Α-τυπος και υπογραμμός: Οσο υπάρχουν άνθρωποι

Την Με­γά­λη Πέμ­πτη, στέ­κο­μαι στην ουρά σε ένα συ­νοι­κια­κό σού­περ μάρ­κετ  και πε­ρι­μέ­νω την σειρά μου για να πλη­ρώ­σω. Κό­σμος πολύς, όλοι βιά­ζο­νται να φύ­γουν και μη­χα­νι­κά, πε­ρι­μέ­νου­με να εξυ­πη­ρε­τη­θού­με.

Μπρο­στά στέ­κε­ται μια μη­τέ­ρα με ένα μικρό παιδί. Στο κα­λά­θι απ΄ό­σο μπορώ να δω, έχει τα απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τα και μια μικρή σο­κο­λά­τα που κρατά το πι­τσι­ρί­κι στο χέρι. Προς στιγ­μήν, υπάρ­χει στα­σι­μό­τη­τα στην εξυ­πη­ρέ­τη­ση. Η μη­τέ­ρα, κρα­τά­ει στο χέρι της κέρ­μα­τα, τα μετρά και τα ξα­να­με­τρά αλλά δεν φτά­νουν για όλα όσα έχει στο κα­λά­θι. Ο τα­μί­ας που είναι και ο ιδιο­κτή­της, πε­ρι­μέ­νει υπο­μο­νε­τι­κά και δια­κρι­τι­κά, όπως και όλοι οι υπό­λοι­ποι. H μη­τέ­ρα απο­φα­σί­ζει να βγά­λει κά­ποια πράγ­μα­τα από το κα­λά­θι και το πι­τσι­ρί­κι, φο­βού­με­νο μην τυχόν του πάρει την σο­κο­λά­τα από το χέρι η μαμά του –να ΄ναι άραγε η πρώτη φορά;- την σφίγ­γει στο χε­ρά­κι του και της λέει «μαμά, όχι αυτό….».

Ο τα­μί­ας, βλέ­πο­ντας ότι η νεαρή δεν έχει και τί­πο­τα πε­ριτ­τό να βγά­λει από το κα­λά­θι, παρά μόνο τα απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τα, την προ­τρέ­πει να κρα­τή­σει τα πράγ­μα­τα και να τον πλη­ρώ­σει μία από τις επό­με­νες ημέ­ρες.

–Δεν ξέρω πότε θα πλη­ρω­θού­με, δεν μας έχουν πει ακόμα…

-Οποτε μπο­ρέ­σεις, απο­κρί­νε­ται ο τα­μί­ας.

Ο μι­κρού­λης, βλέ­πο­ντας την μαμά του να βάζει στην τσά­ντα τα λι­γο­στά πράγ­μα­τα, βέ­βαιος πια ότι δεν θα του πάρει κα­νείς την σο­κο­λά­τα του, ρωτά: Θα πά­ρου­με και τις μπα­νά­νες μαμά; (Δύο όλες κι όλες). –Ναι, του λέει η μαμά του και ο μι­κρός χο­ρο­πη­δού­σε από την χαρά του.

Αφού ευ­χα­ρί­στη­σε τον ιδιο­κτή­τη, μας ζή­τη­σε συγ­γνώ­μη για την κα­θυ­στέ­ρη­ση κι έφυγε κρα­τώ­ντας τον μικρό σφι­χτά από το χέρι και το βλέμ­μα χα­μη­λω­μέ­νο.

Ο ηλι­κιω­μέ­νος, που στε­κό­ταν μπρο­στά μου, αφού πλή­ρω­σε τον λο­γα­ρια­σμό του, έδωσε στον ταμία 50 ευρώ. –Αυτό γιατί μου το δί­νεις, τον ρώ­τη­σε. –Για την κυρία που άφησε χρέος, του λέει. Να κρα­τή­σεις αυτά που σου χρω­στά­ει και όσα πε­ρισ­σέ­ψουν να της πεις να αγο­ρά­σει πράγ­μα­τα για τον μικρό.

Η κί­νη­ση του συ­ντα­ξιού­χου με γέ­μι­σε ελ­πί­δα. Μπο­ρεί στην πο­λι­τι­κή να έχουν απο­σα­θρω­θεί τα πάντα, αλλά η κοι­νω­νία ακόμα κρα­τά­ει. Υπάρ­χουν ακόμα αξίες, ηθική, αν­θρω­πιά. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι!

Μέρες που είναι, σκε­φτό­μουν ότι και ο ιδιο­κτή­της αλλά και ο συ­ντα­ξιού­χος εκ­πλή­ρω­σαν το χρέος τους για το Πάσχα. Το χρέος τους προς τον άν­θρω­πο αλλά και προς τον Θεό.

Κι ας μην νή­στε­ψαν, κι ας μην προ­σευ­χή­θη­καν, κι ας μην πήγαν στην εκ­κλη­σία. Εξάλ­λου, όλα αυτά δεν συ­νο­δεύ­ο­νται από πρά­ξεις, είναι κενά πε­ριε­χο­μέ­νου. Εκα­ναν το χρέος τους… Αθό­ρυ­βα, χα­μη­λό­φω­να, δια­κρι­τι­κά, μα­κριά από τα φλας και τη δη­μο­σιό­τη­τα.

Αυτή είναι η άλλη πλευ­ρά της αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Η λι­γό­τε­ρο προ­βε­βλη­μέ­νη και η πε­ρισ­σό­τε­ρο ου­σια­στι­κή. Αυτή που έχουν με­γα­λύ­τε­ρη ανά­γκη οι άν­θρω­ποι, αυτή που έχει με­γα­λύ­τε­ρη ανά­γκη η κοι­νω­νία.

Οσο υπάρ­χουν άν­θρω­ποι, υπάρ­χει ελ­πί­δα.

Καλή Ανά­στα­ση!