Ενοχος, αλλά χωρίς ποινή, ο αθλητής που ανάρτησε βίντεο λιμενικών στο Facebook

• Το Δι­κα­στή­ριο τον έκρι­νε υπαί­τιο πα­ρα­βί­α­σης της νο­μο­θε­σί­ας για τα προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να, εφαρ­μό­ζο­ντας ωστό­σο τη διά­τα­ξη περί δι­κα­στι­κής άφε­σης της ποι­νής, μετά τον αυ­το­τε­λή ισχυ­ρι­σμό που ανέ­πτυ­ξε ο συ­νή­γο­ρός του

Η υπό­θε­ση είχε στον πυ­ρή­να της μια ανάρ­τη­ση σε μέσο κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης. Μια ανάρ­τη­ση που κρά­τη­σε πε­ρί­που μία ώρα στον αέρα. Και μια δίκη που κα­τέ­λη­ξε σε ένα από τα πιο ασυ­νή­θι­στα απο­τε­λέ­σμα­τα που μπο­ρεί να πα­ρά­γει το ποι­νι­κό σύ­στη­μα: ένο­χος, αλλά χωρίς καμία ποινή.

Το Β’ Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου δί­κα­σε την Πα­ρα­σκευή 15 Μαΐου 2026 υπό­θε­ση πα­ρα­βί­α­σης της νο­μο­θε­σί­ας για την προ­στα­σία δε­δο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα σε βάρος ημε­δα­πού, 48 ετών, ο οποί­ος κα­τη­γο­ρεί­το ότι τον Απρί­λιο του 2020, κατά τη διάρ­κεια ελέγ­χου τή­ρη­σης των μέ­τρων για τον κο­ρω­νο­ϊό στην πα­ρα­λία της Ρόδου, κα­τέ­γρα­ψε με το κι­νη­τό του τη­λέ­φω­νο 2 λι­με­νι­κούς εν ώρα υπη­ρε­σί­ας και στη συ­νέ­χεια ανάρ­τη­σε το βί­ντεο στον προ­σω­πι­κό του λο­γα­ρια­σμό στο Facebook, χωρίς τη συ­ναί­νε­σή τους.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φέ­ρε­ται να προ­έ­βη στη μα­γνη­το­σκό­πη­ση του ελέγ­χου με ψη­φια­κή κά­με­ρα κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας, απο­θη­κεύ­ο­ντας το υλικό στη μνήμη της συ­σκευ­ής του και στη συ­νέ­χεια αναρ­τώ­ντας το στη σε­λί­δα του στο Facebook, κα­θι­στώ­ντας το προ­σι­τό σε τρί­τους. Το υλικό αυτό εμπε­ριεί­χε, κατά την έν­νοια του Νόμου 4624/2019, δε­δο­μέ­να προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα των 2 λι­με­νι­κών, οι οποί­οι εμ­φα­νί­ζο­νταν στο βί­ντεο άνευ της συ­γκα­τά­θε­σής τους.

Η στρα­τη­γι­κή της υπε­ρά­σπι­σης

Κομ­βι­κό ρόλο στην κα­τά­λη­ξη της υπό­θε­σης δια­δρα­μά­τι­σε ο αυ­το­τε­λής ισχυ­ρι­σμός που κα­τέ­θε­σε ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής, επι­κα­λού­με­νος τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 104Β του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα περί δι­κα­στι­κής άφε­σης της ποι­νής.

