Γιώργος Πατσάης: «Επεσα στα βαθιά, στριμώχτηκα, αλλά δεν πνίγηκα»

Αν γυρ­νού­σατε τον χρόνο πίσω κ. Πατσάη, πώς θα περι­γρά­φατε τον εαυτό σας πριν την εμπλοκή σας με την Τοπική Αυτο­διοί­κηση; Και πώς σας «ζύμωσε» αυτή η τετρα­ε­τία ως αντι­δή­μαρ­χος στον Αρχάγ­γελο;

Ως άνθρω­πος κα Παμπρή πιστεύω πως μου αρέσει πάντα να πράττω το σωστό. Η προ­σω­πική, κοι­νω­νική, πολι­τική και επαγ­γελ­μα­τική πορεία απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κομμάτι του ήθους και των αξιών που κου­βα­λάω στη ζωή μου. Είναι οι αρχές που πήρα από τους γονείς μου. Παρά το γεγονός ότι εργά­στηκα στην Ευρώπη (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) για περισ­σό­τερο από 15 χρόνια, ιδιαί­τερη θέση στην καρδιά μου είχε η Ρόδος μας, γι΄ αυτό κι επέ­στρεψα. Κρυφός μου πόθος, εκτός από την Ιατρική, ήταν πάντα η πολι­τική, η τοπική αυτο­διοί­κηση. Ένιωθα πάντα ότι με τις σκέψεις και τις ιδέες μου μπορώ να συμ­βάλλω στη βελ­τί­ωση του τόπου. Είχα πάντα μέσα μου την ενέρ­γεια σαν ένα ενεργό ηφαί­στειο. Η συμ­με­τοχή μου στις αυτο­διοι­κη­τι­κές του 2019 σημα­το­δό­τησε την πρώτη μου εμφά­νιση και την εκλογή μου ως αντι­δή­μαρ­χος Αρχαγγέλου-Ιαλυσού και Καλ­λι­θέας και εν συνε­χεία του τομέα Προ­γραμ­μα­τι­σμού. Ο κόσμος πίστευε πως ένας γιατρός δεν θα παρα­τούσε το επάγ­γελμά του για να ασκήσει πολι­τική, αλλά τελικά τους διέ­ψευσα. Με όποιο κόστος έπρεπε να δείξω αν αντέχω το “βάρος” της πολι­τι­κής ευθύνης και της εξου­σίας. Έπεσα στα βαθιά, στρι­μώ­χτηκα άσχημα, αλλά δεν πνίγηκα. Νομίζω πως τα κατά­φερα. Το κάθε πρό­βλημα που απα­σχο­λούσε τους κατοί­κους, το αντι­με­τώ­πιζα σαν “πρό­βλημα υγείας”, έκανα εξι­σώ­σεις και προ­σπα­θούσα πάντα να βρίσκω λύσεις. Εφόσον βέβαια υπήρχαν… Ποτέ δεν υπο­σχέ­θηκα κάτι που δεν ήξερα εάν μπορεί να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί. Κινή­θηκα όπως σε ένα χει­ρουρ­γείο, πάντα σε υγιή όρια!

Πολλοί παρα­τή­ρη­σαν επι­φυ­λά­ξεις ή κριτική στάση απέ­να­ντι σε κάποιες επι­λο­γές της προη­γού­με­νης δημο­τι­κής αρχής, στην οποία συμ­με­τεί­χατε. Πόσο δύσκολο είναι να δια­τυ­πώ­νει κανείς δια­φω­νίες μέσα από ένα σχήμα εξου­σίας; Υπάρχει κάτι για το οποίο μετα­νιώ­σατε;

Είναι προ­φα­νές ότι όλη η ομάδα έδρασε ενωμένη. Υπήρχαν πάντα οι αντι­δρά­σεις και οι δια­φω­νού­ντες. Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις όμως υπήρχε απόλυτη πλειο­ψη­φία στην εξεύ­ρεση λύσεων. Στις αντι­δη­μαρ­χίες που υπη­ρέ­τησα εγώ, υπήρχαν φορές που χρειά­στηκε η άμεση παρέμ­βαση του δημάρ­χου κ. Αντώνη Καμπου­ράκη, διότι οι κατά τόπους τοπικοί άρχο­ντες και πρό­ε­δροι αντι­δρού­σαν με κάποιες απο­φά­σεις, οπότε προ­σπα­θούσα με τη βοήθεια του δημάρ­χου να εξετάζω καλύ­τερα το πρό­βλημα και να βρίσκω μία εναλ­λα­κτική λύση. Αν μετα­νιώνω για κάτι, είναι ότι χάσαμε πολύ­τιμο χρόνο για λήψη απο­φά­σεων στα πρώτα δύο χρόνια της θητείας μας, πλαι­σιω­μέ­νοι από την παν­δη­μία, τις κακο­και­ρίες που είχαν προ­κα­λέ­σει ανε­πα­νόρ­θω­τες ζημιές και τις πυρ­κα­γιές που είχαν προ­κλη­θεί στο νησί. Επίσης, έχω μετα­νιώ­σει για τη συγκα­τα­βα­τι­κό­τητα που υπέ­δειξα σε αρκετές περι­πτώ­σεις και δεν έπρεπε.

