Παναγιώτης Αβρίθης: Γιατί τώρα – Aνακοίνωση υποψηφιότητας του πρώην προέδρου του ΔΣ Kω

Ο πρώην πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Κω κ. Πα­να­γιώ­της Αβρί­θης, σε μια εκ βα­θέ­ων «εξο­μο­λό­γη­σή» του για την από­φα­σή του να είναι υπο­ψή­φιος στον Δήμο της Κω, στο πλευ­ρό του υπο­ψη­φί­ου δη­μάρ­χου Κω κ. Θε­ο­δό­ση Νι­κη­τα­ρά!

Ανα­λυ­τι­κά η ανα­κοί­νω­ση υπο­ψη­φιό­τη­τας του κ. Αβρί­θη μέσω του ση­με­ρι­νού του άρ­θρου στην «δη­μο­κρα­τι­κή»:

«Ζούμε σε και­ρούς χα­λε­πούς που όλοι κρί­νου­με και κρι­νό­μα­στε από τις πρά­ξεις μας. Ο τόπος μας εδώ και δέκα έτη βα­σα­νί­ζε­ται προ­κει­μέ­νου να επι­βιώ­σει από τα λάθη του πα­ρελ­θό­ντος. Η ανα­γκαιό­τη­τα νέας αντί­λη­ψης των πραγ­μά­των επι­βάλ­λει να ανα­θε­ω­ρή­σου­με τις από­ψεις μας για πολλά πράγ­μα­τα, κακώς κεί­με­να, στον τόπο μας.

Στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή, αυτά που συμ­βαί­νουν, επι­βε­βαιώ­νουν με τον χει­ρό­τε­ρο τρόπο ότι η συ­ναλ­λα­γή, και ει­δι­κά η οι­κο­νο­μι­κή συ­ναλ­λα­γή, υπε­ρέ­χει πάσης άλλης αρχής στις σχέ­σεις των αν­θρώ­πων. Όμως το πιο δυ­σοί­ω­νο είναι πως μο­λύ­νει τη νε­ο­λαία μας, στην κα­τεύ­θυν­ση απα­ξί­ω­σης των ιδεών και την υπο­τα­γής της στο βωμό του χρή­μα­τος και της ανα­ξιο­κρα­τί­ας.

Προ­σω­πι­κά προ­σπά­θη­σα να κρα­τη­θώ πέρα από αυτή τη λο­γι­κή στην πο­ρεία της ζωής και δεν συμ­με­τεί­χα στο δη­μό­σιο βίο τα τε­λευ­ταία έτη.

Παρά μόνο με συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση για την υπο­στή­ρι­ξη των θε­σμι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων του δι­κη­γο­ρι­κού επαγ­γέλ­μα­τος, που βάλ­λε­ται ακρι­βώς από την προ­α­να­φε­ρό­με­νη ατμό­σφαι­ρα, με σκοπό την κα­τά­λυ­ση της έν­νοιας της Δι­καιο­σύ­νης.

Η ανα­γκαιό­τη­τα για αλ­λα­γή πο­ρεί­ας μιας στρε­βλής κα­τά­στα­σης στην αντί­λη­ψη των πραγ­μά­των, που αφο­ρούν το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο και ει­δι­κό­τε­ρα το περί δι­καί­ου αί­σθη­μα, την αξιο­κρα­τία, και τη θέ­λη­ση προ­σφο­ράς στον τόπο μου και στον συ­νάν­θρω­πο μου, με ωθεί να διεκ­δι­κή­σω μία θέση, ενός δη­μο­τι­κού Συμ­βού­λου στο Δήμο Κω.

Η επι­λο­γή του προ­σώ­που-ηγέτη αυτής της πα­ρά­τα­ξης, που μπο­ρεί να ξε­φύ­γει από την υπάρ­χου­σα μέχρι σή­με­ρα αντί­λη­ψη των πραγ­μά­των, να ωθή­σει και αφυ­πνί­σει τους πο­λί­τες στη λο­γι­κή της συμ­με­το­χής στα κοινά, με ξε­κά­θα­ρους όρους και χωρίς κομ­μα­τι­κές τα­μπέ­λες, με έκανε να επι­λέ­ξω τον Θε­ο­δό­ση Νι­κη­τα­ρά, μετά την ανα­κοί­νω­ση του ως υπο­ψη­φί­ου Δη­μάρ­χου της Κω.

Είναι γνω­στός ο πο­λι­τι­κός χώρος από τον οποίο προ­έρ­χο­μαι. Δεν το κρύβω εξάλ­λου ότι είναι αυτός της κε­ντρο­δε­ξιάς. Όμως η συμ­με­το­χή στα δη­μο­τι­κά δρώ­με­να του τόπου απαι­τεί την με­γά­λη υπέρ­βα­ση, τον κομ­μα­τι­κό απο­γα­λα­κτι­σμό και την αντι­κει­με­νι­κό­τη­τα της σκέ­ψης στη λήψη των απο­φά­σε­ων.

