Η Αθήνα «οχυρώνει» τα νησιά και υφαίνει συμμαχίες, υποστηρίζει τουρκική ανάλυση που κάνει λόγο για «συναγερμό Γαλάζιας Πατρίδας»

• Τουρ­κικό μέσο απο­δί­δει στην ελλη­νική πλευρά ένα «πολυ­ε­πί­πεδο σχέδιο ισορ­ρο­πίας» απέ­να­ντι στις θαλάσ­σιες διεκ­δι­κή­σεις της Άγκυρας, εστιά­ζο­ντας στη στρα­τιω­τική παρου­σία σε νησιά κοντά στα τουρ­κικά παράλια και στον εξο­πλι­σμό που προ­έρ­χε­ται από τη Γαλλία

Η εικόνα που σχη­μα­τί­ζε­ται για την ελλη­νική εξω­τε­ρική και αμυ­ντική πολι­τική στον τουρ­κικό Τύπο επα­νέρ­χε­ται στο προ­σκή­νιο μέσα από ανα­λυ­τικό άρθρο γνώμης που δημο­σιεύ­τηκε στις 17 Ιουνίου 2026 από το τουρ­κικό δίκτυο Haber Global. Πρό­κει­ται για αρθρο­γρα­φία και όχι για ρεπορ­τάζ γεγο­νό­τος, στοι­χείο που οριο­θε­τεί και τον χαρα­κτήρα όσων κατα­γρά­φο­νται, καθώς το κείμενο δια­τυ­πώ­νει εκτι­μή­σεις και θέσεις και όχι επι­βε­βαιω­μένα δεδο­μένα. Ο πυρήνας του επι­χει­ρή­μα­τος είναι ότι η Αθήνα δια­μορ­φώ­νει μια στρα­τη­γική «ισορ­ρο­πίας» απέ­να­ντι στις θαλάσ­σιες θέσεις της Άγκυρας, κινη­το­ποιώ­ντας ταυ­τό­χρονα την Ευρω­παϊκή Ένωση, τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, τη Γαλλία και το Ισραήλ.

Αφορμή για τη συγκε­κρι­μένη τοπο­θέ­τηση, σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα, απο­τε­λούν πρό­σφα­τες δηλώ­σεις του Έλληνα υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών, ο οποίος φέρεται να ανέφερε ότι η χώρα δεν πρό­κει­ται ποτέ να υπο­χω­ρή­σει από τα εθνικά της δικαιώ­ματα και συμ­φέ­ρο­ντα, ότι δια­θέ­τει σοβαρό γεω­πο­λι­τικό κεφά­λαιο το οποίο μπορεί να αξιο­ποι­ή­σει όταν κρίνει ότι τα εθνικά συμ­φέ­ρο­ντα τίθε­νται σε κίνδυνο και ότι δια­θέ­τει τα μέσα να αντι­με­τω­πί­σει τις κατα­στά­σεις που προ­κύ­πτουν. Οι φράσεις αυτές, όπως σημειώ­νε­ται, έστρε­ψαν εκ νέου την προσοχή στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Η ανά­γνωση της Άγκυρας για τη «Γαλάζια Πατρίδα»

Στο επί­κε­ντρο της τουρ­κι­κής ανά­γνω­σης τοπο­θε­τεί­ται η προ­σπά­θεια της Άγκυρας να μετα­φέ­ρει σε νομική βάση τη θαλάσ­σια θεωρία της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας», μαζί με τις θέσεις της για τις περιο­χές θαλάσ­σιας δικαιο­δο­σίας και την υφα­λο­κρη­πίδα. Από την πλευρά της Άγκυρας, σύμφωνα με το άρθρο, το βήμα αυτό αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως στρα­τη­γική με την οποία επι­διώ­κε­ται να κατα­στούν πιο συστη­μα­τι­κές, σε επίπεδο εσω­τε­ρι­κού δικαίου, οι θαλάσ­σιες περιο­χές δικαιο­δο­σίας και τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα στη θάλασσα.

Η αθη­ναϊκή πλευρά, πάντα κατά την ίδια ανάλυση, χαρα­κτη­ρί­ζει τη συγκε­κρι­μένη κίνηση «μονο­μερή ενέρ­γεια», «ανα­θε­ω­ρη­τική κίνηση» και προ­σπά­θεια δημιουρ­γίας τετε­λε­σμέ­νων. Ο αρθρο­γρά­φος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η Αθήνα, ενώ επι­χει­ρεί να παρου­σιά­σει τον χάρτη της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας» ως αντί­θετο προς το διεθνές δίκαιο, ταυ­τό­χρονα προωθεί τα δικά της σχέδια θαλάσ­σιου χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού, με στόχο να δια­μορ­φώ­σει ένα de facto πλαίσιο στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Πρό­κει­ται για εκτί­μηση που απο­δί­δε­ται στη συντα­κτική γραμμή του μέσου και όχι για δια­πι­στω­μένο γεγονός.

