Επισκέπτες στα καμμένα και αειφόρος ανάπτυξη

Μια μικρή επί­σκεψη προς νότια Ρόδο μας ξυπνάει τις μνήμες από τη μεγάλη φωτιά του καλο­και­ριού στο νησί μας που πέρασε και έκαψε στο διάβα τις κάθε τι όμορφο και ωραίο είχαμε να δούμε από την πλευρά της Λάρδου μέχρι τα ενδό­τερα του νησιού.

Μία εντελώς κατα­θλι­πτική εικόνα εγκα­τά­λει­ψης μας θυμίζει τη ματαιό­τητα της εποχής όπου ένα οικο­σύ­στημα αιώνων κάηκε μόνο σε μερικές ημέρες. Πόνεσε η ψυχή μας ακόμα περισ­σό­τερο γιατί έχουμε πρό­σφα­τες μνήμες από τους αγώνες που τρέχαμε στους αγώνες τριά­θλου, την ποδη­λα­σία κ.ά ανάμεσα στα όμορφα και πλούσια δάση της νότιας Ρόδου.

Δε σεβα­στή­καμε τα δώρα του Θεού στο νησί μας που εκτός από την όμορφη θάλασσα είχαμε και τα πλούσια σε χλωρίδα και πανίδα δάση μας. Ας μη γελιό­μα­στε γιατί δεν επρό­κειτο για απρο­σε­ξία ή την κλι­μα­τική αλλαγή, οι μεγάλες πυρ­κα­γιές στη Ρόδο ανέ­κα­θεν οφεί­λο­νταν σε ανθρώ­πινο χέρι κι αυτό με θλίψη μας το δια­πι­στώ­σαμε δια­χρο­νικά αφού ζήσαμε τις μεγάλες φυσικές κατα­στρο­φές του νησιού μας όπως φωτιές αλλά και πλημ­μύ­ρες.

Ας είμαστε ειλι­κρι­νείς και να ανα­λο­γι­στούμε τις ευθύνες μας για τις μεγάλες φυσικές κατα­στρο­φές που συμ­βαί­νουν κάθε χρόνο στο νησί μας. Υπάρ­χουν κατα­στρο­φές που βλέ­πουμε και βιώ­νουμε καθη­με­ρινά και άλλες τις κατα­λα­βαί­νουμε ενώ άλλες υπο­κρι­νό­μα­στε πως δεν τις ξέρουμε μιας και είναι σύνηθες φαι­νό­μενο πλέον η επι­λε­κτική όραση και αντί­ληψη.

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι είμαστε υπό­λο­γοι για το μέλλον των παιδιών μας είτε μικροί είτε μεγάλοι σε δύναμη και εξουσία, έχουμε όλοι βάλει το λιθα­ράκι μας για να κατα­στρέ­ψουμε έναν υπέροχο κόσμο που δημιουρ­γή­θηκε πριν από μας για μας για να παρα­δώ­σουμε ένα κενό και ένα τίποτα στις επό­με­νες γενιές.

Όσο για τους επι­σκέ­πτες μας αν δεν βελ­τιώ­σουμε αυτές τις εικόνες, θα μάθουν κι αυτοί να «δέχο­νται» τις εικόνες με τα καμμένα δέντρα στις μεγάλες τους δια­δρο­μές προς νότια Ρόδο.

Για τις σκηνές απο­κά­λυ­ψης που ζήσαμε πιστεύω ότι ευθυ­νό­μα­στε όλοι εκτός από τα μικρά παιδιά και τα ζωάκια του νησιού. Για την εγκα­τά­λειψη των καμένων στην παραλία της Γλύ­στρας δεν ξέρω πώς να τη χαρα­κτη­ρίσω γιατί νομίζω ότι κακή αυτή εικόνα θα μπο­ρούσε να χαρα­κτη­ρι­στεί μόνο με άσχημες λέξεις μέσα σε άλλες χει­ρό­τε­ρες λέξεις μικρό­τε­ρες ή μεγα­λύ­τε­ρες που εμπε­ριέ­χο­νται η μία στην άλλη με τα νοήματά τους σαν τη ρώσικη κούκλα Μπα­μπού­σκα.., πως δηλαδή η εγκα­τά­λειψη των καμ­μέ­νων κοσμεί την όμορφη παραλία της Γλύ­στρας και πώς να προ­σεγ­γί­σει κανείς; Στις φωτο­γρα­φίες που βρα­βεύ­τη­καν φέτος παγκο­σμίως σαν τις πιο έντονες ήταν αυτή της Γλύ­στρας με τους του­ρί­στες μέσα στη θάλασσα να προ­σπα­θούν να σωθούν από τις φωτιές.

Μήπως να προ­σπα­θή­σουμε να «καθα­ρί­σουμε» τις μνήμες μας από αυτές τις εικόνες που σιγο­καίνε γιατί αυτές οι εικόνες που βλέ­πουμε στα καμένα δεν μας βοηθάνε να για­τρέ­ψουμε τις ψυχές μας από την τρα­γω­δία των μεγάλων πυρ­κα­γιών;

Το μέλλον του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος στο νησί μας έχει να κάνει με την αειφόρο ανά­πτυξή του και την ελπίδα και πρέπει να το δια­φυ­λά­ξουμε με κάθε τρόπο.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη Αθλή­τρια Τριά­θλου