Εκτός πραγματικότητας

Με βάση τα δε­δο­μέ­να της πα­ρου­σί­α­σης του Ει­δι­κού Χω­ρο­τα­ξι­κού Πλαι­σί­ου για τον Του­ρι­σμό από τους Υπουρ­γούς του ΥΠΕΝ και Του­ρι­σμού, ο κάθε άν­θρω­πος που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον του­ρι­σμό και ει­δι­κά στον χώρο της φι­λο­ξε­νί­ας, αντι­λαμ­βά­νε­ται πως κά­ποιες από τις προ­τει­νό­με­νες ρυθ­μί­σεις είναι δυ­στυ­χώς εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Η βα­σι­κό­τε­ρη είναι ο πε­ριο­ρι­σμός σε κλί­νες ανά ξε­νο­δο­χεια­κή μο­νά­δα, ει­δι­κά για με­γά­λους νη­σιω­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς όπως είναι η Ρόδος. Πώς είναι κα­λύ­τε­ρο για το πε­ρι­βάλ­λον και την βιω­σι­μό­τη­τα ενός τόπου να έχου­με πε­ρισ­σό­τε­ρες μι­κρές ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες αντί λι­γό­τε­ρες και με­γα­λύ­τε­ρες;

Δη­λα­δή ένας επεν­δυ­τής που έχει μια έκτα­ση σε μια πε­ριο­χή που έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως “Πε­ριο­χή Ελέγ­χου Α” στη Ρόδο, είναι προ­τι­μό­τε­ρο να χτί­σει 4 ξε­νο­δο­χεία των 50 δω­μα­τί­ων (100 κλι­νών) αντί να χτί­σει ένα με­γα­λύ­τε­ρο; Είναι κα­λύ­τε­ρο δη­λα­δή για το πε­ρι­βάλ­λον να έχει πολ­λα­πλές ει­σό­δους, πολ­λα­πλούς χώ­ρους τρο­φο­δο­σί­ας, πάρ­κινγκ, απο­χε­τεύ­σεις, ηλε­κτρο­δο­τή­σεις; Είναι κα­λύ­τε­ρο για τις Δη­μο­τι­κές Υπη­ρε­σί­ες Κοι­νής Ωφέ­λειας η εξυ­πη­ρέ­τη­ση πολ­λα­πλών ση­μεί­ων αντί ενός; Από πότε είναι κα­λύ­τε­ρο για το κυ­κλο­φο­ρια­κό και στε­γα­στι­κό του προ­ο­ρι­σμού και για την ποιό­τη­τα ζωής των κα­τοί­κων να μήν υπάρ­χουν οι­κο­νο­μί­ες κλί­μα­κας στις επεν­δύ­σεις; Και μην μι­λή­σου­με φυ­σι­κά για το κατά πόσον είναι βιώ­σι­μη ή αντα­γω­νι­στι­κή μια μικρή ξε­νο­δο­χεια­κή μο­νά­δα με τιμές και δε­δο­μέ­να Ρόδου, και όχι Μυ­κό­νου ή Σα­ντο­ρί­νης.

Η Ρόδος δεν είναι ένα θε­ω­ρη­τι­κό πα­ρά­δειγ­μα πάνω σε έναν χάρτη. Είναι ένα νησί με με­γά­λη έκτα­ση, ένας σύν­θε­τος του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός με ιστο­ρία στον του­ρι­σμό, με χι­λιά­δες οι­κο­γέ­νειες που ζουν άμεσα ή έμ­με­σα από αυτόν, έχει ένα ποι­κι­λό­μορ­φο του­ρι­στι­κό δυ­να­μι­κό, με μι­κρές, με­σαί­ες και με­γά­λες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες, ορ­γα­νω­μέ­νες επεν­δύ­σεις που επέν­δυ­σαν για δε­κα­ε­τί­ες, με ερ­γα­ζό­με­νους, με χωριά, με υπο­δο­μές που έχουν ανά­γκη ανα­βάθ­μι­σης με βάση τον διε­θνή αντα­γω­νι­σμό, και με ανά­γκες που δεν λύ­νο­νται με απλο­ποι­ή­σεις. Επί­σης, είναι ένας προ­ο­ρι­σμός με πολλά πε­ρι­θώ­ρια ανά­πτυ­ξης, προ­σφέ­ρο­ντας υψη­λό­τε­ρους μι­σθούς στον του­ρι­σμό συ­γκρι­τι­κά με την υπό­λοι­πη χώρα και όντας από τις πε­ριο­χές που είχαν πλη­θυ­σμια­κή αύ­ξη­ση τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες. Αν το νέο πλαί­σιο οδη­γή­σει στο να μην μπο­ρούν να ανα­πτυ­χθούν ή να εκ­συγ­χρο­νι­στούν σο­βα­ρές ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες, αλλά αντί­θε­τα σπρώ­ξει την αγορά προς μικρά, διά­σπαρ­τα κα­τα­λύ­μα­τα, τότε το απο­τέ­λε­σμα δεν θα είναι προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Θα είναι κα­τα­κερ­μα­τι­σμός της γης, διά­χυ­ση της δό­μη­σης και απο­δυ­νά­μω­ση του ορ­γα­νω­μέ­νου του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος.

