Σημαντικές προτάσεις του Κώστα Ζωγραφίδη με επιστολή στον Κυριάκο Πιερρακάκη

Ση­μα­ντι­κές Πα­ρα­τη­ρή­σεις και προ­τά­σεις επί των άρ­θρων 206-211 του νο­μο­σχε­δί­ου του ΥΠΕ­ΘΟΟ για το Κε­ντρι­κό Μη­τρώο Πραγ­μα­τι­κών Δι­καιού­χων (εν­σω­μά­τω­ση Οδη­γί­ας (ΕΕ) 2024/1640), που τέ­θη­κε σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση έστει­λε με επι­στο­λή του προς τον υπουρ­γό Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας και Οι­κο­νο­μι­κών κ. Κυ­ριά­κο Πιερ­ρα­κά­κη ο πρό­ε­δρος του Οι­κο­νο­μι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου κ. Κώ­στας Ζω­γρα­φί­δης. Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Αξιό­τι­με κύριε Υπουρ­γέ,

Το 12ο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Τμήμα Δω­δε­κα­νή­σου του Οι­κο­νο­μι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου της Ελ­λά­δας, εκ­φρά­ζο­ντας τους οι­κο­νο­μο­λό­γους, λο­γι­στές – φο­ρο­τε­χνι­κούς, κα­τα­θέ­τει με την πα­ρού­σα τις πα­ρα­τη­ρή­σεις του επί των άρ­θρων 206-211 του νο­μο­σχε­δί­ου που τέ­θη­κε σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση, με τα οποία ανα­μορ­φώ­νε­ται το πλαί­σιο του Κε­ντρι­κού Μη­τρώ­ου Πραγ­μα­τι­κών Δι­καιού­χων (Κ.Μ.Π.Δ.) και με­τα­φέ­ρε­ται η δια­χεί­ρι­ση και ο έλεγ­χός του στην Α.Α.Δ.Ε. Η πα­ρού­σα απο­τε­λεί συ­νέ­χεια της υπ’ αριθ. πρωτ. 51/28.7.2026 επι­στο­λής μας, με την οποία εί­χα­με θέσει υπόψη σας, τεκ­μη­ριω­μέ­να και ση­μείο προς ση­μείο, τα δο­μι­κά προ­βλή­μα­τα του κυ­ρω­τι­κού πλαι­σί­ου του άρ­θρου 20 ν. 4557/2018 και συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις εξορ­θο­λο­γι­σμού.

Με προ­βλη­μα­τι­σμό δια­πι­στώ­νου­με ότι, παρά την εκ βά­θρων ανα­μόρ­φω­ση του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου, το νο­μο­σχέ­διο δια­τη­ρεί στο ακέ­ραιο τα πρό­στι­μα των 5.000 έως 40.000 ευρώ και το σύ­νο­λο της κυ­ρω­τι­κής αρ­χι­τε­κτο­νι­κής που έχει πλή­ξει σω­ρεία κα­λό­πι­στων επι­χει­ρή­σε­ων. Η υπα­γω­γή της εν­δι­κο­φα­νούς προ­σφυ­γής στη Διεύ­θυν­ση Επί­λυ­σης Δια­φο­ρών της Α.Α.Δ.Ε. (νέα παρ. 10· άρθρο 72 ν. 5104/2024 – Κ.Φ.Δ.) — ζή­τη­μα που εί­χα­με ρητώς ανα­δεί­ξει στην επι­στο­λή μας — είναι ασφα­λώς ορ­θό­τε­ρη από την εξέ­τα­ση της προ­σφυ­γής από τον επι­κε­φα­λής της υπη­ρε­σί­ας των ίδιων των ελεγ­κτών, υπό το ισχύ­ον κα­θε­στώς του οποί­ου οι προ­σφυ­γές που ασκού­νται ενώ­πιον της Δ.Ε.Δ. απορ­ρί­πτο­νται ως απα­ρά­δε­κτες (εν­δει­κτι­κά ΔΕΔ 3839/2025)· δεν απο­τε­λεί όμως πα­νά­κεια. Η Δ.Ε.Δ. δε­σμεύ­ε­ται από την αρχή της νο­μι­μό­τη­τας και δεν μπο­ρεί να μειώ­σει πρό­στι­μο που ο νόμος ορί­ζει σε πάγιο ποσό· απορ­ρί­πτει πα­γί­ως τους ισχυ­ρι­σμούς περί δυ­σα­να­λο­γί­ας (εν­δει­κτι­κά ΔΕΔ 3455/18.12.2024). Δεν είναι λύση να επι­βάλ­λο­νται υπέ­ρο­γκα, ορι­ζό­ντια πρό­στι­μα και εν συ­νε­χεία να διο­χε­τεύ­ο­νται χι­λιά­δες υπο­θέ­σεις στη Δ.Ε.Δ. και στα διοι­κη­τι­κά δι­κα­στή­ρια: η ορθή επι­μέ­τρη­ση πρέ­πει να γί­νε­ται στην πηγή, κατά την επι­βο­λή, όχι να ανα­ζη­τεί­ται εκ των υστέ­ρων στα στά­δια επα­νε­ξέ­τα­σης. Ούτε η νέα υπο­περ. αθ) της παρ. 9 — ενιαίο πρό­στι­μο 5.000 ευρώ για πα­ρα­βά­σεις κατά το έτος έναρ­ξης λει­τουρ­γί­ας — συ­νι­στά πραγ­μα­τι­κή πρό­ο­δο: πρό­στι­μο 5.000 ευρώ σε νε­ο­σύ­στα­τη επι­χεί­ρη­ση, στην πιο ευά­λω­τη στιγ­μή του κύ­κλου ζωής της, για πα­ρά­λει­ψη που κατά κα­νό­να οφεί­λε­ται σε αμέ­λεια ή άγνοια και όχι σε δόλο, πα­ρα­μέ­νει προ­δή­λως υπέρ­με­τρο. Τα δο­μι­κά προ­βλή­μα­τα που εί­χα­με επι­ση­μά­νει πα­ρα­μέ­νουν, συ­νε­πώς, άλυτα — μο­λο­νό­τι η πα­ρού­σα ανα­μόρ­φω­ση απο­τε­λεί τη φυ­σι­κή, και ίσως τε­λευ­ταία για αρ­κε­τά έτη, νο­μο­θε­τι­κή ευ­και­ρία επί­λυ­σής τους:

