Βίκυ Θεολόγη: «Η ανάγκη ανακαίνισης του Εθνικού μας Θεάτρου είναι πλέον επείγουσα…»

Παρά το γεγονός πως η καλ­λι­τε­χνική ζωή της Ρόδου πέρασε μια δυσμενή περίοδο λόγω της παν­δη­μίας, άνθρω­ποι που αγαπούν και υπη­ρε­τούν την Τέχνη, συνέ­χι­σαν και τα κατά­φε­ραν. Φέτος, μετά την κατάρ­γηση των περιο­ρι­στι­κών μέτρων κατά του κορω­νοϊού, παρα­κο­λου­θή­σαμε πολλές εκδη­λώ­σεις, δράσεις, φεστι­βάλ, θέατρο, μουσική και πολλά ακόμη ενδια­φέ­ρο­ντα καλ­λι­τε­χνικά δρώμενα και γεγο­νότα.

«Η περί­ο­δος της παν­δη­μίας χαρα­κτη­ρί­στηκε από την απουσία της πολι­τι­στι­κής ζωής λόγω των αυστη­ρών μέτρων προ­στα­σίας. Παρ’ όλα αυτά, το διεθνές φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου γεν­νή­θηκε εν μέσω παν­δη­μίας όπου με πείσμα και τόλμη προ­σπα­θή­σαμε να καθιε­ρώ­σουμε έναν θεσμό που θα συμ­βά­λει στην θεα­τρική ανά­πτυξη του τόπου μας», δηλώνει σε συνέ­ντευξή της στην «δημο­κρα­τική» η θεα­τρο­λό­γος – εκπαι­δευ­τι­κός κα Βίκυ Θεολόγη, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την ανάγκη και την σημασία που έχει για την Ρόδο, η ανα­καί­νιση του Εθνικού Θεάτρου.

«Για εμάς που ζήσαμε το Εθνικό Θέατρο είναι πόνος ψυχής να το βλέ­πουμε χρόνια τώρα σφρα­γι­σμένο και παρα­τη­μένο…», όπως δηλώνει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Παράλ­ληλα, μιλάει για το 3ο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε και φέτος με επι­τυ­χία καθώς και τα σχέδια για την επόμενη χρονιά.

• Κυρία Θεολόγη, πρό­σφατα πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε το 3ο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου-Quinta Commedia Fest. Μιλήστε μας για την εμπει­ρία. Ποιοι συμ­με­τεί­χαν και ποια τα απο­τε­λέ­σματα;

Το 3ο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε με και­νο­το­μίες που στο­χεύ­ουν στην άρση της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας, είτε αυτό σημαί­νει δια­φο­ρε­τική γλώσσα είτε δια­φο­ρε­τικό τρόπο επι­κοι­νω­νίας. Στη διάθεσή μας είναι να τονί­σουμε τη σημασία της συμπε­ρί­λη­ψης, να στη­ρί­ζουμε την επί σκηνής αλλη­λε­πί­δραση ατόμων της ειδικής με άτομα της γενικής εκπαί­δευ­σης. Μέσα από το θέατρο, μια τέχνη που στην διε­θνι­κό­τητά της περιο­ρί­ζε­ται από τη γλώσσα, ψάχνουμε τρόπους να σπά­σουμε τα εμπόδια και να εντά­ξουμε το νησί της Ρόδου σε διε­θνείς θεα­τρι­κές δράσεις οι οποίες πλου­τί­ζουν πολι­τι­στικά τον τόπο μας.

• Πώς είδατε την καλ­λι­τε­χνική δράση στη Ρόδο κατά την διάρ­κεια του περα­σμέ­νου καλο­και­ριού, μιας και περά­σαμε, πια, την εποχή των εγκλει­σμών; Υπήρχαν εκδη­λώ­σεις; Σημειώ­θηκε αντα­πό­κριση από τον κόσμο και συμ­με­τοχή;

Η περί­ο­δος της παν­δη­μίας χαρα­κτη­ρί­στηκε από την απουσία της πολι­τι­στι­κής ζωής λόγω των αυστη­ρών μέτρων προ­στα­σίας. Παρ’ όλα αυτά το Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου γεν­νή­θηκε εν μέσω παν­δη­μίας όπου με πείσμα και τόλμη προ­σπα­θή­σαμε να καθιε­ρώ­σουμε έναν θεσμό που θα συμ­βά­λει στην θεα­τρική ανά­πτυξη του τόπου μας. Ας σημειω­θεί ότι το καλο­καίρι που μας πέρασε ο πολι­τι­σμός φόρεσε τα καλά του και το νησί πλημ­μύ­ρι­σαν πολι­τι­στι­κές εκδη­λώ­σεις παντός τύπου από τον ΔΟΠΑΡ και την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Ο Δήμος Ρόδου ξεπέ­ρασε κάθε προσ­δο­κία και προ­σέ­φερε στο κοινό ένα πλούσιο πολι­τι­στικό πρό­γραμμα που ήρθε να ξεδι­ψά­σει την ανάγκη που μας άφησε η καρα­ντίνα.