Και εδώ πρέ­πει να ει­πω­θεί κα­θα­ρά. Ο κλά­δος υπο­φέ­ρει πολ­λές φορές από ιδε­ο­λη­ψί­ες και από εύ­κο­λη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή ρη­το­ρι­κή. Από αν­θρώ­πους που μι­λούν για βιω­σι­μό­τη­τα χωρίς να κα­τα­λα­βαί­νουν τι ση­μαί­νει να κρα­τάς μια επι­χεί­ρη­ση ανοι­χτή σε νησί. Τι ση­μαί­νει να πλη­ρώ­νεις προ­σω­πι­κό, ενέρ­γεια, φό­ρους, ει­σφο­ρές, δά­νεια, προ­μη­θευ­τές. Τι ση­μαί­νει να ζεις στη Ρόδο όχι μόνο τον Αύ­γου­στο, αλλά και τον Ια­νουά­ριο, όταν υπάρ­χουν ελ­λεί­ψεις στην υγεία, στην εκ­παί­δευ­ση, στις με­τα­φο­ρές και σε βα­σι­κές δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες. Είναι εύ­κο­λο να κά­νεις θε­ω­ρία από μα­κριά. Είναι πιο δύ­σκο­λο να συ­ντη­ρείς οι­κο­γέ­νειες και θέ­σεις ερ­γα­σί­ας σε έναν νη­σιω­τι­κό τόπο.

Κα­νείς σο­βα­ρός άν­θρω­πος δεν λέει ότι η Ρόδος δεν χρειά­ζε­ται κα­νό­νες. Το αντί­θε­το. Χρειά­ζε­ται κα­λύ­τε­ρους κα­νό­νες, πιο κα­θα­ρούς κα­νό­νες, πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κό έλεγ­χο και σο­βα­ρό το­πι­κό σχε­δια­σμό. Χρειά­ζε­ται με­λέ­τες φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας που να με­τρούν πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να όπως νερό, απο­χέ­τευ­ση, απορ­ρίμ­μα­τα, κυ­κλο­φο­ρία, υγεία, στέ­γα­ση ερ­γα­ζο­μέ­νων και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές αντο­χές. Χρειά­ζε­ται Το­πι­κά Πο­λε­ο­δο­μι­κά Σχέ­δια με δια­βού­λευ­ση, με συμ­με­το­χή της αυ­το­διοί­κη­σης, της κοι­νω­νί­ας και των αν­θρώ­πων που γνω­ρί­ζουν την ξε­νο­δο­χεια­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα.

Αυτό που δεν χρειά­ζε­ται η Ρόδος είναι ένας σχε­δια­σμός που τι­μω­ρεί την ορ­γα­νω­μέ­νη επέν­δυ­ση και αφή­νει χώρο στη διά­σπαρ­τη, μικρή, δύ­σκο­λα ελεγ­χό­με­νη ανά­πτυ­ξη. Δεν χρειά­ζε­ται απο­φά­σεις που παίρ­νο­νται χωρίς επαρ­κή γνώση της οι­κο­νο­μί­ας του νη­σιού. Δεν χρειά­ζε­ται ωραία λόγια για το πε­ρι­βάλ­λον χωρίς πρα­κτι­κό αντί­κρι­σμα. Η πραγ­μα­τι­κή βιω­σι­μό­τη­τα δεν είναι να στα­μα­τή­σεις την ανά­πτυ­ξη. Είναι να την ορ­γα­νώ­σεις. Να προ­στα­τεύ­σεις το τοπίο, αλλά και την ερ­γα­σία. Να στη­ρί­ξεις το πε­ρι­βάλ­λον, αλλά και την οι­κο­γέ­νεια που ζει από τον του­ρι­σμό.

Ο Γιάν­νης Πα­πα­βα­σι­λεί­ου είναι προ­έ­δρος της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου