ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ο 19χρονος Αχμέτ μετά την περιπέτεια στα κρατητήρια, ελπίζει, ονειρεύεται και διεκδικεί το δικαίωμα για μια καλύτερη ζωή

Μαίρη Φώτη 9 λεπτά ανάγνωση
ΑΧΜΕΤ ΣΑΤΟΥΦ2
  • Συνέντευξη στην
  • Μαίρη Φώτη

Ο 19χρονος Αχμέτ Σατούφ από τη Συρία, μαθητής της Β΄Λυκείου, στις αρχές Δεκεμ­βρίου βρέθηκε στα κρα­τη­τή­ρια της Ρόδου, έπειτα από την απόρ­ριψη του αιτή­μα­τός του για δεύτερη φορά, να του χορη­γη­θεί άσυλο.

Η περι­πέ­τεια του 19χρονου, συγκί­νησε πολύ κόσμο απ΄όλη την Ελλάδα που στάθηκε στο πλευρό του και με την θαρ­ρα­λέα απόφαση της Α΄ Αστυ­νο­μι­κής Διεύ­θυν­σης Δωδε­κα­νή­σου, που απέ­κλινε από το στενό γράμμα του νόμου, ανα­γνώ­ρισε ότι ο Αχμέτ αδυ­να­τεί να απε­λα­θεί λόγω κιν­δύ­νου επα­να­προ­ώ­θη­σης και ανέβαλε την επι­στροφή του για έξι μήνες. Στόχος, είναι να του χορη­γη­θεί άσυλο για να μπορεί να εργά­ζε­ται, να εγγρα­φεί κανο­νικά στο σχολείο και να κατα­φέ­ρει να ταξι­δέ­ψει στη Γερ­μα­νία, ώστε να επι­σκε­φθεί την οικο­γέ­νειά του.

Ο Αχμέτ, είναι στη Ρόδο ολο­μό­να­χος και προ­σπα­θεί να επα­να­φέ­ρει τη ζωή του στην κανο­νι­κό­τητα, μακριά από την οικο­γέ­νειά του που ζει στη Γερ­μα­νία και δεν του επε­τράπη να την ακο­λου­θή­σει.

Μιλώ­ντας στην «δημο­κρα­τική» ανα­πο­λεί τις καλές ημέρες στη Συρία, «σκο­τει­νιά­ζει» όταν θυμάται τη σημε­ρινή εικόνα της πατρί­δας του, ομο­λο­γεί ότι κάποιες φορές φοβάται και του λείπει η μαμά του… αλλά δεν έχει στα­μα­τή­σει να ονει­ρεύ­ε­ται, να ελπίζει και να διεκ­δι­κεί το δικαί­ωμα για μια καλύ­τερη, ειρη­νική και πιο ασφαλή ζωή.

Αχμέτ, πότε ήρθες στη Ρόδο;

Ηρθα πριν από έναν χρόνο και τρεις μήνες.

Από πού ήρθες;

Ξεκι­νή­σαμε από την Δαμασκό και με πολλές δυσκο­λίες κατα­φέ­ραμε να φτά­σουμε στο Κας. Από το Κας περά­σαμε στο Καστε­λό­ριζο και από το Καστε­λό­ριζο στη Ρόδο.

Ηρθες με την οικο­γέ­νειά σου;

Ναι. Με την μαμά μου, τα τρία αδέλφια μου και την δίδυμη αδελφή μου.

Πώς ήρθατε;

Με βάρκα.

Ποια εποχή;

Στις 27 Αυγού­στου 2016

Το θυμάσαι το ταξίδι;

Βεβαίως και το θυμάμαι. Ηταν πολύ επι­κίν­δυνο ταξίδι για όσους ήμασταν μέσα στη βάρκα, δεν ήταν κανο­νική βάρκα ήταν σαν ψεύτικη. Κάποιοι κόντε­ψαν να πνιγούν… Με πολλή δυσκο­λία φτάσαμε τελικά στο Καστε­λό­ριζο.