Το «κλειδί» των νησιών

Το σημείο στο οποίο το τουρ­κικό δημο­σί­ευμα εστιά­ζει με τη μεγα­λύ­τερη ένταση είναι ο εξο­πλι­σμός των νησιών του Αιγαίου. Το άρθρο δια­τεί­νε­ται ότι, με βάση «ανοι­χτές πηγές», παρα­τη­ρεί­ται αυξη­μένη στρα­τιω­τική συγκέ­ντρωση σε νησιά που βρί­σκο­νται πολύ κοντά στα τουρ­κικά παράλια. Κατο­νο­μά­ζο­νται, μεταξύ άλλων, η Μυτι­λήνη, η Χίος, η Σάμος, η Λήμνος, η Σαμο­θράκη, η Ικαρία, η Ρόδος, η Κως, το Καστελ­λό­ριζο και η Λέρος, καθώς και άλλα νησιά των Δωδε­κα­νή­σων, τα οποία περι­γρά­φο­νται ως στρα­τη­γι­κής σημα­σίας λόγω της γειτ­νί­α­σής τους με τις τουρ­κι­κές ακτές στο Αιγαίο και τη Μεσό­γειο.

Η παρου­σί­αση των νησιω­τι­κών αυτών στοι­χείων εντάσ­σε­ται στο ευρύ­τερο αφήγημα περί «συνα­γερ­μού», όπως επι­λέ­γει να το θέτει το μέσο. Από ελλη­νι­κής πλευράς, η θέση που δια­χρο­νικά προ­βάλ­λε­ται είναι ότι η αμυ­ντική θωρά­κιση των νησιών απο­τε­λεί νόμιμο κυριαρ­χικό δικαί­ωμα, ζήτημα που δεν ανα­πτύσ­σε­ται στο τουρ­κικό κείμενο, το οποίο περιο­ρί­ζε­ται στη δική του οπτική.

Ο ρόλος της Γαλλίας

Ιδιαί­τερο βάρος απο­δί­δε­ται στον γαλλικό παρά­γο­ντα, ο οποίος χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ως ένα από τα πιο κρίσιμα σκέλη της «εξί­σω­σης». Το δημο­σί­ευμα ανα­φέ­ρει ότι η Αθήνα προ­μη­θεύ­τηκε 24 μαχη­τικά αερο­σκάφη Rafale από τη Γαλλία και, παράλ­ληλα, ενί­σχυσε τον στόλο της με φρε­γά­τες τύπου Belharra. Στο ίδιο πλαίσιο γίνεται λόγος για την επιλογή μιας τέταρ­της φρε­γά­τας και για δια­δι­κα­σίες που σχε­τί­ζο­νται με πυραύ­λους κρουζ Scalp Naval, εξε­λί­ξεις που ερμη­νεύ­ο­νται ως στόχος ενί­σχυ­σης της θαλάσ­σιας ισχύος σε κλίμακα Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Τα Rafale, με τους πυραύ­λους αέρος αέρος Meteor και τις προηγ­μέ­νες δυνα­τό­τη­τες ηλε­κτρο­νι­κού πολέμου, αξιο­λο­γού­νται από τον αρθρο­γράφο ως μέρος μιας ανα­ζή­τη­σης υπε­ρο­χής στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Οι φρε­γά­τες Belharra, από την πλευρά τους, περι­γρά­φο­νται όχι απλώς ως ναυτική πλατ­φόρμα αλλά ως πολ­λα­πλα­σια­στής ισχύος, χάρη στις δυνα­τό­τη­τες αερά­μυ­νας, ανθυ­πο­βρυ­χια­κού πολέμου και πληγ­μά­των μεγάλης εμβέ­λειας.

