Γεννά η κρίση ευκαιρίες;

Κάθε κρίση μας λένε «πως γεννά ευκαι­ρίες», σιωπούν και δεν εκφρά­ζουν άποψη και θέση, «για ποιους δημιουρ­γού­νται και ποιοι μπορούν να εκμε­ταλ­λευ­τούν αυτές τις ευκαι­ρίες».

Χρόνια τώρα, πλη­σιά­ζουμε τα δεκα­πέ­ντε χρόνια συνε­χούς, απα­ξιω­τι­κής, ατι­μω­τι­κής και αβά­στα­χτης κρίσης, οικο­νο­μι­κής, θεσμι­κής, αξιών και η μόνιμη επωδός κατά­λη­ξης των όποιων ανα­λύ­σεων και ανα­φο­ρών είναι μία, αυτή είναι η ευκαι­ρία επί­λυ­σης όλων των δυσλει­τουρ­γιών που έφεραν την κρίση.

Δεν θα ισχυ­ρι­στώ πως η οικο­νο­μική δημο­σιο­νο­μική κρίση του 08-09 ήταν απόλυτα εισα­γό­μενη, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφι­σβη­τή­σει, ότι η μεγέ­θυνση του φαι­νο­μέ­νου και η επι­κιν­δυ­νό­τητα του, δεν ήταν απο­τέ­λε­σμα της άποψης αυτών που θεώ­ρη­σαν πως, η κατ ουσία ή όχι, Ελλα­δική δημο­σιο­νο­μική κρίση ήταν για αυτούς ευκαι­ρία.

Θα έπρεπε όμως να πειστεί ο Ελλη­νι­κός Λαός, ότι αυτός και οι πολι­τι­κές που είχαν ακο­λου­θη­θεί ήταν υπεύ­θυ­νοι, για τον κατ αυτούς οικο­νο­μικό εκτρο­χια­σμό της χώρας και θα έπρεπε να σκύψουν το κεφάλι και να πλη­ρώ­σουν το μάρμαρο.

Ευκαι­ρία διεύ­ρυν­σης και ενί­σχυ­σης της δικής τους, πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής επι­κυ­ριαρ­χίας στην χώρα μας, θεώ­ρη­σαν την όλη κατά­σταση οι γεω­πο­λι­τι­κοί και οικο­νο­μι­κοί επι­κυ­ρί­αρ­χοι, οι ανα­λύ­σεις και απόψεις των δια­φό­ρων εντε­ταλ­μέ­νων οικο­νο­μι­κών και πολι­τι­κών ανα­λυ­τών, παρου­σί­α­ζαν και υπε­ρα­σπί­ζο­ντο τα συμ­φέ­ρο­ντα των εργο­δο­τών τους, για την διευ­κό­λυνση πραγ­μά­τω­σης των στόχων τους.

Κανείς δεν γράφει και δεν εμφα­νί­ζε­ται στα διάφορα ΜΜΕ, χωρίς πίσω του να υπάρχει ο εργο­δό­της χορηγός και μεγα­λύ­τερο το ύψος της αντι­μι­σθίας του, όσο πιο ψηλά είναι, η τεχνιέ­ντως δια­μορ­φω­μένη αμε­ρο­λη­ψία του.

Οι αριθμοί, αυτούς που εμφα­νί­ζουν οι διά­φο­ρες στα­τι­στι­κές υπη­ρε­σίες, με δεδο­μένο ότι και αυτές υπη­ρε­τούν το κατε­στη­μένο και το Διεθνές Χρη­μα­το­πι­στω­τικό Σύστημα, μπο­ρούμε να δεχθούμε ότι προ­σεγ­γί­ζουν πιο πολύ την υφι­στά­μενη πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Το χρέος της χώρας σήμερα είναι αριθ­μη­τικά και ποσο­στιαία σε σχέση με το ΑΕΠ, πιο ψηλά από το 08-09, οφεί­λουμε πιο πολλά από τότε, τότε μας έβαλαν στον γύψο, σήμερα μας επαι­νούν και εμμέσως πλην σαφώς, θεωρούν ότι η χώρα μας είναι για αυτούς ένα και­νούρ­γιο Ελ ντο­ρά­ντο.

Στα πρώτα χρόνια της κρίσης, δια­μόρ­φω­σαν θεσμούς και συν­θή­κες, οικο­νο­μι­κές και πολι­τι­κές, που σήμερα τους δίνουν το δικαί­ωμα της περαι­τέρω αφαί­μα­ξης του Δημό­σιου πλούτου, με την συνέρ­γεια και συμ­με­τοχή σχεδόν όλου του φάσμα­τος της εγχώ­ριας πολι­τι­κής μας εκπρο­σώ­πη­σης.

