­κο­χα­μέ­νων κορι­τσιών».

Ο Γιάννης Τοπα­λού­δης συγκλό­νισε όταν ανα­φε­ρό­με­νος στη μητέρα της Ανα­στα­ζία, θυμή­θηκε όταν είχε πάει ο ίδιος να ανα­γνω­ρί­σει τη σορό της κόρης του Ελένης. «Βλέ­πο­ντας τη χαρο­κα­μένη αυτή μάνα, έρχεται στο μυαλό μου όταν είχαμε πάει στη Ρόδο εκείνες τις ημέρες και είχαμε πάει στην ιατρο­δι­κα­στική υπη­ρε­σία. Δεν τόλμησα να μπω μέσα στο νεκρο­το­μείο για να κάνω την ανα­γνώ­ριση του παιδιού μου, ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι το ψυχικό σθένος που θα έπρεπε να έχει αυτή η χαρο­κα­μένη μάνα. Στο νεκρο­το­μείο μπήκε ο αδερφός μου κι ένας φίλος μας. Εγώ δεν άντεχα», είπε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Σε ερώτηση τι θα έλεγε ο ίδιος στη μάνα της Ανα­στά­ζια απά­ντησε: «Δεν μπορείς να πεις τίποτα σε έναν άνθρωπο όπως η μητέρα της Ανα­στά­ζια. Όχι μόνον αυτές τις στιγμές που είναι πιο δύσκο­λες αλλά και γενικά. Η γυναίκα μου εξορ­γί­ζε­ται όταν κάποιος τη ρωτάει ‘τι κάνεις;’ Τι να κάνει ένας χαρο­κα­μέ­νος γονιός να χορεύει, να δια­σκε­δά­ζει, να γελάει; Δυστυ­χώς  είναι περιττή ερώτηση για χαρο­κα­μέ­νους γονείς. Μόνο ένα κοί­ταγμα είναι αρκετό, υπε­ραρ­κετό».

«Το πιο σημα­ντικό είναι οι γονείς όμως και να κάνουμε καλύ­τερα παιδιά»

Στη συνέ­χεια απά­ντησε για αν πίστευε πως κάτι θα άλλαζε στο νομικό πλαίσιο ή αν θα μειώ­νο­νταν οι γυναι­κο­κτο­νίες μετά το θάνατο της Ελένης.

«Όσο ζω ελπίζω, αλλά δυστυ­χώς κατά παρά­φραση στη χώρα μας, όσο ζω απελ­πί­ζο­μαι. Λυπάμαι που το λέω. Τόσα χρόνια μπορεί να γίνο­νται κάποια πράγ­ματα για την αντι­με­τώ­πιση αυτής της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας και των βιαστών και των παι­δο­βια­στών, αλλά δυστυ­χώς αυτά γίνο­νται με βήματα και ρυθμούς χελώνας και κανένας δεν δίνει σημασία στις οικο­γέ­νειες των θυμάτων. Κανένας δεν δίνει σημασία στο δικα­στικό μας σύστημα και στον ποινικό μας κώδικα», είπε αρχικά και συμπλή­ρωσε πως η αυστη­ρο­ποί­ηση των ποινών είναι ένα βήμα, αλλά «το πιο σημα­ντικό είναι οι γονείς όμως και να κάνουμε καλύ­τερα παιδιά, ανθρώ­πους, σημειώ­νο­ντας πως «η δεύτερη δολο­φο­νία της κόρης μου ήταν μέσα στις δικα­στι­κές αίθου­σες».