Σε αυτή τη λο­γι­κή, η ανα­φο­ρά προ­σώ­πων που πρό­σφε­ραν στον τόπο αδιαμ­φι­σβή­τη­τα, όσο και να μην θέ­λουν κά­ποιοι να το απο­δε­χθούν, η επί­κλη­ση κομ­μα­τι­κών τα­μπε­λών προ­κει­μέ­νου να κα­τα­δεί­ξουν ότι αυτοί είναι με το επερ­χό­με­νο κόμμα που θα κυ­βερ­νή­σει τη χώρα, και η ανα­φο­ρά στον επαγ­γελ­μα­τι­κό κλάδο των δι­κη­γό­ρων, και μά­λι­στα σε ορι­σμέ­νους εξ αυτών, μόνο δι­χα­σμό μπο­ρεί να φέρει και αρ­ρω­στη­μέ­νο πο­λι­τι­κό φα­να­τι­σμό.

Τέ­τοιες αντι­λή­ψεις δεν έχουν λόγο ύπαρ­ξης. Δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση πλέον ο δη­μό­της να μπει στη λο­γι­κή του ση­με­ρι­νού δη­μάρ­χου, που μόνο δι­χα­σμό προ­κα­λεί στην κοι­νω­νία. Η λο­γι­κή του «όποιος δεν είναι δικός μου, είναι εχθρός μου» πρέ­πει να τε­λειώ­σει. Η λο­γι­κή της συ­ναλ­λα­γής και της ανταλ­λα­γής πρέ­πει να στα­μα­τή­σει. Η ποι­νι­κο­ποί­η­ση του δη­μό­σιου βίου που επι­κρά­τη­σε στα δη­μο­τι­κά δρώ­με­να έχει φο­βί­σει τον δη­μό­τη να ασχο­λη­θεί με τα κοινά και έχει απο­μα­κρύ­νει τους νέους από τα κοινά.

Όσο και να θέλει ο ση­με­ρι­νός δή­μαρ­χος να δη­μιουρ­γή­σει χα­ρα­κώ­μα­τα, πό­λε­μο κοι­νω­νι­κό δεν θα προ­κα­λέ­σει. Ο Δι­χα­σμός τε­λεί­ω­σε. Δεν θα επι­στρέ­ψει, γιατί δεν τον επι­θυ­μού­με!

Οι λο­γι­κές των τα­μπελ­λών αφο­ρούν αν­θρώ­πους που θέ­λουν κά­λυ­ψη για να κρύ­ψουν τα προ­σω­πι­κά τους ελατ­τώ­μα­τα. Όμως τα ελατ­τώ­μα­τα προ­σω­πι­κό­τη­τας δεν συ­νά­δουν με την ενα­σχό­λη­ση με τα κοινά. Ο πο­λι­τευό­με­νος είναι ανά­γκη να έχει πε­ρίσ­σευ­μα ψυχής να δώσει στον συν­δη­μό­τη, στον συ­νάν­θρω­πο! Οι αφο­ρι­στι­κές λο­γι­κές κα­τέ­στρε­ψαν το νησί πριν με­ρι­κά χρό­νια και σή­με­ρα πλη­ρώ­νου­με το τί­μη­μά τους.

Προ­ο­πτι­κή στον τόπο δεν υπάρ­χει αφού δεν προ­γραμ­μα­τί­ζουν και δεν διεκ­δι­κούν κάτι το με­γά­λο για το νησί μας. Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του πο­λί­τη έχει γίνει το ζη­τού­με­νο, όταν η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη τρέ­χει. Οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες του τόπου μας πλη­ρώ­νουν, χωρίς να απο­λαμ­βά­νουν τις πα­ρο­χές που πρέ­πει. Ο Δήμος έχει ανα­πτύ­ξει λο­γι­κές αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού ακόμα και με­τα­ξύ των επι­χει­ρη­μα­τιών, αφού άλλοι πλη­ρώ­νουν και άλλοι το­πο­θε­τού­νται στο απυ­ρό­βλη­το. Προ­ο­πτι­κή για το νησί και τα με­γά­λα ερω­τή­μα­τα που πρέ­πει να απα­ντη­θούν δεν υπάρ­χει.

Η συ­μπό­νια στην αντι­πο­λί­τευ­ση δεί­χνει το ποιον ήθελε να έχει αντί­πα­λο αυτή η δη­μο­τι­κή αρχή. Η κοι­νω­νία μας όμως χρειά­ζε­ται μια δια­φο­ρε­τι­κή δη­μο­τι­κή αρχή, που να πι­στεύ­ει στον άν­θρω­πο και στην αξία του. Πι­στεύ­ο­ντας ότι ο Θε­ο­δό­σης Νι­κη­τα­ράς συ­γκε­ντρώ­νει όλα τα εχέγ­γυα για αντι­κει­με­νι­κή, ελεύ­θε­ρη και έντι­μη σχέση ανά­με­σα στο δη­μό­τη της Κω και στη δη­μο­τι­κή αρχή, απο­φά­σι­σα μαζί με άλ­λους συ­μπα­τριώ­τες μας να είμαι μαζί του σε αυτόν τον αγώνα. Για μια Κω μα­κριά από κάθε έν­νοια εκ­δί­κη­σης, χωρίς προ­στά­τες, χωρίς συ­ναλ­λα­γές και με εντι­μό­τη­τα στη σχέση της δη­μο­τι­κής αρχής με τον δη­μό­τη.

ΠΑ­ΝΑ­ΓΙΩ­ΤΗΣ

ΑΒΡΙ­ΘΗΣ».