«Βροχή» οι αγωγές Συμιακών κατά του Ελληνικού Δημοσίου που “ιδιοποιήθηκε” ακινητά τους

Το Νο­έμ­βριο του 2017 εκ­πνέ­ει η προ­θε­σμία για την άσκη­ση αγω­γών από κα­τοί­κους της Σύμης για την ανα­γνώ­ρι­ση της κυ­ριό­τη­τάς τους επί ακι­νή­των που πε­ρι­ήλ­θαν με δια­δι­κα­σί­ες «εξ­πρές» στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Οι αγω­γές του εί­δους δια­δέ­χο­νται η μια την άλλη ενώ­πιον των αστι­κών δι­κα­στη­ρί­ων ενό­ψει εκ­πνο­ής της ως άνω προ­θε­σμί­ας, ενώ εν­δει­κτι­κή της κα­τά­στα­σης που έχει δη­μιουρ­γη­θεί στο ακρι­τι­κό νησί είναι υπό­θε­ση, που χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Πα­να­γιώ­της Πα­νιέ­ρας.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να 8 κά­τοι­κοι της Σύμης στρέ­φο­νται με αγωγή τους κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, όπως εκ­προ­σω­πεί­ται νό­μι­μα από τον υπουρ­γό Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών.

Οι ενά­γο­ντες είναι συ­γκύ­ριοι συν­νο­μείς και συ­γκά­το­χοι δύο γε­ω­τε­μα­χί­ων, εκτός σχε­δί­ου στη Σύμη, που βρί­σκο­νται στην κα­το­χή και χρήση της οι­κο­γέ­νειας τους από το έτος 1850.

Το έτος 1995 η πε­ριο­χή της Σύμης είχε υπα­χθεί στην δια­δι­κα­σία δη­μιουρ­γί­ας Κτη­μα­το­λο­γί­ου με βάση τον Ν. 2308/95, οπότε κατ’ επι­τα­γή του άρ­θρου 2 του Ν. 2308/1995  τρείς εκ των ιδιο­κτη­τών υπέ­βα­λαν για τα δη­μιουρ­γη­θέ­ντα από το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο δύο ως άνω επί­δι­κα ανε­ξάρ­τη­τα αγρο­τε­μά­χια λόγω της δι­χο­τό­μη­σης του ακι­νή­του δή­λω­ση ιδιο­κτη­σί­ας και ανα­γνω­ρί­στη­καν κατά την πρώτη ανάρ­τη­ση ως συ­γκυ­ρί­ες τους.

Κατά την δεύ­τε­ρη ανάρ­τη­ση, όπως τα επί­δι­κα εμ­φαί­νο­νται στα σχε­τι­κά Κτη­μα­το­λο­γι­κά Δια­γράμ­μα­τα του Προ­σω­ρι­νού Κτη­μα­το­λο­γι­κού Πί­να­κα Β΄ Ανάρ­τη­σης, τότε για πρώτη φορά προ­στέ­θη­κε εντε­λώς αυ­θαί­ρε­τα η πα­ρα­τή­ρη­ση ότι και τα δύο γε­ω­τε­μά­χια τους απο­τε­λού­σαν τάχα εκτά­σεις δα­σι­κού χα­ρα­κτή­ρα.

Κατά της ως άνω κα­τα­χώ­ρη­σης της Β΄ ανάρ­τη­σης ασκή­θη­καν εμπρό­θε­σμα εν­στά­σεις ανα­φο­ρι­κά με τα ως άνω επί­δι­κα προς την Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Επι­τρο­πή Εκ­δί­κα­σης Εν­στά­σε­ων.

Μετά την εκ­δί­κα­ση των ως άνω εν­στά­σε­ων και κατά την κα­τάρ­τι­ση των ορι­στι­κών πι­νά­κων με βάση τους οποί­ους έγι­ναν οι κτη­μα­το­λο­γι­κές κα­τα­χω­ρή­σεις των γε­ω­τε­μα­χί­ων κατά τις αρ­χι­κές εγ­γρα­φές στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φεί­ου Σύμης, δια­μορ­φώ­θη­κε εντε­λώς εσφαλ­μέ­να και αυ­θαί­ρε­τα η πα­ρα­κά­τω κα­τά­στα­ση:

