Ο 19χρονος Αχμέτ μετά την περιπέτεια στα κρατητήρια, ελπίζει, ονειρεύεται και διεκδικεί το δικαίωμα για μια καλύτερη ζωή

Συ­νέ­ντευ­ξη στην

Μαίρη Φώτη

Ο 19χρο­νος Αχμέτ Σα­τούφ από τη Συρία, μα­θη­τής της Β΄Λυ­κεί­ου, στις αρχές Δε­κεμ­βρί­ου βρέ­θη­κε στα κρα­τη­τή­ρια της Ρόδου, έπει­τα από την απόρ­ρι­ψη του αι­τή­μα­τός του για δεύ­τε­ρη φορά, να του χο­ρη­γη­θεί άσυλο.

Η πε­ρι­πέ­τεια του 19χρο­νου, συ­γκί­νη­σε πολύ κόσμο απ΄ό­λη την Ελ­λά­δα που στά­θη­κε στο πλευ­ρό του και με την θαρ­ρα­λέα από­φα­ση της Α΄ Αστυ­νο­μι­κής Διεύ­θυν­σης Δω­δε­κα­νή­σου, που απέ­κλι­νε από το στενό γράμ­μα του νόμου, ανα­γνώ­ρι­σε ότι ο Αχμέτ αδυ­να­τεί να απε­λα­θεί λόγω κιν­δύ­νου επα­να­προ­ώ­θη­σης και ανέ­βα­λε την επι­στρο­φή του για έξι μήνες. Στό­χος, είναι να του χο­ρη­γη­θεί άσυλο για να μπο­ρεί να ερ­γά­ζε­ται, να εγ­γρα­φεί κα­νο­νι­κά στο σχο­λείο και να κα­τα­φέ­ρει να τα­ξι­δέ­ψει στη Γερ­μα­νία, ώστε να επι­σκε­φθεί την οι­κο­γέ­νειά του.

Ο Αχμέτ, είναι στη Ρόδο ολο­μό­να­χος και προ­σπα­θεί να επα­να­φέ­ρει τη ζωή του στην κα­νο­νι­κό­τη­τα, μα­κριά από την οι­κο­γέ­νειά του που ζει στη Γερ­μα­νία και δεν του επε­τρά­πη να την ακο­λου­θή­σει.

Μι­λώ­ντας στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ανα­πο­λεί τις καλές ημέ­ρες στη Συρία, «σκο­τει­νιά­ζει» όταν θυ­μά­ται τη ση­με­ρι­νή ει­κό­να της πα­τρί­δας του, ομο­λο­γεί ότι κά­ποιες φορές φο­βά­ται και του λεί­πει η μαμά του… αλλά δεν έχει στα­μα­τή­σει να ονει­ρεύ­ε­ται, να ελ­πί­ζει και να διεκ­δι­κεί το δι­καί­ω­μα για μια κα­λύ­τε­ρη, ει­ρη­νι­κή και πιο ασφα­λή ζωή.

• Αχμέτ, πότε ήρθες στη Ρόδο;

Ηρθα πριν από έναν χρόνο και τρεις μήνες.

• Από πού ήρθες;

Ξε­κι­νή­σα­με από την Δα­μα­σκό και με πολ­λές δυ­σκο­λί­ες κα­τα­φέ­ρα­με να φτά­σου­με στο Κας. Από το Κας πε­ρά­σα­με στο Κα­στε­λό­ρι­ζο και από το Κα­στε­λό­ρι­ζο στη Ρόδο.

• Ηρθες με την οι­κο­γέ­νειά σου;

Ναι. Με την μαμά μου, τα τρία αδέλ­φια μου και την δί­δυ­μη αδελ­φή μου.

• Πώς ήρ­θα­τε;

Με βάρκα.

