Γιώργος Σάββενας: Ερμηνείες που καθηλώνουν στο θεατρικό έργο ” Ματωμένος Γάμος”

Η Θεα­τρική ομάδα «ΠΡΑΞΙΣ», από το 1996 έως σήμερα, μάχεται διαρκώς απέ­να­ντι σε μια καθη­με­ρι­νό­τητα που συχνά μας απο­μα­κρύ­νει από την τέχνη, τη σκέψη και το συναί­σθημα.

Κάθε έργο της μοιάζει, με μια βαθιά πράξη αντί­στα­σης, απέ­να­ντι στην πνευ­μα­τική αδρά­νεια.

Σήμερα με τον «Ματω­μένο Γάμο» του Federico García Lorca, στο Δημο­τικό Θέατρο της Ρόδου, επι­χει­ρεί να απο­τυ­πώ­σει πάνω στον καμβά της ζωής το ερωτικό πάθος, την ελευ­θε­ρία και τη μοιραία πράξη.

Σύγ­χρονη Σκη­νο­θε­τική Προ­σέγ­γιση.

Η σκη­νο­θε­τική δια­σκευή του Κώστα Κατσου­λάκη, ζωντα­νεύει το κλασικό έργο του Lorca με σύγ­χρονη ευαι­σθη­σία, δια­τη­ρώ­ντας ταυ­τό­χρονα την αυθε­ντι­κό­τητα και την ποι­η­τική του ταυ­τό­τητα.

Ισορ­ρο­πεί ανάμεσα στον ρεα­λι­σμό και τον συμ­βο­λι­σμό, δημιουρ­γώ­ντας μια βαθύ­τερη, σχεδόν αρχε­τυ­πική αφήγηση.

Σκη­νο­γρα­φική Δύναμη του Χώρου και του Χρόνου.

Εκεί το παρελ­θόν, το παρόν και ο συμ­βο­λι­σμός συνυ­πάρ­χουν.

Το σκηνικό θυμίζει ξερή γη που διψά να απορ­ρο­φή­σει μυστικά και αίμα.

Οι πόρτες ανοι­γο­κλεί­νουν σαν περά­σματα προς το υπο­συ­νεί­δητο, τα ανεί­πωτα θέλω και τα μελ­λού­μενα των ηρώων.

Το φως λει­τουρ­γεί σαν σιω­πη­λός αφη­γη­τής, φωτί­ζο­ντας τρυ­φε­ρό­τητα, φόβο και το ανα­πό­φευ­κτο πεπρω­μένο.

Ερμη­νείες που Καθη­λώ­νουν.

Οι ερμη­νείες απο­τε­λούν τον πιο συγκλο­νι­στικό πυρήνα της παρά­στα­σης.

Οι χαρα­κτή­ρες κου­βα­λούν το βάρος της μοίρας σε κάθε βλέμμα, κάθε κίνηση και κάθε σιωπή.

Ο λόγος άλλοτε ψιθυ­ρί­ζε­ται σαν εξο­μο­λό­γηση και άλλοτε ξεσπά σαν κραυγή από τα σκο­τεινά βάθη της ψυχής.

Κάθε παύση κουβαλά κάτι ανεί­πωτο και κάθε λέξη μοιάζει να γεν­νιέ­ται μέσα από πληγή.

Σύμβολα Πάθους, Θλίψης και Μοι­ραίου.

Η κατά­μαυρη μοίρα, δηλώνει διαρκώς την παρου­σία της, σαν σκιά πάνω από κάθε βλέμμα και κάθε σιωπή.

Το πορφυρό πάθος, καθο­δη­γεί τη σκο­τεινή σκέψη και οπλίζει τα χέρια με θάνατο.

Οι αισθη­σια­κές φιγού­ρες, τα ημί­γυ­μνα αγάλ­ματα και ο τελάλης του χωριού, ενι­σχύ­ουν τη συμ­βο­λική διά­σταση του έργου, δημιουρ­γώ­ντας μια σκο­τεινή και ονει­ρική θεα­τρική εμπει­ρία.

Η Αλήθεια του Έργου.

Ο «Ματω­μέ­νος Γάμος», μάς θυμίζει ότι ο άνθρω­πος δεν κατα­στρέ­φε­ται μόνο από όσα φοβάται, αλλά κυρίως από εκείνα που δεν μπορεί να αρνηθεί.

Είναι μια τελε­τουρ­γία επι­θυ­μίας, τιμής και απώ­λειας.

Μια ποι­η­τική κραυγή, για όλα όσα καίνε σιωπηλά μέσα στον άνθρωπο, μέχρι να γίνουν μοίρα.

Φεύγω από αυτή την παρά­σταση, αγγί­ζο­ντας για λίγο την τραγική ποίηση της ανθρώ­πι­νης φύσης.

Φεύγω συγκλο­νι­σμέ­νος.

Γιώργος Σάβ­βε­νας