Πρωτοβουλία 17 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για να αποτραπεί το «σχίσμα»

Σε κοινή πρω­το­βου­λία υπέρ της ενό­τη­τας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, προ­έ­βη­σαν την Κυ­ρια­κή 17 βου­λευ­τές του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος. Ανά­με­σα τους βου­λευ­τές που ψή­φι­σαν με δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους στις ψη­φο­φο­ρί­ες για τα προ­α­παι­τού­με­να και για το τρίτο μνη­μό­νιο.

Σε κεί­με­νό τους, οι βου­λευ­τές ση­μειώ­νουν: «Η ενό­τη­τα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει πλη­γεί, όμως τη μελ­λο­ντι­κή πο­ρεία πρέ­πει να την κα­θο­ρί­σου­με από κοι­νού».

Ανά­με­σα σε άλλα, οι βου­λευ­τές ανα­φέ­ρουν: «Σή­με­ρα, απαι­τεί­ται η κυ­βέρ­νη­ση να επα­να­κα­θο­ρί­σει τη στάση της στις νέες συν­θή­κες και δε­δο­μέ­να. Εί­μα­στε βέ­βαιοι ότι η εφαρ­μο­γή του Μνη­μο­νί­ου δεν μπο­ρεί να συ­γκρο­τεί σχέ­διο για μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, ούτε όμως ο δια­χω­ρι­σμός με βάση το νό­μι­σμα και μόνο μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει εναλ­λα­κτι­κό πο­λι­τι­κό σχέ­διο για τις κοι­νω­νι­κές ομά­δες που πλήτ­το­νται, καθώς το πάση θυσία Grexit δεν συ­γκρο­τεί βιώ­σι­μη λύση».

Οι βου­λευ­τές συ­νε­χί­ζουν: «Ανα­γνω­ρί­ζου­με ότι η ενό­τη­τα έχει δε­χτεί σο­βα­ρό πλήγ­μα, αρ­νού­μα­στε όμως να δε­χτού­με τη διά­σπα­ση σαν προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νο γε­γο­νός. Και το αρ­νού­μα­στε, όχι για να συ­γκα­λύ­ψου­με έντο­νες πο­λι­τι­κές δια­φο­ρές ούτε λόγω ενός “έν­δο­ξου πα­ρελ­θό­ντος”· αλλά γιατί θε­ω­ρού­με ότι η όποια πο­ρεία πρέ­πει να απο­φα­σι­στεί με όρους πο­λι­τι­κής ει­λι­κρί­νειας, συ­ντρο­φι­κό­τη­τας και κομ­μα­τι­κών δια­δι­κα­σιών, που λεί­πουν».

«Το συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπο­ρεί να μας δώσει τη δυ­να­τό­τη­τα να επε­ξερ­γα­στού­με όλοι και όλες μαζί, να προ­τεί­νου­με και να εφαρ­μό­σου­με ένα σχέ­διο απε­μπλο­κής για το τώρα και για το άμεσο μέλ­λον, καθώς και να απα­ντή­σει σε κρί­σι­μα ερω­τή­μα­τα που αφο­ρούν το μέλ­λον της ευ­ρω­ζώ­νης, της ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς, της πο­ρεί­ας μας από δω και μπρος» ανα­φέ­ρουν και συ­μπλη­ρώ­νουν ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οφεί­λει να διεκ­δι­κή­σει την ψήφο του λαού με ένα πρό­γραμ­μα που θα προ­κύ­ψει από το συ­νέ­δριο, θα αντα­πο­κρί­νε­ται στην νέα κα­τά­στα­ση, στους προ­γραμ­μα­τι­κούς και στρα­τη­γι­κούς στό­χους του κόμ­μα­τος.

Επι­ση­μαί­νουν δε: «Είναι ση­μα­ντι­κό να οδη­γη­θού­με εκεί συ­ντε­ταγ­μέ­να, χωρίς η πό­λω­ση να κα­θο­ρί­ζει τα πάντα».

Την επι­στο­λή υπο­γρά­φουν οι βου­λευ­τές: Κώ­στας Δερ­μι­τζά­κης, Ηρώ Διώτη, Κώ­στας Ζα­χα­ριάς,

Κα­τε­ρί­να Ιγ­γλέ­ζη, Αν­νέ­τα Καβ­βα­δία, Μαρία Κα­νελ­λο­πού­λου, Χρή­στος Κα­ρα­γιαν­νί­δης, Βα­σι­λι­κή Κα­τρι­βά­νου, Φάνης Κου­ρε­μπές, Γιώρ­γος Κυ­ρί­τσης, Θωμάς Κώ­τσιας, Βάσω Λέβα, Νίκος Μι­χα­λά­κης, Ελένη Στα­μα­τά­κη, Αφρο­δί­τη Στα­μπου­λή, Δανάη Τζήκα-Κω­στο­πού­λου, Αλε­ξάν­δρα Τσα­νά­κα.

Ολό­κλη­ρο το κεί­με­νο της επι­στο­λής:

«Οι βου­λευ­τές και οι βου­λεύ­τριες που υπο­γρά­φου­με το κεί­με­νο αυτό ψη­φί­σα­με με δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους (“Ναι”, “Όχι”, “Παρών”) για το νέο Μνη­μό­νιο. Το κεί­με­νο δεν απο­τε­λεί αι­τιο­λό­γη­ση της ψήφου μας – αυτό δεν μπο­ρεί να γίνει, ασφα­λώς, σε ένα ενιαίο κεί­με­νο.

» Απο­τε­λεί μια από­πει­ρα να κα­τα­γρά­ψου­με την κοινή αγω­νία αλλά και τα συ­γκλί­νο­ντα σκε­πτι­κά μας για το παρόν και το μέλ­λον του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, του κόμ­μα­τος στο οποίο ανή­κου­με και από το οποίο αντλή­σα­με την έμπνευ­ση, την ορμή και την πο­λι­τι­κή δύ­να­μη που μας έφερε ως εδώ. Ασφα­λώς, η ψήφος ένα­ντι του Μνη­μο­νί­ου έχει εξαι­ρε­τι­κά βα­ρύ­νου­σα ση­μα­σία.

» Ωστό­σο, και ενώ η κα­θε­μία και ο κα­θέ­νας ανα­λαμ­βά­νει το βάρος της επι­λο­γής του, ενώ οι δια­φο­ρε­τι­κές στά­σεις στην ψη­φο­φο­ρία δη­μιουρ­γούν πο­λι­τι­κές απο­στά­σεις και εμπό­δια, ταυ­τό­χρο­να υπάρ­χουν σο­βα­ρά κοινά ση­μεία και ισχυ­ροί δε­σμοί, σε προ­σω­πι­κό, πο­λι­τι­κό και αξια­κό επί­πε­δο.

» Πίσω από το “Ναι”, το “Όχι” και το “Παρών”, πέρα από τις προ­φα­νείς δια­φο­ρές, υπάρ­χουν πα­ρό­μοιες, ακόμα και κοι­νές αντι­λή­ψεις. Αυτά τα κοινά προ­σπα­θεί να εκ­φρά­σει, σε μια πρώτη μορφή, το κεί­με­νο. Και εί­μα­στε ανοι­χτοί στην κρι­τι­κή για όσα λέμε, για τις αντι­φά­σεις και τις ελ­λεί­ψεις μας· τις γνω­ρί­ζου­με, αλλά τις θε­ω­ρού­με ανα­πό­φευ­κτες, ακόμα και προ­ω­θη­τι­κές, σε σχέση με τις ακλό­νη­τες βε­βαιό­τη­τες που δεν οδη­γούν, κατά τη γνώμη μας, που­θε­νά.

» Η απο­δο­χή της μνη­μο­νια­κής συμ­φω­νί­ας έρ­χε­ται ως απο­τέ­λε­σμα απο­τέ­λε­σμα ενός σκλη­ρού εκ­βια­σμού προς την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση υπό την απει­λή μιας άτα­κτης χρε­ο­κο­πί­ας, η οποία, δε­δο­μέ­νων των συν­θη­κών, θα έπλητ­τε πρω­τί­στως τα πιο αδύ­να­μα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα.

» Η μνη­μο­νια­κή αυτή συμ­φω­νία επι­τεί­νει την ύφεση και ενι­σχύ­ει την κοι­νω­νι­κή αδι­κία. Η συμ­φω­νία δεν είναι βιώ­σι­μη, οι­κο­νο­μι­κά, πο­λι­τι­κά και κοι­νω­νι­κά, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο καθώς έρ­χε­ται να εφαρ­μο­στεί σε μια κοι­νω­νία η οποία έχει ήδη πολλά υπο­στεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

» Ανα­γνω­ρί­ζου­με τα λάθη που έγι­ναν στη δια­πραγ­μά­τευ­ση, απου­σία μά­λι­στα σο­βα­ρού κυ­βερ­νη­τι­κού σχε­δια­σμού εναλ­λα­κτι­κών δρό­μων και διε­ξό­δων. Όλα αυτά βέ­βαια στο πλαί­σιο –και αυτό είναι το πιο ση­μα­ντι­κό– ενός εξαι­ρε­τι­κά αρ­νη­τι­κού συ­σχε­τι­σμού διε­θνώς, με τους εκ­βια­σμούς των δα­νει­στών να δί­νουν τον τόνο. Είναι σαφές ότι σε καμία πε­ρί­πτω­ση οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες δυ­νά­μεις της Ευ­ρώ­πης δεν θα ευ­νο­ού­σαν μια αρι­στε­ρή κυ­βέρ­νη­ση, προ­κει­μέ­νου να κα­ταρ­γή­σει τις πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας και να απο­δώ­σει κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

» Σή­με­ρα, απαι­τεί­ται η κυ­βέρ­νη­ση να επα­να­κα­θο­ρί­σει τη στάση της στις νέες συν­θή­κες και δε­δο­μέ­να. Εί­μα­στε βέ­βαιοι ότι η εφαρ­μο­γή του Μνη­μο­νί­ου δεν μπο­ρεί να συ­γκρο­τεί σχέ­διο για μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, ούτε όμως ο δια­χω­ρι­σμός με βάση το νό­μι­σμα και μόνο μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει εναλ­λα­κτι­κό πο­λι­τι­κό σχέ­διο για τις κοι­νω­νι­κές ομά­δες που πλήτ­το­νται, καθώς το πάση θυσία Grexit δεν συ­γκρο­τεί βιώ­σι­μη λύση.

» Το “Όχι” του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος δη­μιούρ­γη­σε μια πολύ ση­μα­ντι­κή κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή. Είναι για μας ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τια της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας όπως οι άνερ­γοι, η νε­ο­λαία, οι ερ­γα­ζό­με­νοι να μην οδη­γη­θούν στη μα­ταί­ω­ση – κάτι που συμ­βαί­νει όσο δεν φαί­νε­ται άλλη προ­ο­πτι­κή εκτός του Μνη­μο­νί­ου.

» Πρέ­πει, επει­γό­ντως, να βρού­με τρό­πους να μην επι­κρα­τή­σει η λο­γι­κή του μνη­μο­νια­κού μο­νό­δρο­μου. Οφεί­λου­με να ανα­ζη­τή­σου­με εναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις, να επε­ξερ­γα­στού­με συ­γκρο­τη­μέ­να ένα νέο πο­λι­τι­κό σχέ­διο το οποίο θα μπο­ρέ­σει να δώσει διέ­ξο­δο στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

» Πέραν όλων αυτών, τις προη­γού­με­νες μέρες, με απο­κο­ρύ­φω­μα την Πέμ­πτη, βιώ­σα­με στη Βουλή δια­δι­κα­σί­ες ακραί­ας αντι­πα­ρά­θε­σης ανά­με­σα σε συ­ντρό­φους, που μας λυ­πούν και μας κά­νουν να ντρε­πό­μα­στε, καθώς διαρ­ρη­γνύ­ουν δε­σμούς συ­ντρο­φι­κό­τη­τας, εκτί­μη­σης και αγά­πης στο πλαί­σιο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

