Η “μεταμορφωτική δύναμη της αποδοχής” σε τριήμερη ψυχοθεραπευτική συνάντηση

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Η κυρία Κατε­ρίνα, είναι Ροδί­τισσα 55 ετών και σε αυτή τη φάση της ζωής της ανα­γνώ­ρισε την ανάγκη της να αλλάξει. Το είδος της αλλαγής που χρεια­ζό­ταν δεν μπο­ρούσε να το προσ­διο­ρί­σει, όμως αυτό δεν την εμπό­δισε να ξεκι­νή­σει ένα “ταξίδι” στο άγνωστο. Η απόφασή της αυτή δεν ήρθε μετά από παρό­τρυνση κάποιων μελών της οικο­γέ­νειάς της, ούτε και πέρασε κάποια σοβαρή ασθέ­νεια που την τάραξε συθέ­μελα. Το έκανε, απλώς, ακού­γο­ντας την αρχέ­γονη, εσω­τε­ρική της ανάγκη να εξε­λι­χθεί. Η κυρία Κατε­ρίνα είναι μόνο ένα από τα πρόσωπα που συμ­με­τεί­χαν στο ψυχο­θε­ρα­πευ­τικό τρι­ή­μερο “Η μετα­μορ­φω­τική δύναμη της απο­δο­χής” που υλο­ποι­ή­θηκε στα Κοσκι­νού και έδειξε το πόσο τελικά ο σύγ­χρο­νος άνθρω­πος, ως πλημ­μυ­ρι­σμέ­νος από γνω­στική χολη­στε­ρίνη, έχει σοβαρή αδυ­να­μία στο να βιώσει ικα­νο­ποί­ηση στην κάθε του ημέρα.

Ίσως το συμπέ­ρα­σμα στην τελευ­ταία πρόταση της παρα­πάνω παρα­γρά­φου να φαί­νε­ται ως γενί­κευση, ωστόσο στο τρι­ή­μερο ψυχο­θε­ρα­πευ­τι­κής συνά­ντη­σης (Παρα­σκευή 08 έως Κυριακή 10 Νοεμ­βρίου) αυτό προ­έ­κυψε εντελώς αβίαστα. Η ομάδα της δράσης, όπως οργα­νώ­θηκε από τη Σύμ­βουλο Ψυχικής Υγείας, Συν­θε­τι­κής Προ­σέγ­γι­σης κα. Βάσω Μπάλα, απο­τε­λού­νταν από εντελώς ετε­ρό­κλη­τους ανθρώ­πους, άνδρες και γυναί­κες, όλων των ηλικιών. Το κάθε μέλος κλήθηκε να ανα­γνω­ρί­σει στον εαυτό του την ύπαρξη της από­συρ­σης, δηλαδή της δια­δι­κα­σίας που είναι απα­ραί­τητη μετά από κάθε δράση, έτσι ώστε η ικα­νο­ποί­ηση να βρει χώρο να απλωθεί και χρόνο για να μεγα­λώ­σει. Αυτός ο χώρος και ο χρόνος ή αλλιώς το “δημιουρ­γικό κενό” είναι εκείνο που χρειά­ζε­ται, για παρά­δειγμα, ακόμα και το καλύ­τερο φαγητό του κόσμου ώστε να δημιουρ­γή­σει την αίσθηση της πλη­ρό­τη­τας σε εκείνον που το από­λαυσε.

Η πορεία προς

την ικα­νο­ποί­ηση

Η ικα­νο­ποί­ηση είναι το νόημα μέσα στην κάθε ημέρα. Είναι εκείνη που έρχεται ως η απά­ντηση στο θεώρημα που θέλει «την ημέρα που έχω και δεν κάνω “τίποτα”, είναι σαν να μην την έχω». Προ­φα­νώς το “τίποτα” δεν αφορά σε εργασία.

