Μετρώντας εκκλησάκια μνήμης και «εγκλήματα»

Από το 2005 η ημέρα μνή­μης θυ­μά­των τρο­χαί­ων ( την Τρίτη Κυ­ρια­κή του Νο­εμ­βρί­ου) έχει ανα­γνω­ρι­στεί από τον Πα­γκό­σμιο Ορ­γα­νι­σμό Υγεί­ας και τον ΟΗΕ και από το 2011 και από την Ελ­λη­νι­κή Κυ­βέρ­νη­ση.

Και από τότε;

Τα συ­νή­θη, με τις κατά και­ρούς «πα­γκό­σμιες ημέ­ρες». Τί­πο­τε!

Θε­σμο­θε­τή­θη­κε, για να θυ­μού­νται τα θύ­μα­τα οι δικοί τους άν­θρω­ποι; Μα οι άν­θρω­ποι αυτοί, δυ­στυ­χώς,δεν ξε­χνούν, δεν μπο­ρούν να ξε­χά­σουν.

Το πώς οδη­γεί κά­ποιος στην άσφαλ­το είναι σαφώς θέμα παι­δεί­ας. Το ότι οδη­γού­με με­θυ­σμέ­νοι, το ότι δεν σε­βό­μα­στε τα όρια τα­χύ­τη­τας και το ότι έχου­με τα πε­ρισ­σό­τε­ρα θα­να­τη­φό­ρα ατυ­χή­μα­τα και τους πε­ρισ­σό­τε­ρους ανα­πή­ρους στην Ευ­ρώ­πη είναι όντως θέμα κοι­νω­νι­κό.

Η λύση όμως του προ­βλή­μα­τος δεν είναι κοι­νω­νι­κή, είναι απλώς … αστυ­νο­μι­κή.

Δεν θα βγει δη­λα­δή η κοι­νω­νία τα με­σά­νυ­χτα στους δρό­μους να αλ­λά­ξει μυαλά στους με­θυ­σμέ­νους και στους ανε­γκέ­φα­λους που την έχουν δει οδη­γοί φόρ­μου­λας, που σα­κα­τεύ­ουν παι­διά και ξε­κλη­ρί­ζουν οι­κο­γέ­νειες.

Γι’ αυτό το σκοπό υπάρ­χει η Tρο­χαία. Αν κάθε βράδυ κα­τά­σχει δι­πλώ­μα­τα, έστω και οι μισοί με­θυ­σμέ­νοι να μην τολ­μούν να κυ­κλο­φο­ρή­σουν, κέρ­δος είναι, μέχρι να φτά­σου­με στον κα­νέ­νας με­θυ­σμέ­νος, εάν το μέτρο συ­νε­χί­ζει και δεν χα­λα­ρώ­σει.

40.000+ άν­θρω­ποι, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι νέοι, χά­θη­καν από το 1990 έως σή­με­ρα, στην άσφαλ­το και όλοι ήταν κατά την πο­λι­τεία «θύ­μα­τα φόνου από αμέ­λεια»…

Μα αν υπάρ­χουν 40.000+ θά­να­τοι, (και υπερ­δι­πλά­σιοι βα­ρείς τραυ­μα­τι­σμοί) μόνο ατύ­χη­μα και αμέ­λεια δεν μπο­ρεί να είναι. Είναι έγκλη­μα, απο­τέ­λε­σμα ενός συ­στη­μα­τι­κού εθε­λο­τυ­φλι­σμού μιας πο­λι­τεί­ας, ενός κοι­νω­νι­κού συ­νό­λου, που στο όνομα του κέρ­δους, του εγω­ι­σμού και της επί­δει­ξης, απο­δέ­χε­ται κάθε χρόνο 1500 θα­νά­τους και θυ­σιά­ζει αμέ­τρη­τες ψυχές!

Και η κρίση; Είναι πι­θα­νό να αυ­ξή­σει τα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα; Ναι λένε οι ει­δι­κοί :

-Με την αύ­ξη­ση της χρή­σης ψυ­χο­τρό­πων φαρ­μά­κων που μειώ­νουν την ικα­νό­τη­τα οδή­γη­σης και που είναι δε­δο­μέ­νο ότι όλο και πιο πολ­λοί κα­τα­φεύ­γουν.

Με την αύ­ξη­ση της χρή­σης αλ­κο­όλ που κι αυτό είναι δε­δο­μέ­νο ότι σε πε­ριό­δους κρί­σε­ων έχει αυ­ξη­τι­κές τά­σεις.

Με την ελ­λι­πή συ­ντή­ρη­ση των οχη­μά­των και των ελα­στι­κών, τα οποία χρη­σι­μο­ποιού­νται για πε­ρισ­σό­τε­ρα χι­λιό­με­τρα από ότι θα έπρε­πε.

Με τη μεί­ω­ση της ήδη πε­ριο­ρι­σμέ­νης αγο­ράς παι­δι­κών κα­θι­σμά­των ασφα­λεί­ας.

Με τη μεί­ω­ση αγο­ράς καλών κρα­νών για οδη­γούς δι­κύ­κλων.

Με την ελάτ­τω­ση της αστυ­νό­μευ­σης, λόγω μεί­ω­σης προ­σω­πι­κού.

Με την αγορά φθη­νών αυ­το­κι­νή­των, τα οποία έχουν μειω­μέ­νη ενερ­γη­τι­κή και πα­θη­τι­κή ασφά­λεια.

Με την πι­θα­νή αύ­ξη­ση της επι­θε­τι­κό­τη­τας των οδη­γών και τη μεί­ω­ση της προ­σο­χής τους, λόγω εν­νοιών και δυ­σκο­λιών που τους απα­σχο­λούν.

Με την αύ­ξη­ση του αριθ­μού των επι­βαι­νό­ντων ανά αυ­το­κί­νη­το, του­τέ­στιν πε­ρισ­σό­τε­ρα θύ­μα­τα κατά ατύ­χη­μα. Με την ελάτ­τω­ση των ωρών δι­δα­σκα­λί­ας στις σχο­λές οδή­γη­σης.

Πολύ φο­βά­μαι, ότι θα συ­νε­χί­σου­με να με­τρά­με νε­κρούς, να ανά­βου­με κεριά και να χτί­ζου­με εκ­κλη­σά­κια στις άκρες των δρό­μων. Η αν­θρώ­πι­νη ζωή δεν εκτι­μά­ται σε όλες τις εκ­φάν­σεις της… Του­λά­χι­στον, ας προ­σπα­θή­σει ο κα­θέ­νας μας να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει πως δεν είναι «η κακιά στιγ­μή» που μας φταί­ει πάντα, αλλά πόσες τέ­τοιες πι­θα­νές στιγ­μές περ­νά­νε κα­θη­με­ρι­νά από μπρο­στά μας…