-Το ένα γε­ω­τε­μά­χιο εμ­βα­δού 1.456 τ.μ. κα­τα­χω­ρή­θη­κε στα ανω­τέ­ρω κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία με φε­ρό­με­νο ιδιο­κτή­τη το «Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο» κατά πο­σο­στό 100% και με τίτλο κτή­σε­ως «ΝΟΜΟΣ» και

-Το δεύ­τε­ρο γε­ω­τε­μά­χιο εμ­βα­δού 1.815 τ.μ. κα­τα­χω­ρή­θη­κε στα ανω­τέ­ρω κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία με φε­ρό­με­νο ιδιο­κτή­τη το «Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο» κατά πο­σο­στό 100% και με τίτλο κτή­σε­ως «ΝΟΜΟΣ»

Παρά, λοι­πόν, το γε­γο­νός ότι τα επί­δι­κα ήταν πά­ντο­τε ιδιω­τι­κά και ου­δέ­πο­τε δη­μό­σια ή εγκα­τε­λειμ­μέ­να αφού επ’ αυτών ασκού­νται πλέον των 150 χρό­νων μέχρι και σή­με­ρα οι προ­σι­διά­ζου­σες στη φύση τους πρά­ξεις νομής και κα­το­χής, εξου­σιά­ζο­νται απο­λύ­τως, αδια­φι­λο­νί­κη­τα και συ­νε­χώς από τους δι­καιο­πα­ρό­χους των ενα­γό­ντων, ωστό­σο εντε­λώς αυ­θαί­ρε­τα δη­λώ­θη­κε από το Δη­μό­σιο και ει­δι­κό­τε­ρα από την Δ/νση Δασών Δωδ/σου ως δήθεν δα­σι­κή έκτα­ση.

Τα επί­δι­κα τμή­μα­τα είναι πε­ρι­φραγ­μέ­να και σή­με­ρα είναι αγροί οι οποί­οι σή­με­ρα είναι χέρ­σοι με αραιή βλά­στη­ση χωρίς μά­λι­στα κα­νέ­να δέ­ντρο εντός αυτών.

Θα πρέ­πει να το­νι­σθεί ότι στη Σύμη δεν είχαν συ­ντα­χθεί δα­σι­κοί χάρ­τες κατά την δια­δι­κα­σία που προ­βλέ­πει ο νόμος και εντε­λώς αυ­θαί­ρε­τα δη­λώ­θη­καν εκτά­σεις ως δα­σι­κές.

Ούτε όμως χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν οι εκτά­σεις αυτές ως δα­σι­κές με πράξη του δα­σάρ­χη ή με από­φα­ση της επι­τρο­πής του άρ­θρου 10 του  ν. 998/1979.

Το­νί­ζουν δε ότι δεν μπο­ρεί να ισχύ­σει το τεκ­μή­ριο κυ­ριό­τη­τας του Δη­μο­σί­ου επί δασών,  δα­σι­κών εκτά­σε­ων κλπ (αρθρο 62 Ν. 998/1979) διότι η Σύμη υπήρ­ξε μη δο­ρυά­λω­τη πε­ριο­χή και λόγω των προ­νο­μί­ων που πα­ρα­χω­ρή­θη­καν εκεί  από τους οθω­μα­νούς κα­τα­κτη­τές, δια­τη­ρή­θη­κε η ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία  δη­λα­δή δεν υπήρ­χαν δη­μό­σιες γαίες και γε­νι­κά δη­μό­σια πε­ριου­σία, ώστε μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση των Δω­δε­κα­νή­σων να πε­ριέλ­θει στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Άλ­λω­στε από την διά­τα­ξη του ως άνω άρ­θρου 62 Ν. 998/1979 ρητά εξαι­ρού­νται οι πε­ριο­χές των Ιο­νί­ων Νήσων, της Κρή­της και των νομών Λέ­σβου, Σάμου και Χίου και των νήσων Κυ­θή­ρων, Αντι­κυ­θή­ρων και Κυ­κλά­δων καθώς και της πε­ριο­χής της Μάνης, δη­λα­δή πε­ριο­χών που δια­τή­ρη­σαν προ­νό­μια κατά την πε­ρί­ο­δο της τουρ­κο­κρα­τί­ας, όπως συμ­βαί­νει και στην πε­ρί­πτω­ση της νήσου Σύμης αλλά και όλων τα νη­σιών της Δω­δε­κα­νή­σου που κα­τα­κτή­θη­καν ει­ρη­νι­κά πλην Ρόδου και Κω.