Επι­λέ­ξατε να πολι­τευ­τείτε στον Β’ βαθμό με τον περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιώργο Χατζη­μάρκο. Τι σας ώθησε σε αυτή τη νέα δια­δρομή και επι­τρέψτε μου να προ­σθέσω και μία άλλη διά­σταση. Στις εκλογές βρε­θή­κατε αντι­μέ­τω­πος με μια σκληρή προ­σω­πική δοκι­μα­σία. Πώς δια­χει­ρι­στή­κατε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα, ενώ βρι­σκό­σα­σταν ήδη μέσα στον πολι­τικό στίβο;

Το διάβα της πολι­τι­κής πορείας του κάθε υπο­ψη­φίου καθο­ρί­ζε­ται πάντα με ένα πρόσημο, ανε­ξάρ­τητα από τον συνο­λικό χαρα­κτη­ρι­σμό της δημο­τι­κής αρχής στην οποία υπη­ρέ­τησε. Πιστεύω ακρά­δα­ντα ότι είχα μία αγαστή συνερ­γα­σία με όλους τους προ­έ­δρους των επτά δημο­τι­κών κοι­νο­τή­των που είχα στην ευθύνη μου, καθώς και με όλο σχεδόν το εργα­το­ϋ­παλ­λη­λικό προ­σω­πικό του Δήμου. Προ­βλή­ματα δεκα­ε­τιών που δεν μπο­ρού­σαν να επι­λυ­θούν μέσα σε μία τετρα­ε­τία, σίγουρα σημά­δε­ψαν την παρου­σία μας στον πολι­τικό χώρο.

Ο κόσμος όμως δεν γνω­ρί­ζει ότι όλα δεν απο­φα­σί­ζο­νται και εκτε­λού­νται μέσα σε μία μέρα. Χρειά­ζο­νται μελέτες, επι­βλέ­ψεις, στε­λε­χω­μένο προ­σω­πικό, ώστε να γίνουν οι μελέτες, η προ­θυ­μία ολό­κλη­ρου του συμ­βου­λίου για να τις δεχτεί και να τις επι­κυ­ρώ­σει, έτσι ώστε να πάρουν τον δρόμο της εφαρ­μο­γής και της υλο­ποί­η­σής τους. Καθόλου εύκολο. Εάν υπήρξαν και κάποιες αντι­πά­θειες, δια­φω­νίες ή εσω­στρέ­φειες ορι­σμέ­νων συνα­δέλ­φων, έχανες τις προ­θε­σμίες και απλά προσ­δο­κού­σες στο επόμενο συμ­βού­λιο να παρθεί μία απόφαση. Θεώρησα ότι μετά από μια τετρα­ετή πλούσια εμπει­ρία σε γνώσεις και δράσεις με τη δημο­τική αρχή του κ. Καμπου­ράκη επέλεξα να πορευτώ σε κάτι και­νού­ριο για μένα. Σε κάτι δια­φο­ρε­τικό. Ήθελα να ζήσω μία νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα, να αφο­σιωθώ στον τομέα της κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας και του πολι­τι­σμού, τομείς που με ενέ­πνεαν περισ­σό­τερο και πιστεύω θα έβαζα το δικό μου στίγμα αφιε­ρώ­νο­ντας όλη μου την ενέρ­γεια στους συγκε­κρι­μέ­νους τομείς που προ­α­νέ­φερα. Ένας αστάθ­μη­τος παρά­γο­ντας, όσον αφορά στην υγεία μου, καθό­ρισε το τελικό απο­τέ­λε­σμα των εκλογών και της μη εκλογής μου στη δωδε­κάδα, αφού δεν μπόρεσα να πραγ­μα­το­ποι­ήσω με την παρου­σία μου τη δική μου πολι­τική εκστρα­τεία. Ο πόθος για την εκλογή μου μεγάλος, αλλά ακόμη μεγα­λύ­τερη η ανη­συ­χία μου για την εξέλιξη της υγείας μου. Ο κόσμος είχε ανάγκη να γνω­ρί­ζει τα νέα πρόσωπα του ψηφο­δελ­τίου, αλλά εγώ απου­σί­αζα…