» Ανα­γνω­ρί­ζου­με ότι η ενό­τη­τα έχει δε­χτεί σο­βα­ρό πλήγ­μα, αρ­νού­μα­στε όμως να δε­χτού­με τη διά­σπα­ση σαν προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νο γε­γο­νός. Και το αρ­νού­μα­στε, όχι για να συ­γκα­λύ­ψου­με έντο­νες πο­λι­τι­κές δια­φο­ρές ούτε λόγω ενός “έν­δο­ξου πα­ρελ­θό­ντος”· αλλά γιατί θε­ω­ρού­με ότι η όποια πο­ρεία πρέ­πει να απο­φα­σι­στεί με όρους πο­λι­τι­κής ει­λι­κρί­νειας, συ­ντρο­φι­κό­τη­τας και κομ­μα­τι­κών δια­δι­κα­σιών, που λεί­πουν.

» Το συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπο­ρεί να μας δώσει τη δυ­να­τό­τη­τα να επε­ξερ­γα­στού­με όλοι και όλες μαζί, να προ­τεί­νου­με και να εφαρ­μό­σου­με ένα σχέ­διο απε­μπλο­κής για το τώρα και για το άμεσο μέλ­λον, καθώς και να απα­ντή­σει σε κρί­σι­μα ερω­τή­μα­τα που αφο­ρούν το μέλ­λον της ευ­ρω­ζώ­νης, της ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς, της πο­ρεί­ας μας από δω και μπρος.

» Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οφεί­λει να διεκ­δι­κή­σει την ψήφο του λαού με ένα πρό­γραμ­μα που θα προ­κύ­ψει από το συ­νέ­δριο και θα αντα­πο­κρί­νε­ται στη νέα κα­τά­στα­ση και στους προ­γραμ­μα­τι­κούς και στρα­τη­γι­κούς του στό­χους.

» Είναι ση­μα­ντι­κό να οδη­γη­θού­με εκεί συ­ντε­ταγ­μέ­να, χωρίς η πό­λω­ση να κα­θο­ρί­ζει τα πάντα, μα­κριά από χα­ρα­κτη­ρι­σμούς περί “προ­δο­τών”, “ανταρ­τών” και “απο­στα­τών”, μα­κριά από αντι­συ­ντρο­φι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές, αιφ­νι­δια­σμούς και εύ­κο­λες απα­ντή­σεις.

» Οι βου­λευ­τές και οι βου­λεύ­τριες που συ­νυ­πο­γρά­φου­με το κεί­με­νο, είτε ψη­φί­σα­με “Ναι” είτε “Όχι” είτε “Παρών”, αι­σθα­νό­μα­στε όλες και όλοι το βάρος της απο­τυ­χί­ας. Και εί­μα­στε απο­φα­σι­σμέ­νοι να συμ­βάλ­λου­με με όλες μας τις δυ­νά­μεις για να φτά­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ενω­μέ­νος στις συ­νε­δρια­κές δια­δι­κα­σί­ες που πρέ­πει να ξε­κι­νή­σουν αμέ­σως. Και είναι αυ­το­νό­η­το, για μας, ότι το συ­νέ­δριο και οι δια­δι­κα­σί­ες του πρέ­πει να διε­ξα­χθούν πριν τις εκλο­γές.

Κώ­στας Δερ­μι­τζά­κης

Ηρώ Διώτη

Κώ­στας Ζα­χα­ριάς

Κα­τε­ρί­να Ιγ­γλέ­ζη

Αν­νέ­τα Καβ­βα­δία

Μαρία Κα­νελ­λο­πού­λου

Χρή­στος Κα­ρα­γιαν­νί­δης

Βα­σι­λι­κή Κα­τρι­βά­νου

Φάνης Κου­ρε­μπές

Γιώρ­γος Κυ­ρί­τσης

Θωμάς Κώ­τσιας

Βάσω Λέβα

Νίκος Μι­χα­λά­κης

Ελένη Στα­μα­τά­κη

Αφρο­δί­τη Στα­μπου­λή

Δανάη Τζήκα-Κω­στο­πού­λου

Αλε­ξάν­δρα Τσα­νά­κα»

in.gr