• Ποια εποχή;

Στις 27 Αυ­γού­στου 2016

• Το θυ­μά­σαι το τα­ξί­δι;

Βε­βαί­ως και το θυ­μά­μαι. Ηταν πολύ επι­κίν­δυ­νο τα­ξί­δι για όσους ήμα­σταν μέσα στη βάρκα, δεν ήταν κα­νο­νι­κή βάρκα ήταν σαν ψεύ­τι­κη. Κά­ποιοι κό­ντε­ψαν να πνι­γούν… Με πολλή δυ­σκο­λία φτά­σα­με τε­λι­κά στο Κα­στε­λό­ρι­ζο.

• Και; Τι έγινε εκεί;

Νιώ­σα­με πολύ χα­ρού­με­νοι όταν φτά­σα­με στο Κα­στε­λό­ρι­ζο. Η μαμά μου και η αδελ­φή μου μόλις φτά­σα­με εκεί άρ­χι­σαν να κλαί­νε. Δεν το πι­στεύ­α­με ότι κα­τα­φέ­ρα­με να φτά­σου­με ασφα­λείς και σώοι. Το όνει­ρό μας να φύ­γου­με από την Τουρ­κία και να πε­ρά­σου­με στην Ελ­λά­δα είχε γίνει επι­τέ­λους πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ήταν απί­στευ­το… Τώρα πια θα μπο­ρού­σα­με να ονει­ρευ­τού­με ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον, μια κα­λύ­τε­ρη ζωή.

• Μετά;

Μετά ήρ­θα­με στη Ρόδο, μεί­να­με για δύο μήνες στα Σφα­γεία. Εκεί γνω­ρί­σα­με έναν κύριο από τη Βρε­τα­νία που ερ­γά­ζε­ται για έναν διε­θνή ορ­γα­νι­σμό και κά­να­με τις δια­δι­κα­σί­ες για να με­τα­φερ­θού­με σε δω­μά­τιο το οποίο πλη­ρώ­νει αυτός ο ορ­γα­νι­σμός.

•Ο πα­τέ­ρας σου πού ήταν σε όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία;

Ο πα­τέ­ρας μου είναι ήδη, εδώ και πε­ρί­που τρία χρό­νια, στη Γερ­μα­νία.

• Εφυγε πρώ­τος;

Ναι, ο μπα­μπάς μου έφυγε πρώ­τος. Δεν ήθελε να μας πάρει μαζί του, γιατί ο μπα­μπάς μου έκανε ένα ακόμα πιο δύ­σκο­λο και πιο επι­κίν­δυ­νο τα­ξί­δι.

• Σή­με­ρα πού βρί­σκο­νται η μη­τέ­ρα σου και τα αδέλ­φια σου;

Είναι ήδη στη Γερ­μα­νία.

• Είσαι μόνος σου στη Ρόδο;

Ναι.

• Εσύ γιατί δεν πήγες μαζί τους;

Επει­δή εγώ είμαι πια ενή­λι­κας και δεν είναι η ίδια δια­δι­κα­σία, έτσι μου είπαν.

• Η οι­κο­γέ­νειά σου ενώ­θη­κε λοι­πόν ξανά, αλλά εσύ δεν τα κα­τά­φε­ρες.

Ναι, ακρι­βώς έτσι.

• Τι κάνει η οι­κο­γέ­νειά σου στη Γερ­μα­νία;

Τώρα πη­γαί­νουν στο σχο­λείο, για να μά­θουν τη γλώσ­σα ώστε μετά να μπο­ρούν οι γο­νείς μου να βρουν δου­λειά.

• Πόσο καιρό είσαι μόνος σου στη Ρόδο;

Είμαι τρεις μήνες μόνος μου.

• Πού μέ­νεις;

Σε ένα δω­μά­τιο.

• Ποιος το πλη­ρώ­νει;

Το πλη­ρώ­νει ένας Ορ­γα­νι­σμός. Δεν έχω κα­νέ­ναν εδώ να με βοη­θή­σει.