• Βλέ­πουμε ότι υπάρχει ζήτηση και στις απο­μα­κρυ­σμέ­νες από το κέντρο της πόλης περιο­χές της Ρόδου, σε χωριά κ.λπ. όπου γίνο­νται παρα­στά­σεις. Είναι κάτι θετικό κατά την άποψή σας;

Η πολι­τι­στική ανά­πτυξη των απο­μα­κρυ­σμέ­νων περιο­χών είναι χρέος όσων από εμάς ασχο­λού­μα­στε με τις τέχνες. Τα χωριά της Ρόδου με τη φιλο­ξε­νία τους, χρόνια τώρα μας υπο­δέ­χο­νται με θέρμη και είμαστε ευγνώ­μο­νες όποτε μπο­ρούμε και μας δίνεται η ευκαι­ρία να τα επι­σκε­φτούμε. Ο πρό­ε­δρος του ΔΟΠΑΡ κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης ενθαρ­ρύ­νει με μεγάλη ευαι­σθη­σία την προ­ώ­θηση των πολι­τι­στι­κών δρώ­με­νων στα χωριά μας και ο ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΩΔΕΚΑΝΉΣΟΥ είναι πάντα δια­θέ­σι­μος για περιο­δεία εκτός κι εντός Ρόδου.

• Η Ρόδος δια­θέ­τει όμορ­φους χώρους για θέατρο (και άλλες εκδη­λώ­σεις) το καλο­καίρι. Τον χειμώνα είναι πιο περιο­ρι­σμέ­νες οι δράσεις. Τι θα πρέπει να γίνει κατά την γνώμη σας;

Η ανάγκη ανα­καί­νι­σης του Εθνικού μας Θεάτρου είναι πλέον επεί­γουσα. Ξέρετε, κάθε Δήμος πρέπει να έχει τρία κτήρια στην πόλη του: Ένα δημαρ­χείο, μια εκκλη­σία και ένα θέατρο. Η Ρόδος αξίζει το στολίδι της γυα­λι­σμένο και με ανοι­χτές τις πόρτες. Για εμάς που ζήσαμε το Εθνικό Θέατρο είναι πόνος ψυχής να το βλέ­πουμε χρόνια τώρα σφρα­γι­σμένο και παρα­τη­μένο. Ευχό­μα­στε πραγ­μα­τικά μέσα από την καρδιά μας να έρθει η μέρα που θα περά­σουμε ξανά αυτή την πόρτα.

• Ποια είναι τα σχέδιά σας για την επόμενη περίοδο; Θα συνε­χι­στεί ο θεσμός με το Φεστι­βάλ και του χρόνου; Θα ανε­βά­σετε άλλες παρα­στά­σεις;

Ναι, ο θεσμός όσο στη­ρί­ζε­ται θα συνε­χί­ζει. Πραγ­μα­τικά αν δεν ήταν δίπλα μας το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού, ο ΔΟΠΑΡ και η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, δεν θα είχαμε την ευκαι­ρία να προ­ά­γουμε την διεθνή θεα­τρική κουλ­τούρα στον τόπο μας.

Ο Θεα­τρι­κός Σύλ­λο­γος Δωδε­κα­νή­σου ετοι­μά­ζει μια χρι­στου­γεν­νιά­τικη παρα­γωγή για την εορ­τα­στική περίοδο, το έργο ‘Τρεις κι ο Σκούφος’, η οποία είναι για όλη την οικο­γέ­νεια και γαρ δια­δρα­στική!

Ευχό­μα­στε, μέσα από την θεα­τρική τέχνη να γινό­μα­στε κι εμείς ως θεα­τρική ομάδα ένα φως, μια μικρή έστω σπίθα, που θα φωτίζει το όποιο σκοτάδι κρύβει η ανθρώ­πινη ψυχή και να δια­τη­ρεί ο άνθρω­πος το φως, την παι­δι­κό­τητα και την αγνό­τητά του.