Και; Τι έγινε εκεί;

Νιώσαμε πολύ χαρού­με­νοι όταν φτάσαμε στο Καστε­λό­ριζο. Η μαμά μου και η αδελφή μου μόλις φτάσαμε εκεί άρχισαν να κλαίνε. Δεν το πιστεύ­αμε ότι κατα­φέ­ραμε να φτά­σουμε ασφα­λείς και σώοι. Το όνειρό μας να φύγουμε από την Τουρκία και να περά­σουμε στην Ελλάδα είχε γίνει επι­τέ­λους πραγ­μα­τι­κό­τητα, ήταν απί­στευτο… Τώρα πια θα μπο­ρού­σαμε να ονει­ρευ­τούμε ένα καλύ­τερο μέλλον, μια καλύ­τερη ζωή.

Μετά;

Μετά ήρθαμε στη Ρόδο, μείναμε για δύο μήνες στα Σφαγεία. Εκεί γνω­ρί­σαμε έναν κύριο από τη Βρε­τα­νία που εργά­ζε­ται για έναν διεθνή οργα­νι­σμό και κάναμε τις δια­δι­κα­σίες για να μετα­φερ­θούμε σε δωμάτιο το οποίο πλη­ρώ­νει αυτός ο οργα­νι­σμός.

Ο πατέρας σου πού ήταν σε όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία;

Ο πατέρας μου είναι ήδη, εδώ και περίπου τρία χρόνια, στη Γερ­μα­νία.

Εφυγε πρώτος;

Ναι, ο μπαμπάς μου έφυγε πρώτος. Δεν ήθελε να μας πάρει μαζί του, γιατί ο μπαμπάς μου έκανε ένα ακόμα πιο δύσκολο και πιο επι­κίν­δυνο ταξίδι.

Σήμερα πού βρί­σκο­νται η μητέρα σου και τα αδέλφια σου;

Είναι ήδη στη Γερ­μα­νία.

Είσαι μόνος σου στη Ρόδο;

Ναι.

Εσύ γιατί δεν πήγες μαζί τους;

Επειδή εγώ είμαι πια ενή­λι­κας και δεν είναι η ίδια δια­δι­κα­σία, έτσι μου είπαν.

Η οικο­γέ­νειά σου ενώθηκε λοιπόν ξανά, αλλά εσύ δεν τα κατά­φε­ρες.

Ναι, ακριβώς έτσι.

Τι κάνει η οικο­γέ­νειά σου στη Γερ­μα­νία;

Τώρα πηγαί­νουν στο σχολείο, για να μάθουν τη γλώσσα ώστε μετά να μπορούν οι γονείς μου να βρουν δουλειά.

Πόσο καιρό είσαι μόνος σου στη Ρόδο;

Είμαι τρεις μήνες μόνος μου.

Πού μένεις;

Σε ένα δωμάτιο.

Ποιος το πλη­ρώ­νει;

Το πλη­ρώ­νει ένας Οργα­νι­σμός. Δεν έχω κανέναν εδώ να με βοη­θή­σει.

Ποιος πλη­ρώ­νει τα έξοδα σου για φαγητό, για τα ρούχα σου, για τις καθη­με­ρι­νές σου ανάγκες;

Κάθε μήνα η Υπατη Αρμο­στεία μου δίνει 90 ευρώ. Από αυτά πληρώνω τα έξοδά μου.

Πώς είναι η μέρα σου στη Ρόδο; Τι κάνεις, πώς περνάς;

Ξυπνάω το πρωί, πηγαίνω στο σχολείο στο 2ο Γενικό Λύκειο, στο Καζούλ­λειο. Διαβάζω και προ­σπαθώ να μαθαίνω τα ελλη­νικά σιγά σιγά. Σήμερα, κατα­λα­βαίνω πολλά περισ­σό­τερα απ΄ότι όταν ήρθα. Με βοηθάει πολύ που πηγαίνω στο σχολείο και ακούω μόνο ελλη­νικά. Μετά πάω στο δωμάτιο μου, μιλάω με τους γονείς μου στο τηλέ­φωνο, λέμε τα νέα μας κάθε μέρα. Μαγει­ρεύω…

Μαγει­ρεύ­εις;

Ναι! Κάποιες φορές αυτά που μαγει­ρεύω τρώ­γο­νται, κάποιες φορές κατα­λή­γουν στα σκου­πί­δια, εξαρ­τά­ται…

Εχεις φίλους στη Ρόδο Αχμέτ;

Ναι, έχω Ελληνες φίλους. Δεν συνα­ντιό­μα­στε κάθε μέρα γιατί άλλοι σπου­δά­ζουν στο Πανε­πι­στή­μιο, άλλοι έχουν φρο­ντι­στή­ρια, έχουν όλοι υπο­χρε­ώ­σεις.

