Γ. Φλωρίδης: Με αφορμή την υπόθεση Λύτρα, νομοθετική πρωτοβουλία για τον περιορισμό των “δικαστικών αστοχιών”

Ένα νέο ενι­σχυ­τικό πλέγμα δια­τά­ξεων για τον περιο­ρι­σμό των “δικα­στι­κών αστο­χιών”, με αφορμή τις αντι­δρά­σεις στην υπόθεση του Από­στο­λου Λύτρα, αλλά και την παρέμ­βαση της ηγεσίας του Αρείου Πάγου για τη διε­νέρ­γεια πει­θαρ­χι­κού ελέγχου σε εισαγ­γε­λέα και ανα­κρί­τρια που απο­φά­σι­σαν τη μη προ­φυ­λά­κιση του ποι­νι­κο­λό­γου, προ­α­νήγ­γειλε με χθε­σι­νές συνε­ντεύ­ξεις του ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης Γ. Φλω­ρί­δης.

Το πλαίσιο αυτό είναι σχεδόν έτοιμο και θα παρου­σια­στεί σύντομα, ενώ θα περι­λαμ­βά­νει παρεμ­βά­σεις σε δυο μέτωπα: αυτό της δίκης και αυτό της ανά­κρι­σης (προ­δι­κα­σίας), που λαμ­βά­νε­ται και η απόφαση για την προ­σω­ρινή κράτηση ή όχι.

Τι θα λέει

Επι της ουσίας (παρότι εξε­τά­ζο­νται κι άλλες παρά­με­τροι, που όμως διε­ρευ­νώ­νται και σε επίπεδο συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας) η απο­φα­σι­σμένη αλλαγή είναι:

– Να επι­τρέ­πο­νται δίκες χωρίς την παρου­σία θύματος, δηλαδή να μπορούν οι δικα­στές να απο­φα­σί­ζουν μόνο με τις κατα­θέ­σεις των προ­σώ­πων που εχουν υποστεί – καταγ­γεί­λει ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία

-Να γίνει υπο­χρέ­ωση της ιατρο­δι­κα­στι­κής υπη­ρε­σία να απο­στέλ­λει κατά προ­τε­ραιό­τητα το πόρισμά της για περι­στα­τικά ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας.

Η υπόθεση Λύτρα

Ο τρόπος με τον οποίο αξιο­λό­γη­σαν οι δικα­στές την υπόθεση Λύτρα για την προ­σω­ρινή του κράτηση ή μη, δεν απο­κλεί­ε­ται να δημιουρ­γή­σει ένα πιο σφικτό πλαίσιο, πιο αυστηρό για τους δράστες ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας. Είναι δε χαρα­κτη­ρι­στικό (περίπου πρω­το­φα­νές, αλλά απο­λύ­τως ενδει­κτικό) ότι η εισαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδει­λίνη, στην παραγ­γε­λία για κατά προ­τε­ραιό­τητα ολο­κλή­ρωση της ανα­κρι­σης και παρα­πο­μπής σε δίκη, μιλάει για “κίνδυνο που εξα­κο­λου­θεί να αντι­με­τω­πί­ζει το θύμα εν όψει των ιδιαί­τε­ρων χαρα­κτη­ρι­στι­κών της πιο πάνω πράξης”.

Γ. Φλω­ρί­δης: Οι δια­τά­ξεις

Ο υπουρ­γός εξήγησε ότι “θα περι­λαμ­βά­νει κυρίως δια­τά­ξεις οι οποίες ορίζουν πιο καθαρά, πιο συγκε­κρι­μένα, πιο καλά, πιο δημιουρ­γικά το πλαίσιο της δικα­στι­κής εξέ­λι­ξης μιας υπό­θε­σης”.

“Έτσι κι αλλιώς το πλαίσιο το δικο­νο­μικό είναι ένα πλαίσιο που περι­γρά­φει ενέρ­γειες, βήματα, δια­δι­κα­σίες, πράξεις, ελέγ­χους. Αυτό πρέπει να κατα­στεί πιο συγκε­κρι­μένο, πιο προ­στα­τευ­τικό για τον δικαστή, αλλά κυρίως για τα θύματα και όσους εμπλέ­κο­νται σε αυτές τις υπο­θέ­σεις. Αυτά πρέπει να τα οδη­γή­σουμε με μεγα­λύ­τερη ασφά­λεια για το πώς μπο­ρούμε να προ­στα­τεύ­σουμε την κοι­νω­νία από αυτούς που κατα­φέρ­νουν να τρυπάνε ένα προ­στα­τευ­τικό πλέγμα” συμπλή­ρωσε ο κ. Φλω­ρί­δης.

Ειδικά, δε, για την υπόθεση Λύτρα, υπεν­θύ­μισε ότι “αν δεν είχαμε αυτό το πλαίσιο προ­στα­σίας, ο γιατρός, αν επέμενε, θα είχε κατα­λή­ξει με χει­ρο­πέ­δες. Όταν το θύμα εκβια­ζό­μενο από τον θύτη δεν λέει την αλήθεια και ο γιατρός επι­μέ­νει, ο θύτης έχει όλα τα στοι­χεία στα χέρια του με την ψευδή κατά­θεση που οργα­νώ­νει για να κυνη­γή­σει τον γιατρό”.

Όσον αφορά την παρέμ­βαση του Αρείου Πάγου για την ανα­κρί­τρια και τον εισαγ­γε­λέα της υπό­θε­σης του Από­στο­λου Λύτρα, ο κ. Φλω­ρί­δης είπε ότι “οι εξου­σίες είναι ανε­ξάρ­τη­τες, δεν είναι ανε­ξέ­λεγ­κτες και το Σύνταγμα ορίζει από ποιον και πώς ελέγ­χο­νται. Για τους δικα­στές, ελέγ­χο­νται από το Ανώτατο Δικα­στικό Συμ­βού­λιο”.

Διευ­κρί­νισε, δε, ότι “ο νόμος επειδή πρέπει να περι­λαμ­βά­νει όλες τις περι­πτώ­σεις, λέει ότι αν ο δικα­στής βρί­σκε­ται μπροστά σε έναν άνθρωπο που, εκτός από την ποινική του μετα­χεί­ριση, χρειά­ζε­ται και ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη, τού παρέ­χε­ται. Δεν αναιρεί όμως το ένα το άλλο”.

Πηγή capital.gr