• Ποιος πλη­ρώ­νει τα έξοδα σου για φα­γη­τό, για τα ρούχα σου, για τις κα­θη­με­ρι­νές σου ανά­γκες;

Κάθε μήνα η Υπατη Αρ­μο­στεία μου δίνει 90 ευρώ. Από αυτά πλη­ρώ­νω τα έξοδά μου.

• Πώς είναι η μέρα σου στη Ρόδο; Τι κά­νεις, πώς περ­νάς;

Ξυ­πνάω το πρωί, πη­γαί­νω στο σχο­λείο στο 2ο Γε­νι­κό Λύ­κειο, στο Κα­ζούλ­λειο. Δια­βά­ζω και προ­σπα­θώ να μα­θαί­νω τα ελ­λη­νι­κά σιγά σιγά. Σή­με­ρα, κα­τα­λα­βαί­νω πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα απ΄ό­τι όταν ήρθα. Με βοη­θά­ει πολύ που πη­γαί­νω στο σχο­λείο και ακούω μόνο ελ­λη­νι­κά. Μετά πάω στο δω­μά­τιο μου, μιλάω με τους γο­νείς μου στο τη­λέ­φω­νο, λέμε τα νέα μας κάθε μέρα. Μα­γει­ρεύω…

• Μα­γει­ρεύ­εις;

Ναι! Κά­ποιες φορές αυτά που μα­γει­ρεύω τρώ­γο­νται, κά­ποιες φορές κα­τα­λή­γουν στα σκου­πί­δια, εξαρ­τά­ται…

• Εχεις φί­λους στη Ρόδο Αχμέτ;

Ναι, έχω Ελ­λη­νες φί­λους. Δεν συ­να­ντιό­μα­στε κάθε μέρα γιατί άλλοι σπου­δά­ζουν στο Πα­νε­πι­στή­μιο, άλλοι έχουν φρο­ντι­στή­ρια, έχουν όλοι υπο­χρε­ώ­σεις.

• Τι σχέ­δια κά­νεις εσύ Αχμέτ;

Θέλω να βρεθώ με την οι­κο­γέ­νειά μου αρ­χι­κά.

• Και μετά; Θέ­λεις να σπου­δά­σεις για να εξα­σφα­λί­σεις μια κα­λύ­τε­ρη ζωή για τον εαυτό σου; Τι ονει­ρεύ­ε­σαι;

Εχω με­γά­λα όνει­ρα, δεν ξέρω όμως αν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν.

• Όπως;

Μου αρέ­σει πολύ το πο­δό­σφαι­ρο, μέχρι τον Σε­πτέμ­βριο έπαι­ζα και στις ομά­δες του «ΔΙΑ­ΓΟ­ΡΑ». Θα ήθελα να γίνω πο­δο­σφαι­ρι­στής και να παίξω στην Μπαρ­τσε­λό­να, απί­θα­νο βέ­βαια αλλά θα το ήθελα! Άλλες φορές, σκέ­φτο­μαι ότι θέλω να γίνω ντε­τέ­κτιβ! Ο μπα­μπάς μου ήταν αστυ­νο­μι­κός στη Συρία και θα ήθελα πολύ να ασχο­λη­θώ με αυτό το επάγ­γελ­μα, αλλά ως ντε­τέ­κτιβ. Αυτά σκέ­φτο­μαι, όμως προς το παρόν έχω άλλα πράγ­μα­τα να κάνω, πρέ­πει να λύσω κά­ποια προ­βλή­μα­τα πριν απο­φα­σί­σω τι δου­λειά θα ακο­λου­θή­σω.

• Πώς ήταν η ζωή σου στη Συρία;

Δύ­σκο­λα. Πολύ δύ­σκο­λα. Γνω­ρί­ζε­τε τι συμ­βαί­νει, μέσα από τις τη­λε­ο­ρά­σεις και τις εφη­με­ρί­δες. Δεν έχει μεί­νει τί­πο­τα όρθιο εκεί.