Τι σχέδια κάνεις εσύ Αχμέτ;

Θέλω να βρεθώ με την οικο­γέ­νειά μου αρχικά.

Και μετά; Θέλεις να σπου­δά­σεις για να εξα­σφα­λί­σεις μια καλύ­τερη ζωή για τον εαυτό σου; Τι ονει­ρεύ­ε­σαι;

Εχω μεγάλα όνειρα, δεν ξέρω όμως αν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν.

Όπως;

Μου αρέσει πολύ το ποδό­σφαιρο, μέχρι τον Σεπτέμ­βριο έπαιζα και στις ομάδες του «ΔΙΑΓΟΡΑ». Θα ήθελα να γίνω ποδο­σφαι­ρι­στής και να παίξω στην Μπαρ­τσε­λόνα, απίθανο βέβαια αλλά θα το ήθελα! Άλλες φορές, σκέ­φτο­μαι ότι θέλω να γίνω ντε­τέ­κτιβ! Ο μπαμπάς μου ήταν αστυ­νο­μι­κός στη Συρία και θα ήθελα πολύ να ασχο­ληθώ με αυτό το επάγ­γελμα, αλλά ως ντε­τέ­κτιβ. Αυτά σκέ­φτο­μαι, όμως προς το παρόν έχω άλλα πράγ­ματα να κάνω, πρέπει να λύσω κάποια προ­βλή­ματα πριν απο­φα­σίσω τι δουλειά θα ακο­λου­θήσω.

Πώς ήταν η ζωή σου στη Συρία;

Δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Γνω­ρί­ζετε τι συμ­βαί­νει, μέσα από τις τηλε­ο­ρά­σεις και τις εφη­με­ρί­δες. Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο εκεί.

Πόσο δύσκολο ήταν για την οικο­γέ­νειά σου να τα αφήσετε όλα πίσω, συγ­γε­νείς, φίλους, το σπίτι σας, τη ζωή σας για να φτάσετε σε ένα άγνωστο μέρος με αβέβαιο μέλλον;

Πολύ δύσκολο ήταν. Αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή. Πρώτα έπρεπε να φύγει ο μπαμπάς μου, έπρεπε να βρούμε τα χρήματα για να φύγει, δανει­στή­καμε.

Και μείνατε πίσω οι υπό­λοι­ποι πέντε;

Ναι, τώρα είμαστε έξι! Εχω κι έναν μικρό αδελφό πια, μόλις δύο μηνών.

Τι θυμάσαι από την Συρία;

Τους φίλους μου, το σχολείο μου, το σπίτι μου… Δεν ξέρω τι έχει απο­γί­νει το σπίτι μου σήμερα, δεν έχω ιδέα καν αν έχει μείνει όρθιο. Εχω πολύ καλές ανα­μνή­σεις, είχαμε μια πολύ ωραία ζωή. Όμως δυστυ­χώς όταν ξεκί­νησε ο πόλεμος άλλαξαν όλα. Δεν μπορώ καν να σας περι­γράψω με λόγια τι συμ­βαί­νει στη Συρία και πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα. Ο μπαμπάς μου ήταν αστυ­νο­μι­κός και τον απή­γα­γαν, τον έκλει­σαν σε ένα δωμάτιο, του έδεσαν τα χέρια και για να τον απε­λευ­θε­ρώ­σουν του πήραν το αυτο­κί­νητο και χρήματα. Τον απεί­λη­σαν ότι θα τον σκο­τώ­σουν αν δεν τους δίναμε το αυτο­κί­νητο και ό,τι λεφτά είχαμε, επειδή ο μπαμπάς μου ήταν αστυ­νο­μι­κός και θεω­ρή­θηκε ότι ήταν υπο­στη­ρι­κτής του Ασαντ. Όμως ο μπαμπάς μου έκανε απλώς τη δουλειά του, δούλευε ως αστυ­νο­μι­κός επί 17 χρόνια. Κυνη­γούσε τους κακούς και τους έκλεινε στη φυλακή. Αλλά ο στρατός της αντι­πο­λί­τευ­σης θεώρησε ότι ο μπαμπάς μου ήταν με το καθε­στώς του Ασαντ και γι αυτό τον απή­γα­γαν και τον κρά­τη­σαν ως όμηρο. Ετσι ανα­γκά­στηκε να φύγει από τη Συρία για να σώσει τη ζωή του και την οικο­γέ­νειά του, γιατί κιν­δυ­νεύ­αμε όλοι. Ηρθε πρώτα στην Ελλάδα στις 27 Ιουνίου του 2015 και μετά πήγε στην Γερ­μα­νία, όταν ακόμα τα σύνορα ήταν ανοικτά.