«Η ανθρώ­πινη τάση για ικα­νο­ποί­ηση είναι μόνο ο μισός δρόμος» δήλωσε προς τη “δημο­κρα­τική” η Σύμ­βου­λος Ψυχικής Υγείας και οργα­νώ­τρια του σεμι­να­ρίου κα. Βάσω Μπάλα. Ολες οι δράσεις και οι δρα­στη­ριό­τη­τες, η εργασία, η παρα­γωγή, το φαγητό, η δια­σκέ­δαση, ο έρωτας ξεκι­νούν από την ανάγκη της εκπλή­ρω­σης και της εσω­τε­ρι­κής ικα­νο­ποί­η­σης. Ωστοσο, όπως εξήγησε η κα. Μπάλα «ο υπό­λοι­πος μισός δρόμος για την ικα­νο­ποί­ηση βρί­σκε­ται στο “δημιουρ­γικό κενό” στο στάδιο δηλαδή όπου το πρόσωπο χρειά­ζε­ται χώρο και χρόνο για να βιώσει την ικα­νο­ποί­ηση. Η απώλεια αυτού τους σταδίου είναι καθο­ρι­στική, καθώς χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρχει εκκί­νηση για ένα και­νού­ριο βήμα».

Η συνει­δη­το­ποί­ηση της απα­ξί­ω­σης του “δημιουρ­γι­κού κενού” είναι το πρώτο στάδιο της αλλαγής. Αυτό ένιωσε η κυρία Κατε­ρίνα. Κατά­λαβε πως ότι κι αν έκανε στην καθη­με­ρι­νό­τητά της, το υπερ­βο­λικό φαγητό που μαγεί­ρευε για την οικο­γέ­νεια, η τάση της για απόλυτη καθα­ριό­τητα δεν ήταν τίποτε άλλο από μια “φυγή”. Με τον ίδιο τρόπο στο τρι­ή­μερο ψυχο­θε­ρα­πείας ανα­δεί­χθη­καν ως ‘φυγή’ οι εργα­σιο­μα­νίες, το υπερ­βο­λικό φαγητό, η αποδοχή της μετριό­τη­τας ως μια ρεα­λι­στική και ανα­πό­φευ­κτη κατά­σταση.

“Φυγή” από τι; Ερω­τή­θηκε από τη “δημο­κρα­τική” η κα. Μπάλα: «Μα προ­φα­νώς από τον εαυτό μας. Αν δεν είμαστε σε σύνδεση με το εαυτό μας, πώς θα έρθουμε σε κατά­σταση πλη­ρό­τη­τας; Χωρίς την κατά­σταση της πλη­ρό­τη­τας πώς θα συνε­χί­σουμε την πορεία της προ­σω­πι­κής ανά­πτυ­ξης και πώς θα βιώ­σουμε την πλη­ρό­τητα αν προη­γου­μέ­νως δεν απο­δε­χθούμε τον εαυτό μας; Και σας λέω ακόμα πως αν δεν έχω την αντί­ληψη των θέλω μου, με ποιο τρόπο θα νιώσω την τυχόν παρα­βί­ασή τους;».

Η ομορφιά της αλλαγής

Το τρι­ή­μερο, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στο Dream House στα Κοσκι­νού, έφερε το γενικό τίτλο: “the only way out is in”. “Ο μόνος δρόμος προς τα έξω, είναι προς τα μέσα”. Δεν υπάρχει επε­ξή­γηση σε αυτό. Το κάθε πρόσωπο αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτή τη δια­δι­κα­σία μέσα από τη δική του αλήθεια. Το μόνο ζητού­μενο εδώ είναι η σύνδεση του ατόμου με το ίδιο του τον εαυτό. Όταν αυτό θα έχει επι­τευ­χθεί, τότε αμέσως ξεκινά μια και­νού­ρια πορεία, εξε­λι­κτική, πραγ­μα­τικά ισορ­ρο­πη­μένη ανάμεσα στις πολι­κό­τη­τες που το κάθε πρόσωπο κουβαλά μέσα του.

Το παρά­δειγμα μετα­μόρ­φω­σης της χρυ­σα­λί­δας κυριάρ­χησε στην ομάδα και είναι το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό: «Ξεκινά ως ένας σπόρος που γεννά την κάμπια. Εκείνη με τη σειρά της σέρ­νε­ται σε κάποιο φύλλο για να ικα­νο­ποι­ή­σει την πείνα της κι όταν η πείνα έχει πλήρως κορε­στεί τότε ξεκινά το “χτίσιμο”. Δημιουρ­γεί το κου­κούλι γύρω της, σκληρό εξω­τε­ρικά και μετα­ξέ­νιο εσω­τε­ρικά ώστε εκεί, στην ασφά­λεια και στην άνεση που η ίδια δημιούρ­γησε να εξαϋ­λω­θεί και να μετα­στοι­χειω­θεί σε πετα­λούδα. Η χρυ­σα­λίδα βρί­σκε­ται σε απόλυτη σύνδεση με την ύπαρξή της, γι’ αυτό και δεν φοβάται να ξεκι­νή­σει ένα ταξίδι στο άγνωστο, να κρυφτεί στο κου­κούλι, να “κηδέψει” όσα την κρατούν στην κατά­σταση της κάμπιας και να μετα­μορ­φω­θεί σε πετα­λούδα».