• Πόσο δύ­σκο­λο ήταν για την οι­κο­γέ­νειά σου να τα αφή­σε­τε όλα πίσω, συγ­γε­νείς, φί­λους, το σπίτι σας, τη ζωή σας για να φτά­σε­τε σε ένα άγνω­στο μέρος με αβέ­βαιο μέλ­λον;

Πολύ δύ­σκο­λο ήταν. Αλλά δεν εί­χα­με άλλη επι­λο­γή. Πρώτα έπρε­πε να φύγει ο μπα­μπάς μου, έπρε­πε να βρού­με τα χρή­μα­τα για να φύγει, δα­νει­στή­κα­με.

• Και μεί­να­τε πίσω οι υπό­λοι­ποι πέντε;

Ναι, τώρα εί­μα­στε έξι! Εχω κι έναν μικρό αδελ­φό πια, μόλις δύο μηνών.

• Τι θυ­μά­σαι από την Συρία;

Τους φί­λους μου, το σχο­λείο μου, το σπίτι μου… Δεν ξέρω τι έχει απο­γί­νει το σπίτι μου σή­με­ρα, δεν έχω ιδέα καν αν έχει μεί­νει όρθιο. Εχω πολύ καλές ανα­μνή­σεις, εί­χα­με μια πολύ ωραία ζωή. Όμως δυ­στυ­χώς όταν ξε­κί­νη­σε ο πό­λε­μος άλ­λα­ξαν όλα. Δεν μπορώ καν να σας πε­ρι­γρά­ψω με λόγια τι συμ­βαί­νει στη Συρία και πόσο γρή­γο­ρα άλ­λα­ξαν όλα. Ο μπα­μπάς μου ήταν αστυ­νο­μι­κός και τον απή­γα­γαν, τον έκλει­σαν σε ένα δω­μά­τιο, του έδε­σαν τα χέρια και για να τον απε­λευ­θε­ρώ­σουν του πήραν το αυ­το­κί­νη­το και χρή­μα­τα. Τον απεί­λη­σαν ότι θα τον σκο­τώ­σουν αν δεν τους δί­να­με το αυ­το­κί­νη­το και ό,τι λεφτά εί­χα­με, επει­δή ο μπα­μπάς μου ήταν αστυ­νο­μι­κός και θε­ω­ρή­θη­κε ότι ήταν υπο­στη­ρι­κτής του Ασαντ. Όμως ο μπα­μπάς μου έκανε απλώς τη δου­λειά του, δού­λευε ως αστυ­νο­μι­κός επί 17 χρό­νια. Κυ­νη­γού­σε τους κα­κούς και τους έκλει­νε στη φυ­λα­κή. Αλλά ο στρα­τός της αντι­πο­λί­τευ­σης θε­ώ­ρη­σε ότι ο μπα­μπάς μου ήταν με το κα­θε­στώς του Ασαντ και γι αυτό τον απή­γα­γαν και τον κρά­τη­σαν ως όμηρο. Ετσι ανα­γκά­στη­κε να φύγει από τη Συρία για να σώσει τη ζωή του και την οι­κο­γέ­νειά του, γιατί κιν­δυ­νεύ­α­με όλοι. Ηρθε πρώτα στην Ελ­λά­δα στις 27 Ιου­νί­ου του 2015 και μετά πήγε στην Γερ­μα­νία, όταν ακόμα τα σύ­νο­ρα ήταν ανοι­κτά.

• Εσείς πώς βρή­κα­τε χρή­μα­τα για να κά­νε­τε το τα­ξί­δι από τη Συρία στην Τουρ­κία και από εκεί στην Ελ­λά­δα;

Ο μπα­μπάς μου τα κα­νό­νι­σε αυτά, μέσω γνω­στών και φίλων.