Η Νεο­φι­λε­λεύ­θερη εκδοχή του Καπι­τα­λι­σμού, μάλλον θεωρεί ότι το υφι­στά­μενο Νομο­θε­τικό πλαίσιο εμφα­νί­ζει κενά, τα οποία εμπο­δί­ζουν την ολο­κλη­ρω­τική υλο­ποί­ηση των επι­διώ­ξεων τους και για αυτό το λόγο, σε μια περίοδο που η πολι­τική τους παντο­δυ­να­μία δεν τίθεται σε αμφι­σβή­τηση, με γρή­γο­ρους ρυθμούς και ανε­ξέ­λεγ­κτα ψηφί­ζουν νόμους επί νόμων.

Με δεδο­μένη την πενία, την φτώχεια, για την πλειο­ψη­φία των πολιτών, με εξω­ραϊ­σμένο τίτλο, φέρνουν προς ψήφιση το νομο­σχέ­διο για την δήθεν δια­φά­νεια και την πάταξη της φορο­δια­φυ­γής.

Φορο­δια­φεύ­γο­ντες δεν είναι αυτοί που απο­κο­μί­ζουν και συσ­σω­ρεύ­ουν υπερ­κέρδη, αλλά οι ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες, επι­στή­μο­νες και μη, που στην καλύ­τερη των περι­πτώ­σεων τα έσοδα τους δεν είναι περισ­σό­τερα των 20 ή 30 χιλιά­δες τον χρόνο.

Οι δια­τά­ξεις του Νομο­σχε­δίου φορο­λο­γούν επαγ­γέλ­ματα και όχι έσοδα, δεν υπάρ­χουν προ­βλέ­ψεις για τους χώρους και εκείνες τις δράσεις, που δια­κι­νούν το μεγάλο μέρος των κεφα­λαίων και ελέγ­χουν την αγορά και τις παρα­γω­γι­κές δια­δι­κα­σίες.

Χωρίς ντροπή κατα­θέ­τουν νομο­σχέ­διο για την επίλυση του προ­βλή­μα­τος των κόκ­κι­νων δανείων και η μόνη μέριμνα και στό­χευση τους, δεν είναι άλλη από την προ­στα­σία των Τρα­πε­ζών και των δια­φό­ρων funds, αυτό που δεν έχουν κατα­νο­ή­σει, βεβαίως όμως δεν τους ενδια­φέ­ρει, είναι ότι πίσω από το όποιο νούμερο χρέους υπάρ­χουν άνθρω­ποι.

Εάν η πολι­τεία δεν δώσει λύσει στο Εθνικό πρό­βλημα του Ιδιω­τι­κού χρέους, αυτό θα αφα­νί­σει την ενα­πο­μέ­νουσα Κοι­νω­νική συνοχή και τις όποιες αντοχές επι­βί­ω­σης.

Η όλη λει­τουρ­γία του Τρα­πε­ζι­κού Συστή­μα­τος, είναι στρεβλή, ζημιο­γό­νος για την οικο­νο­μία και την Κοι­νω­νία, αμέτοχο το σύστημα στην όποια προ­σπά­θεια ανά­πτυ­ξης και συμ­μέ­τοχο μόνο, στους στόχους εξυ­πη­ρέ­τη­σης του μεγάλου Κεφα­λαίου.

Τίποτα δεν γίνεται χωρίς λόγο και χωρίς αιτία, ο σχε­δια­σμός και οι εντολές έρχο­νται άνωθεν, έρχο­νται από αυτούς που κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν μας έβαλαν στον γύψο και όλοι αυτοί έχουν ονο­μα­τε­πώ­νυμο, το γρα­φειο­κρα­τικό τέρας των Βρυ­ξελ­λών, με ότι αυτό υπη­ρε­τεί, είναι η αιτία των δεινών των πολιτών, αυτών που βιώ­νουμε σήμερα και αυτών που έρχο­νται.

Θα παρα­φράσω ένα παλιό σύνθημα «ένας είναι ο εχθρός, ο οχετός των Βρυ­ξελ­λών», οι κρίσεις είναι δικά τους δημιουρ­γή­ματα και και οι ευκαι­ρίες των κρίσεων, το δικό τους ορε­κτικό.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 4/12/2023