Εσείς πώς βρήκατε χρήματα για να κάνετε το ταξίδι από τη Συρία στην Τουρκία και από εκεί στην Ελλάδα;

Ο μπαμπάς μου τα κανό­νισε αυτά, μέσω γνωστών και φίλων.

Πέρασε λοιπόν ο καιρός και ήρθε η ημέρα που έφυγε η οικο­γέ­νειά σου από τη Ρόδο κι εσύ έμεινες πίσω…

Ναι. Δεν μπορώ να σας περι­γράψω πόσο δύσκολο ήταν αυτό για μένα. Δεν μπορώ να σας πω πώς ένιωσα όταν ήμουν στο αερο­δρό­μιο και έπρεπε να απο­χαι­ρε­τήσω την οικο­γέ­νειά μου. Ηταν ένα από τα πιο δύσκολα βράδια της ζωής μου το βράδυ αυτό που γύρισα πίσω από το αερο­δρό­μιο χωρίς την οικο­γέ­νειά μου.

Φοβάσαι που είσαι μόνος σου εδώ Αχμέτ;

Κάποιες φορές φοβάμαι, κάποιες άλλες όχι. Όμως όταν πήγα στη φυλακή φοβή­θηκα πολύ, φοβή­θηκα πάρα πολύ.

Εχεις αντι­με­τω­πί­σει ρατσι­σμό στη Ρόδο;

Όχι.

Στο σχολείο τι μαθή­ματα παρα­κο­λου­θείς;

Όλα τα μαθή­ματα, όπως κάνουν και οι Ελληνες μαθητές. Δεν τα κατα­λα­βαίνω όλα, αλλά μέρα με τη μέρα μαθαίνω και­νού­ριες λέξεις.

Το αγα­πη­μένο σου μάθημα ποιο είναι;

Τα θρη­σκευ­τικά.

Πώς κι έτσι;

Εχουμε έναν εξαι­ρε­τικό καθη­γητή, είναι ο αγα­πη­μέ­νος μου. Είναι πολύ καλός άνθρω­πος. Όταν ήμουν στα κρα­τη­τή­ρια, ήρθε για να μου πει να παρα­μείνω δυνατός και πως θα είναι δίπλα μου σε ό,τι χρεια­στώ.

Πόσες μέρες έμεινες στα κρα­τη­τή­ρια Αχμέτ;

Εμεινα πέντε μέρες και τέσ­σε­ρις νύχτες. Το μεση­μέρι της πέμπτης ημέρας βγήκα έξω.

Τι σκε­φτό­σουν όσο ήσουν στη φυλακή;