• Πέ­ρα­σε λοι­πόν ο και­ρός και ήρθε η ημέρα που έφυγε η οι­κο­γέ­νειά σου από τη Ρόδο κι εσύ έμει­νες πίσω…

Ναι. Δεν μπορώ να σας πε­ρι­γρά­ψω πόσο δύ­σκο­λο ήταν αυτό για μένα. Δεν μπορώ να σας πω πώς ένιω­σα όταν ήμουν στο αε­ρο­δρό­μιο και έπρε­πε να απο­χαι­ρε­τή­σω την οι­κο­γέ­νειά μου. Ηταν ένα από τα πιο δύ­σκο­λα βρά­δια της ζωής μου το βράδυ αυτό που γύ­ρι­σα πίσω από το αε­ρο­δρό­μιο χωρίς την οι­κο­γέ­νειά μου.

• Φο­βά­σαι που είσαι μόνος σου εδώ Αχμέτ;

Κά­ποιες φορές φο­βά­μαι, κά­ποιες άλλες όχι. Όμως όταν πήγα στη φυ­λα­κή φο­βή­θη­κα πολύ, φο­βή­θη­κα πάρα πολύ.

• Εχεις αντι­με­τω­πί­σει ρα­τσι­σμό στη Ρόδο;

Όχι.

• Στο σχο­λείο τι μα­θή­μα­τα πα­ρα­κο­λου­θείς;

Όλα τα μα­θή­μα­τα, όπως κά­νουν και οι Ελ­λη­νες μα­θη­τές. Δεν τα κα­τα­λα­βαί­νω όλα, αλλά μέρα με τη μέρα μα­θαί­νω και­νού­ριες λέ­ξεις.

• Το αγα­πη­μέ­νο σου μά­θη­μα ποιο είναι;

Τα θρη­σκευ­τι­κά.

• Πώς κι έτσι;

Εχου­με έναν εξαι­ρε­τι­κό κα­θη­γη­τή, είναι ο αγα­πη­μέ­νος μου. Είναι πολύ καλός άν­θρω­πος. Όταν ήμουν στα κρα­τη­τή­ρια, ήρθε για να μου πει να πα­ρα­μεί­νω δυ­να­τός και πως θα είναι δίπλα μου σε ό,τι χρεια­στώ.

• Πόσες μέρες έμει­νες στα κρα­τη­τή­ρια Αχμέτ;

Εμει­να πέντε μέρες και τέσ­σε­ρις νύ­χτες. Το με­ση­μέ­ρι της πέμ­πτης ημέ­ρας βγήκα έξω.

• Τι σκε­φτό­σουν όσο ήσουν στη φυ­λα­κή;

Πολλά… Ότι είμαι εγκλη­μα­τί­ας, ότι είμαι κακό παιδί… Προ­σπα­θού­σα να κα­τα­λά­βω τι κακό έκανα όσο είμαι στη Ρόδο, ώστε να απο­φα­σί­σει το κρά­τος ότι εγώ έπρε­πε να μπω στη φυ­λα­κή. Αυτό σκε­φτό­μουν συ­νέ­χεια, τι κακό έκανα, τι λάθος έκανα για να πρέ­πει να είμαι στη φυ­λα­κή μαζί με άλ­λους αν­θρώ­πους που είχαν κάνει κακές πρά­ξεις, με εγκλη­μα­τί­ες. Φο­βό­μουν που ήμουν μαζί με αυ­τούς τους αν­θρώ­πους κλει­σμέ­νος μέσα στη φυ­λα­κή, φο­βό­μουν για το τι μπο­ρεί να μου κά­νουν οι άλλοι κρα­τού­με­νοι. Δεν μπο­ρού­σα να ηρε­μή­σω, να κοι­μη­θώ. Σκε­φτό­μουν ότι εγώ δεν έχω κάνει κακές πρά­ξεις, γιατί πρέ­πει να είμαι εδώ μέσα;

• Τι πι­στεύ­εις ότι θα σου συ­νέ­βαι­νε, αν τε­λι­κά δεν ήταν εφι­κτό να δια­κο­πεί η δια­δι­κα­σία της απέ­λα­σής σου και έπρε­πε να γυ­ρί­σεις στην Τουρ­κία;