Η εκτί­μηση για τον γαλλικό προ­σα­να­το­λι­σμό

Στην ανάλυση παρα­τί­θε­ται και η άποψη Τούρκου καθη­γητή διεθνών σχέσεων, ο οποίος υπο­στη­ρί­ζει ότι το Παρίσι ενο­χλεί­ται από τις κινή­σεις της Άγκυρας στη Λιβύη, στον τομέα της ενέρ­γειας, στις περιο­χές θαλάσ­σιας δικαιο­δο­σίας και στην αμυ­ντική βιο­μη­χα­νία. Κατά την εκτί­μησή του, η ενί­σχυση της στρα­τιω­τι­κής και πολι­τι­κής παρου­σίας στην περιοχή μέσω της Ελλάδας και της ελλη­νο­κυ­πρια­κής πλευράς ανοίγει στη Γαλλία πεδίο ηγε­τι­κού ρόλου εντός της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και, ταυ­τό­χρονα, της παρέχει τη δυνα­τό­τητα να ανα­πτύ­ξει αντί­βαρο στη γεω­πο­λι­τική της Μεσο­γείου απέ­να­ντι στην Άγκυρα.

Το αμε­ρι­κα­νικό σκέλος και η Αλε­ξαν­δρού­πολη

Ο ίδιος ανα­λυ­τής χαρα­κτη­ρί­ζει το αμε­ρι­κα­νικό σκέλος ευρύ­τερο και βαθύ­τερο. Επι­κα­λεί­ται τη Συμ­φω­νία Αμοι­βαίας Αμυ­ντι­κής Συνερ­γα­σίας μεταξύ Ουά­σιγ­κτον και Αθήνας, η οποία, σύμφωνα με τα όσα ανα­φέ­ρει, ανα­νε­ώ­θηκε το 2021 και κατέ­στησε τη στρα­τιω­τική παρου­σία των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών στην Ελλάδα μόνιμη και πολυ­ση­μειακή. Ως κομβικά σημεία αυτής της γραμμής ανα­φέ­ρει τη Σούδα, τη Λάρισα, το Στε­φα­νο­βί­κειο και την Αλε­ξαν­δρού­πολη.

Όπως σημειώ­νε­ται, ο κόλπος της Σούδας προ­σφέ­ρει κρίσιμη υλι­κο­τε­χνική και επι­σκευα­στική υπο­στή­ριξη για το αμε­ρι­κα­νικό ναυτικό στη Μεσό­γειο, ενώ η Αλε­ξαν­δρού­πολη απέ­κτησε, ιδίως μετά τον πόλεμο στην Ουκρα­νία, στρα­τη­γική αξία ως κόμβος στρα­τιω­τι­κών μετα­φο­ρών προς τα Βαλ­κά­νια, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανα­το­λική Ευρώπη. Ο αρθρο­γρά­φος δια­τεί­νε­ται ότι, ενώ η Αθήνα παρου­σιά­ζει την αμε­ρι­κα­νική παρου­σία υπό τον τίτλο της «ασφά­λειας του ΝΑΤΟ», για την Άγκυρα η εικόνα αυτή μετα­φρά­ζε­ται σε νέα «γραμμή πίεσης» που εκτεί­νε­ται από τη Δυτική Θράκη έως το Αιγαίο.

Η αντί­στροφη ανά­γνωση για  τη «Γαλάζια Πατρίδα»

Στο κλεί­σιμο της ανά­λυ­σης παρα­τί­θε­ται η θέση από­στρα­του Τούρκου ναυάρ­χου, ο οποίος επι­κα­λεί­ται γραπτή ερώτηση που, όπως ανα­φέ­ρει, κατα­τέ­θηκε στην Ευρω­παϊκή Επι­τροπή από ευρω­βου­λευ­τές ορι­σμέ­νων πολι­τι­κών ομάδων του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου και αφορά την Τουρκία. Σύμφωνα με τα όσα υπο­στη­ρί­ζει, στο επί­κε­ντρο της ερώ­τη­σης βρί­σκο­νται το δόγμα της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας» και οι χρη­μα­το­δο­τή­σεις που παρέχει η Ευρω­παϊκή Ένωση στην Άγκυρα, ενώ η Τουρκία φέρεται να κατη­γο­ρεί­ται για παρα­βί­αση κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της Ελλάδας και της ελλη­νο­κυ­πρια­κής πλευράς, για «ανα­θε­ω­ρη­τική» θαλάσ­σια πολι­τική και για ότι απο­τε­λεί απειλή προς κράτη μέλη της Ένωσης.

Ο ίδιος αξιω­μα­τι­κός ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν συνιστά επε­κτα­τικό ή επι­θε­τικό δόγμα, αλλά θαλάσ­σια θεωρία που στη­ρί­ζε­ται στην προ­στα­σία των δικαιω­μά­των και συμ­φε­ρό­ντων της Τουρ­κίας σχετικά με την υφα­λο­κρη­πίδα και τις περιο­χές θαλάσ­σιας δικαιο­δο­σίας, όπως αυτά απορ­ρέ­ουν, κατά την άποψή του, από το διεθνές δίκαιο.