Παρά τις αντί­ξοες συν­θή­κες, συγκε­ντρώ­σατε έναν εντυ­πω­σιακό αριθμό ψήφων. Τι πιστεύ­ετε ότι ανα­γνώ­ρι­σαν οι πολίτες στο πρόσωπό σας; Αντι­λαμ­βά­νο­μαι επίσης ότι το σαράκι της προ­σφο­ράς σας «τρώει». Αν οι συν­θή­κες μετα­βλη­θούν θα διεκ­δι­κή­σετε επάνοδο;

Το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα ήταν ανα­πά­ντεχο για μένα. Κατά­φερα να συγκε­ντρώσω 2.489 ψήφους και κατε­τά­γην 15ος, του­τέ­στιν τρίτος επι­λα­χών. Ήταν πολύ συγκι­νη­τικό εκ μέρους του κόσμου, διότι παρόλο που δεν με έβλεπε στις διά­φο­ρες περιο­δείες και παρου­σιά­σεις, θυμόταν το όνομά μου και την προ­σφορά μου στη δημο­τική αρχή και με τίμησε με την ψήφο του. Υπήρξε μεγάλος αντα­γω­νι­σμός και πολλές φορές αθέ­μι­τος, κάτι που δεν με ελκύει καθόλου. Χωρίς συμ­μα­χίες, με το ανά­στημά μου ψηλά, κατά­φερα και σκαρ­φά­λωσα στη δική μου κορυφή. Στην πολι­τική σκηνή χρειά­ζε­ται ταπει­νό­τητα, μετριο­φρο­σύνη και όχι αλα­ζο­νεία. Αν κάποιος πιστεύει πως οι πολι­τι­κοί γεν­νιού­νται μόνο μέσα από τα “τζάκια” και τις πολι­τι­κές επι­στή­μες, πλα­νά­ται πλάνην οικτράν. Ο κόσμος ανα­ζη­τεί πλέον σωστή τοπο­θέ­τηση και όχι παχιά λόγια. Η αγάπη για τον τόπο και η συνεχής συλ­λο­γική αφο­σί­ωση, ίσως φέρει τελικά την άνοιξη σε αυτόν τον τόπο. Υπήρχαν στιγμές που, δηλώ­σεις κάποιων συνα­δέλ­φων, με έπαρση, με έφερναν συχνά σε αμη­χα­νία. Η σιωπή μου τελικά απο­δεί­χτηκε “χρυσός”. Προ­τι­μό­τερο να μην πράξεις κάτι που δεν γνω­ρί­ζεις, παρά να το πράξεις λάθος. Αρχές Ιατρι­κής και στον πολι­τικό βίο!!!

Ως πρώην αιρετός και συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος πολίτης -χωρίς το βάρος συμμετοχής- παρα­κο­λου­θείτε τα δρώμενα. Τι εκτι­μάτε ότι λείπει; Πολλοί λένε πως ο τόπος έχει ανάγκη από «μπρο­στά­ρη­δες», εσείς επι­μέ­νετε πως χρεια­ζό­μα­στε ορθο­λο­γι­στές με ευαι­σθη­σία. Τι σημαί­νει αυτό στην πράξη;

Συνα­ντάς δύσκολα πλέον άτομα που να ενδια­φέ­ρο­νται με ζήλο για το καλό του τόπου. Μια πολι­τική κατευ­θυ­ντή­ρια γραμμή, η επι­τή­δεια ανά­μειξη σε συλ­λό­γους και φορείς μόνο και μόνο για να φανεί κάποιος, η συμπό­ρευση με κάποιους παλαιό­τε­ρους αιρε­τούς, δεν είναι στοι­χεία που χρειά­ζε­ται η νέα γενιά για να ορθο­πο­δή­σει.

Είναι η πειθώ, είναι η καλ­λιέρ­γεια του λόγου, που μας λείπει. Σε όλους εσάς τους νέους, σας προ­τρέπω και σας προκαλώ. Αψη­φή­στε τα χρώματα και τις πολι­τι­κές γραμμές και απο­μυ­θο­ποι­ή­στε τους μύθους. Η Ρόδος μας κου­ρά­στηκε να συντη­ρεί­ται με ναφθα­λί­νες και λογο­κρι­σία. Δεν αντέχει αλλά ούτε και χρειά­ζε­ται ψήφο δια­μαρ­τυ­ρίας. Αρκετά μας κόστι­σαν οι ψεύ­τι­κες επα­να­στά­σεις, οι δήθεν σωτήρες, οι αργίες και τα χασο­μέ­ρια. Όραμα χρεια­ζό­μα­στε, ενότητα και ευη­με­ρία. Δεν μένουμε πλέον στους στόχους αλλά είναι επι­τα­κτική ανάγκη να βοη­θή­σουμε τη Ρόδο μας. Καλού­μα­στε να δεί­ξουμε ότι υπάρ­χουμε! Το οφεί­λουμε στον τόπο μας και στα παιδιά μας!