Ούτε θέλω να το σκε­φτώ αυτό… Είναι εφιαλ­τι­κό, τρο­με­ρό αυτό το σε­νά­ριο. Δεν θα είμαι ασφα­λής εκεί. Αν γυ­ρί­σω στην Τουρ­κία, θα μπω στη φυ­λα­κή για κά­ποιους μήνες και από εκεί θα με στεί­λουν πίσω στη Συρία. Στη Συρία πι­στεύω ότι θα με βά­λουν φυ­λα­κή επει­δή το έσκα­σα από τη χώρα και διέ­φυ­γα στην Ευ­ρώ­πη… Δεν ξέρω, επει­δή είμαι μόνος μου φο­βά­μαι για τι μπο­ρεί να μου κά­νουν πίσω στη Συρία. Ισως με ανα­γκά­σουν να μπω στο στρα­τό, ίσως ακόμα και να χάσω τη ζωή μου, να με σκο­τώ­σουν, δεν ξέρω… Αν γυ­ρί­σω πίσω φο­βά­μαι ότι δεν θα ζήσω για πολύ…

• Θέ­λεις να πας στη Γερ­μα­νία ή σκέ­φτε­σαι να μεί­νεις εδώ στην Ελ­λά­δα;

Κά­ποιες φορές σκέ­φτο­μαι ότι θέλω να μείνω εδώ, να μάθω τη γλώσ­σα, να συ­νε­χί­σω το σχο­λείο να βρω δου­λειά… Κά­ποιες φορές νιώθω με­γά­λη μο­να­ξιά και θέλω να γυ­ρί­σω στη μαμά μου… Όταν πολ­λές φορές το φα­γη­τό που μα­γει­ρεύω δεν τρώ­γε­ται, σκέ­φτο­μαι τη μαμά μου και πόσο ωραία φα­γη­τά μας μα­γεί­ρευε όταν ήμα­σταν όλοι μαζί και θέλω να είμαι με την οι­κο­γέ­νειά μου…

• Εχεις συγ­γε­νείς που έμει­ναν πίσω;

Ναι βέ­βαια, έχω θεί­ους, θείες, ξα­δέλ­φια. Με κά­ποιους μιλάω κά­ποιους άλ­λους τους έχου­με χάσει. Δεν ξέ­ρου­με τι απέ­γι­ναν, αν ζουν… Αυτή είναι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στη Συρία, δεν ξέ­ρεις ποιος θα ζήσει και ποιος θα πε­θά­νει κάθε μέρα…

• Τι σου λένε οι συγ­γε­νείς σου;

Μου λένε δυ­σά­ρε­στα πράγ­μα­τα για όσα συμ­βαί­νουν στη χώρα μας, και για όσα περ­νά­νε οι ίδιοι εκεί. Φο­βού­νται για τη ζωή τους…

• Όταν τε­λειώ­σει ο πό­λε­μος, θα ήθε­λες να πας πίσω;

Βε­βαί­ως θα ήθελα να πάω πίσω στη χώρα μου. Όταν τε­λειώ­σει ο πό­λε­μος θα πρέ­πει να ξα­να­χτί­σου­με τη χώρα μας από την αρχή. Αν δεν το κά­νου­με εμείς, ποιος θα το κάνει;

• Τι θέ­λεις να πεις στους αν­θρώ­πους που θα δια­βά­σουν την συ­νέ­ντευ­ξη;

Θέλω να πω ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ στους Ελ­λη­νες, και στους Ρο­δί­τες για όλα όσα έκα­ναν και κά­νουν για μένα. Σας ευ­χα­ρι­στώ όλους και ευ­χα­ρι­στώ τον κα­θέ­να ξε­χω­ρι­στά όσους μου συ­μπα­ρα­στά­θη­καν όσο ήμουν στη φυ­λα­κή, αυτό με βο­ή­θη­σε να μείνω δυ­να­τός.