Ο συ­νή­γο­ρος υπο­στή­ρι­ξε ότι η βλάβη που προ­κλή­θη­κε ήταν ιδιαι­τέ­ρως μι­κρής βα­ρύ­τη­τας, καθώς κα­νέ­να ανα­γνω­ρι­στι­κό στοι­χείο ταυ­τό­τη­τας των 2 λι­με­νι­κών δεν ήταν ορατό στο υλικό, πράγ­μα που κα­θι­στού­σε αδύ­να­τη την ταυ­το­ποί­η­σή τους ως φυ­σι­κών προ­σώ­πων. Πα­ράλ­λη­λα, επε­σή­μα­νε ότι η ανάρ­τη­ση πα­ρέ­μει­νε αναρ­τη­μέ­νη για μόλις μία ώρα πε­ρί­που, μετά την οποία ο κα­τη­γο­ρού­με­νος τη διέ­γρα­ψε μόνος του, επι­δει­κνύ­ο­ντας, κατά την υπε­ρά­σπι­ση, ει­λι­κρι­νή με­τά­νοια και απο­κα­θι­στώ­ντας έτσι στο μέτρο του δυ­να­τού την προ­σβο­λή που είχε προ­κα­λέ­σει.

Στο επί­κε­ντρο του αυ­το­τε­λούς ισχυ­ρι­σμού τέ­θη­καν και οι ιδιαί­τε­ρες προ­σω­πι­κές πε­ρι­στά­σεις του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου.

Η υπε­ρά­σπι­ση επι­κα­λέ­στη­κε επί­σης το αθλη­τι­κό πα­ρελ­θόν του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ο οποί­ος από το 1999, σε ηλι­κία μόλις 21 ετών, ασχο­λή­θη­κε επαγ­γελ­μα­τι­κά με τον αθλη­τι­σμό, απο­σπώ­ντας δια­κρί­σεις σε ευ­ρω­παϊ­κό και πα­γκό­σμιο επί­πε­δο.

Στον ισχυ­ρι­σμό υπο­γραμ­μί­στη­κε ότι η επι­βο­λή οποιασ­δή­πο­τε ποι­νής σε άν­θρω­πο με τέ­τοιο ιστο­ρι­κό, βε­βα­ρυμ­μέ­νη υγεία και πλήρη απου­σία υπο­τρο­πια­στι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς θα συ­νι­στού­σε δυ­σα­νά­λο­γο και επα­χθές μέτρο, αντί­θε­το στην αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας που κα­το­χυ­ρώ­νε­ται στο άρθρο 25 του Συ­ντάγ­μα­τος.

Το νο­μι­κό ερ­γα­λείο που έκρι­νε την υπό­θε­ση

Η διά­τα­ξη του άρ­θρου 104Β του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα, όπως αντι­κα­τα­στά­θη­κε με το άρθρο 16 του Νόμου 4855/2021, πα­ρέ­χει στο δι­κα­στή­ριο τη δυ­να­τό­τη­τα να μην επι­βάλ­λει ποινή σε υπαί­τιο πλημ­με­λή­μα­τος εφό­σον κρί­νει ότι η βλάβη ήταν ιδιαι­τέ­ρως μι­κρής βα­ρύ­τη­τας, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος επέ­δει­ξε ει­λι­κρι­νή με­τά­νοια και απο­κα­τέ­στη­σε στο μέτρο του δυ­να­τού την προ­σβο­λή, και η επι­βο­λή ποι­νής δεν εμ­φα­νί­ζε­ται πλέον ανα­γκαία ή εμ­φα­νί­ζε­ται δυ­σα­νά­λο­γα επα­χθής.

Ο θε­σμός αυτός, έκ­φρα­ση της αρχής της δι­κα­στι­κής επιεί­κειας, εφαρ­μό­ζε­ται σε εξαι­ρε­τι­κές πε­ρι­πτώ­σεις όπου, πα­ρό­λο που συ­ντρέ­χουν τυ­πι­κά όλες οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του εγκλή­μα­τος, η τι­μώ­ρη­ση του συ­γκε­κρι­μέ­νου προ­σώ­που πα­ρου­σιά­ζε­ται ως υπερ­βο­λι­κά αυ­στη­ρή.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ένοχο τον κα­τη­γο­ρού­με­νο, αλλά δέ­χθη­κε τον αυ­το­τε­λή ισχυ­ρι­σμό της υπε­ρά­σπι­σης, απο­φα­σί­ζο­ντας την άφεση της ποι­νής.