Η λέξη – κλειδί είναι η εσω­τε­ρική ασφά­λεια. Από εκεί μπορεί να ξεκι­νή­σει η σύγ­χρονη γυναίκα ή ο σύγ­χρο­νος άνδρας προ­κει­μέ­νου να βιώσει την αλλαγή του. Οι ικα­νό­τη­τες, τα βιώματα, οι γνώσεις, η μέχρι σήμερα πάλη, η οριο­θέ­τηση, όλα όσα έκανε για να επι­βιώ­σει στοι­χειο­θε­τούν την εσω­τε­ρική ασφά­λεια. Ακριβώς τα ίδια στοι­χεία απο­τε­λούν και τους “σπόρους της αλλαγής”, είναι το ανθρώ­πινο κου­κούλι που θα γεν­νή­σει κάτι και­νού­ριο.

Ποια είναι η αλλαγή για την οποία γίνεται λόγος; Κανένας δεν ξέρει. Για το κάθε πρόσωπο είναι δια­φο­ρε­τικό και, δυστυ­χώς ή ευτυχώς, άγνωστο. Για την κυρία Κατε­ρίνα ήταν η ανάσα της αυτο­πε­ποί­θη­σης, για τον Πανα­γιώτη η αποβολή της ντροπής, για τον Άρη η ανα­γνώ­ριση των αναγκών του από τη σύντροφό του. Αυτά απο­κα­λύ­φθηκε πως ήταν τα θέλω τους, που επι­τέ­λους τα ανα­γνώ­ρι­σαν, ένιωσαν την ικα­νο­ποί­ηση της απο­δο­χής και πλήρεις ξεκι­νούν για κάτι ακόμα πιο όμορφο ή μεγάλο ή ό,τι άλλο θέλουν.

Η κα. Βάσω Μπάλα ήταν η οδηγός της ομάδας σε όλο αυτό. Η ίδια έχοντας βιώσει την επα­νεκ­κί­νηση στο άγνωστο, την εξε­λι­κτική της πορεία και έχοντας ανα­γνω­ρί­σει τη δύναμη στα δικά της φτερά, έδειξε το δρόμο: «Είμαστε τέλειοι. Ο κάθε ένας από εμάς είναι ένα κομμάτι ουρανού. Εμπε­ριέ­χουμε το σκοτάδι, το φως, τα αστέρια, τις μαύρες τρύπες και τους γαλα­ξίες».

Όλα έγιναν στα Κοσκι­νού

«Θέλω από καρδιάς να ευχα­ρι­στήσω και δημόσια τον κ. Γιώργο Σταυ­ρίδη και τη κα. Λία Μυτσι­κί­δου για την άψογη φιλο­ξε­νία στο Dream House στα Κοσκι­νού. Η ομορφιά του χώρου και η ζεστα­σιά τους λει­τούρ­γη­σαν κατα­λυ­τικά για την επι­τυ­χία του τρι­η­μέ­ρου» δήλωσε προς τη “δ” η Σύμ­βου­λος Ψυχικής Υγείας, Συν­θε­τι­κής Προ­σέγ­γι­σης Βάσω Μπάλα. Η ίδια στάθηκε ιδιαί­τερα στα πρόσωπα που συνερ­γά­στη­καν ώστε η ψυχο­θε­ρα­πευ­τική συνά­ντηση να είναι πλήρης: «Ευχα­ρι­στώ μέσα από τη ψυχή μου την yoga trainer Μαρία Λαγω­νι­κάκη, την εικα­στικό Μαρία Παπα­δο­πού­λου και την θεα­τρο­λόγο Σοφία Κου­τσάκη. Χωρίς την υπο­στή­ριξή τους θα ήταν αδύνατο να γίνει κάτι τόσο δημιουρ­γικό».

Εν τέλει, ο άνθρω­πος δεν γεν­νιέ­ται επι­τυ­χη­μέ­νος, όμως στα σίγουρα γεν­νιέ­ται πλήρης. Αυτό είναι το μόνο που χρειά­ζε­ται ν’ ανα­γνω­ρί­σει… και το υπέροχο ταξίδι στη ζωή ξεκινά.