Εντυπωσιακή η μελέτη για την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου

Ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει η μελέτη την οποία φέρνει σήμερα στην δημο­σιό­τητα η ‘δ’ για το έργο ‘Ανά­πλαση εισόδου Κολόνας – Ξύλινος Πεζόδρομος’ η οποία εγκρί­θηκε στην πρό­σφατη συνε­δρί­αση του δ.σ. του Δημο­τι­κού Λιμε­νι­κού Ταμείου Νότιας Δωδε­κα­νή­σου.

Σύμφωνα με τις εκτι­μή­σεις, η υλο­ποί­ηση αυτού του έργου θα αλλάξει εντελώς ολό­κληρο το ανα­το­λικό (θαλάσ­σιο) μέτωπο της πόλης, αυτό που θα φτάνει έως την Ακαντιά. Παράλ­ληλα περι­λαμ­βά­νει και την ανά­πλαση της Θαλασ­σι­νής Πύλης.

Αρχές της επέμ­βα­σης

Σύμφωνα με την μελέτη που εκπό­νησε ο αρχι­τέ­κτο­νας κ. Ανδρέας Μιχαη­λί­δης:

Περι­με­τρικά των οχυ­ρώ­σεων, εκτός από το τμήμα της παρα­λια­κής πλευράς έχουν δια­μορ­φω­θεί  δεντρο­φυ­τε­μένα πάρκα, σε μια συνέ­χεια του γήινου  στοι­χείου που περι­βάλ­λει την οχύρωση,  παρα­χω­ρώ­ντας ζωτικό χώρο στα τείχη.  Στο θαλασ­σινό τμήμα, ο ανα­γκαίος ζωτικός χώρος υπάρχει, αλλά δυστυ­χώς  βρίθει από ποι­κί­λες  και  κατά  κανόνα ασύμ­βα­τες με το μνημείο χρήσεις. Επο­μέ­νως έχει  ανα­ζη­τη­θεί ο τρόπος με τον οποίο ο χώρος θα επα­να­κτή­σει τη γοητεία, που αιώνες τώρα εξέ­πε­μπε και θα επι­στρα­φεί προς χρήση στον ίδιο τον άνθρωπο και όχι στο οποιου­δή­ποτε τύπου μηχα­νο­κί­νητο τρο­χο­φόρο του. Αυτή είναι και η ουσια­στική διαφορά της υπάρ­χου­σας κατά­στα­σης σε σχέση με την πρόταση, όπου δίνεται προ­τε­ραιό­τητα στον πεζό και στον ποδη­λάτη.

Η μελέτη στη­ρί­ζε­ται στον επα­να­προσ­διο­ρι­σμό μιας άλλης αντί­λη­ψης για τον χώρο, με την ιεράρ­χηση νέων αναγκών και στόχων. Η ανα­ζή­τηση και δια­τύ­πωση δια­φο­ρε­τι­κών αρχών κρί­νε­ται απα­ραί­τητη για την ανά­δειξη των τειχών και του περι­βάλ­λο­ντος χώρου και την προ­στα­σία τους. Όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, βασικό στοι­χείο της πρό­τα­σης είναι ο συνο­λι­κός σχε­δια­σμός που δια­μορ­φώ­νει το χώρο κάτω από ένα γενι­κό­τερο φάσμα επι­λο­γών που διέπουν ολό­κληρη την περιοχή μελέτης. Καθο­ρι­στικό ρόλο στη δια­μόρ­φωση παίζει η ιστορία του χώρου, τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει σήμερα η περιοχή και ο συσχε­τι­σμός του υδά­τι­νου στοι­χείου με τα τείχη.

Ανα­ζη­τή­θη­καν σχε­δια­στι­κές λύσεις που επι­τυγ­χά­νουν την αρμο­νική συνύ­παρξη του μνη­μεια­κού συνόλου με τις απαι­τή­σεις της σύγ­χρο­νης ζωής, έτσι ώστε ο χώρος να απο­τε­λέ­σει την σκηνή μιας σειράς μικρών αλλά σημα­ντι­κών μετα­μορ­φώ­σεων. Η οργά­νωση του χώρου επι­τυγ­χά­νε­ται με δια­δρο­μές δίπλα στη θάλασσα και πλα­τείες με κεντρικό σημείο ενδια­φέ­ρο­ντος το χώρο μπροστά στη Θαλασ­σινή Πύλη που μετα­τρέ­πε­ται σε κέντρο όλου του παρα­λια­κού μετώπου, συν­δυά­ζο­ντας τη δημόσια χρήση του χώρου με αναψυχή και πολι­τι­στι­κές λει­τουρ­γίες.

Ο ανα­λυ­τι­κός σχε­δια­σμός των επι­μέ­ρους δια­μορ­φώ­σεων σε κλίμακα μελέτης εφαρ­μο­γής είναι ανα­γκαίος, αφού είναι ο μονα­δι­κός τρόπος να επι­τευ­χθεί το ενιαίο ύφος που προ­α­να­φέρ­θηκε ως βασική παρά­με­τρος σχε­δια­σμού αλλά και ελα­χι­στο­ποί­η­σης του οπτικού «θορύβου» που μαστί­ζει την περιοχή. Η παρά­με­τρος αυτή θα πρέπει να δια­σφα­λι­στεί καθ’ όλη τη διάρ­κεια υλο­ποί­η­σης και συντή­ρη­σης του έργου από τους φορείς ελέγχου επεμ­βά­σεων στην ΠΠ.