Πολλά… Ότι είμαι εγκλη­μα­τίας, ότι είμαι κακό παιδί… Προ­σπα­θούσα να κατα­λάβω τι κακό έκανα όσο είμαι στη Ρόδο, ώστε να απο­φα­σί­σει το κράτος ότι εγώ έπρεπε να μπω στη φυλακή. Αυτό σκε­φτό­μουν συνέ­χεια, τι κακό έκανα, τι λάθος έκανα για να πρέπει να είμαι στη φυλακή μαζί με άλλους ανθρώ­πους που είχαν κάνει κακές πράξεις, με εγκλη­μα­τίες. Φοβό­μουν που ήμουν μαζί με αυτούς τους ανθρώ­πους κλει­σμέ­νος μέσα στη φυλακή, φοβό­μουν για το τι μπορεί να μου κάνουν οι άλλοι κρα­τού­με­νοι. Δεν μπο­ρούσα να ηρεμήσω, να κοιμηθώ. Σκε­φτό­μουν ότι εγώ δεν έχω κάνει κακές πράξεις, γιατί πρέπει να είμαι εδώ μέσα;

Τι πιστεύ­εις ότι θα σου συνέ­βαινε, αν τελικά δεν ήταν εφικτό να δια­κο­πεί η δια­δι­κα­σία της απέ­λα­σής σου και έπρεπε να γυρί­σεις στην Τουρκία;

Ούτε θέλω να το σκεφτώ αυτό… Είναι εφιαλ­τικό, τρομερό αυτό το σενάριο. Δεν θα είμαι ασφαλής εκεί. Αν γυρίσω στην Τουρκία, θα μπω στη φυλακή για κάποιους μήνες και από εκεί θα με στεί­λουν πίσω στη Συρία. Στη Συρία πιστεύω ότι θα με βάλουν φυλακή επειδή το έσκασα από τη χώρα και διέφυγα στην Ευρώπη… Δεν ξέρω, επειδή είμαι μόνος μου φοβάμαι για τι μπορεί να μου κάνουν πίσω στη Συρία. Ισως με ανα­γκά­σουν να μπω στο στρατό, ίσως ακόμα και να χάσω τη ζωή μου, να με σκο­τώ­σουν, δεν ξέρω… Αν γυρίσω πίσω φοβάμαι ότι δεν θα ζήσω για πολύ…

Θέλεις να πας στη Γερ­μα­νία ή σκέ­φτε­σαι να μείνεις εδώ στην Ελλάδα;

Κάποιες φορές σκέ­φτο­μαι ότι θέλω να μείνω εδώ, να μάθω τη γλώσσα, να συνε­χίσω το σχολείο να βρω δουλειά… Κάποιες φορές νιώθω μεγάλη μοναξιά και θέλω να γυρίσω στη μαμά μου… Όταν πολλές φορές το φαγητό που μαγει­ρεύω δεν τρώ­γε­ται, σκέ­φτο­μαι τη μαμά μου και πόσο ωραία φαγητά μας μαγεί­ρευε όταν ήμασταν όλοι μαζί και θέλω να είμαι με την οικο­γέ­νειά μου…

Εχεις συγ­γε­νείς που έμειναν πίσω;

Ναι βέβαια, έχω θείους, θείες, ξαδέλ­φια. Με κάποιους μιλάω κάποιους άλλους τους έχουμε χάσει. Δεν ξέρουμε τι απέ­γι­ναν, αν ζουν… Αυτή είναι η καθη­με­ρι­νό­τητα στη Συρία, δεν ξέρεις ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει κάθε μέρα…

Τι σου λένε οι συγ­γε­νείς σου;

Μου λένε δυσά­ρε­στα πράγ­ματα για όσα συμ­βαί­νουν στη χώρα μας, και για όσα περνάνε οι ίδιοι εκεί. Φοβού­νται για τη ζωή τους…

Όταν τελειώ­σει ο πόλεμος, θα ήθελες να πας πίσω;

Βεβαίως θα ήθελα να πάω πίσω στη χώρα μου. Όταν τελειώ­σει ο πόλεμος θα πρέπει να ξανα­χτί­σουμε τη χώρα μας από την αρχή. Αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει;

Τι θέλεις να πεις στους ανθρώ­πους που θα δια­βά­σουν την συνέ­ντευξη;

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στους Ελληνες, και στους Ροδίτες για όλα όσα έκαναν και κάνουν για μένα. Σας ευχα­ρι­στώ όλους και ευχα­ρι­στώ τον καθένα ξεχω­ρι­στά όσους μου συμπα­ρα­στά­θη­καν όσο ήμουν στη φυλακή, αυτό με βοήθησε να μείνω δυνατός.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.