Στο ίδιο πνεύμα έχει μελε­τη­θεί διε­ξο­δικά και ο αστικός εξο­πλι­σμός που θα πλαι­σιώ­σει το χώρο, με αυστη­ρές προ­δια­γρα­φές και αυστηρά καθο­ρι­σμένα υλικά, ώστε αυτά να τοπο­θε­τού­νται  ανε­ξάρ­τητα με την πορεία υλο­ποί­η­σης των επι­μέ­ρους τμη­μά­των της μελέτης. Στον αστικό εξο­πλι­σμό συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται  και οι απα­ραί­τη­τες εγκα­τα­στά­σεις που αφορούν τους λιμε­νι­κούς χώρους και ανα­φέ­ρο­νται στην εξυ­πη­ρέ­τηση των σκαφών και των επι­βα­τών. Επι­ση­μαί­νε­ται και εδώ η σπου­δαιό­τητα της συνερ­γα­σίας και του ελέγχου καθ’ όλη τη διάρ­κεια υλο­ποί­η­σης και συντή­ρη­σης του έργου από τους φορείς ελέγχου (Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου), το Λιμε­νικό Ταμείο και τη Δ/ση Μεσαιω­νι­κής Πόλης του Δήμου Ρόδου.

Το έργο ανα­λυ­τικά

Το έργο εκτεί­νε­ται κατά μήκος της παρα­λια­κής ζώνης από την πύλη του Απο­στό­λου Παύλου έως την είσοδο του λιμένα Ακα­ντιάς. Σε όλο το μέτωπο θα κατα­σκευα­στεί νέος ποδη­λα­τό­δρο­μος συνο­λι­κού μήκους 1.433,00 μ. με πλάτος 2,50 μ. και νέος ξύλινος πεζό­δρο­μος μήκους 861,00 μ. με πλάτος 4,00 μ. σε συνέ­χεια του ήδη υφι­στά­με­νου.

Συμπλη­ρω­μα­τικά έργα στην γενι­κό­τερη επέμ­βαση είναι η ανά­πλαση της Θαλασ­σι­νής Πύλης σε περιοχή έκτασης 4.500 τ.μ. η νέα είσοδος του λιμα­νιού, και η ανά­πλαση των υπαί­θριων χώρων ανα­ψυ­χής, έκτασης 3.000 τ.μ. που προ­κύ­πτουν από τη κατάρ­γηση του τμή­μα­τος του παρα­λια­κής οδού στη θέση του Προ­μα­χώνα της Ακτής Προ­μη­θέως.

Η Θαλασ­σινή Πύλη αποκτά νέο πρόσωπο με την απο­μά­κρυνση των τρο­χο­φό­ρων και τη δημιουρ­γία χώρου καθι­στι­κών, χώρου περι­πά­του και ανα­ψυ­χής, με φόντο τα μεσαιω­νικά τείχη.

Το ξύλο, ο πωρό­λι­θος, τα βοτσα­λωτά δάπεδα και η πέτρα Λάρδου κυριαρ­χούν, όπως άλλωστε και στο εσω­τε­ρικό της Μεσαιω­νι­κής Πόλης.

Νερά τρε­χά­μενα συμπλη­ρώ­νουν το σκηνικό συμ­βο­λί­ζο­ντας το στοι­χείο του νερού που προ­σπα­θεί να πλη­σιά­σει τα τείχη.

Ο ξύλινος πεζό­δρο­μος δίνει την ευκαι­ρία στον κάτοικο χρήστη της πόλης, να ανα­κα­λύ­ψει το παι­χνίδι του νερού και των τειχών, δια­τρέ­χο­ντας ανάμεσα από διάφορα τοπία ανα­κα­τε­μένα με βράχια, πράσινο, τείχη, καθι­στικά και νερό, και με δια­με­σο­λα­βητή το ξύλινο χαλί που απλώ­νε­ται μπροστά του, τον προ­κα­λεί σε μια ποιο­τική ιστο­ρική  περι­πέ­τεια.

Νέα είσοδος του εμπο­ρι­κού λιμένα δημιουρ­γεί­ται ανε­βά­ζο­ντας το επίπεδο των προ­δια­γρα­φών για την ανα­βάθ­μιση των  παρε­χό­με­νων και ασφα­λέ­στε­ρων υπη­ρε­σιών του λιμα­νιού προς τους ταξι­διώ­τες.

Νέα ρύθμιση της κυκλο­φο­ρίας με κυκλικό κόμβο στου “Κόβα” και μονο­δρό­μηση της παρα­λια­κής περι­μέ­τρου των τειχών.

Η δημιουρ­γία του νέου διώ­ρο­φου παρ­κινγκ 700 θέσεων και του Μου­σείου Καρα­βο­μα­ρα­γκών, είναι δύο συνωδά έργα που θα συμπλη­ρώ­σουν σε αμέσως επόμενη φάση το έργο.