Α. Το αμά­χη­το τεκ­μή­ριο της περ. βγ) δια­τη­ρεί­ται αυ­τού­σιο — και εξα­κο­λου­θεί να εξο­μοιώ­νει τον συμ­μορ­φω­θέ­ντα με τον αρ­νού­με­νο κάθε συμ­μόρ­φω­ση

Η νέα παρ. 9 περ. βγ) επα­να­λαμ­βά­νει κατά λέξη το ισχύ­ον: «σε πε­ρί­πτω­ση πα­ρέ­λευ­σης τριών (3) μηνών από τη λήξη της προ­θε­σμί­ας κα­τα­χώ­ρι­σης, η εκ­πρό­θε­σμη δή­λω­ση τεκ­μαί­ρε­ται ως μη υπο­βλη­θεί­σα και επι­βάλ­λε­ται το πρό­στι­μο της περ. α)». Έτσι, επι­χεί­ρη­ση που υπο­βάλ­λει στον τέ­ταρ­το μήνα — ή που συμ­μορ­φώ­νε­ται αυ­θη­με­ρόν, κατά τη διάρ­κεια του ελέγ­χου — τι­μω­ρεί­ται ακρι­βώς όπως εκεί­νη που ου­δέ­πο­τε υπέ­βα­λε: με πρό­στι­μο από 5.000 έως 40.000 ευρώ αντί 100 ή 500 ευρώ. Η κλι­μά­κω­ση συ­ναρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά με τον χρόνο και ένα πο­σο­τι­κό μέ­γε­θος (τον κύκλο ερ­γα­σιών ή, για τις μη κερ­δο­σκο­πι­κές οντό­τη­τες, τον αριθ­μό ερ­γα­ζο­μέ­νων), ενώ αγνο­ού­νται πα­ντε­λώς η υπαι­τιό­τη­τα (δόλος ή αμέ­λεια), η εκού­σια συμ­μόρ­φω­ση και η πραγ­μα­τι­κή απα­ξία — κατά πα­ρά­βα­ση του άρ­θρου 25 παρ. 1 Σ. και του άρ­θρου 10 παρ. 16 της Οδη­γί­ας (ΕΕ) 2024/1640, το οποίο, για τις πα­ρα­λεί­ψεις δή­λω­σης στο κε­ντρι­κό μη­τρώο, απαι­τεί μέτρα ή χρη­μα­τι­κές κυ­ρώ­σεις «απο­τε­λε­σμα­τι­κά, ανα­λο­γι­κά και απο­τρε­πτι­κά» και εξου­σιο­δο­τεί την Επι­τρο­πή να ορί­σει δεί­κτες κα­τά­τα­ξης της σο­βα­ρό­τη­τας των πα­ρα­λεί­ψε­ων. Η ίδια, δη­λα­δή, η Οδη­γία προ­ϋ­πο­θέ­τει δια­βάθ­μι­ση της κύ­ρω­σης κατά βα­ρύ­τη­τα· ανά­λο­γα κρι­τή­ρια (βα­ρύ­τη­τα και διάρ­κεια της πα­ρά­βα­σης, βαθ­μός ευ­θύ­νης, συ­νερ­γα­σία) θέτει και το άρθρο 60 παρ. 4 της Οδη­γί­ας (ΕΕ) 2015/849 για το κυ­ρω­τι­κό σύ­στη­μα της νο­μο­θε­σί­ας κατά της νο­μι­μο­ποί­η­σης εσό­δων. Η νο­μο­λο­γία του ΕΔΔΑ (Μα­μι­δά­κης κατά Ελ­λά­δος, 11.1.2007, προσφ. 35533/04) για τα δυ­σα­νά­λο­γα πρό­στι­μα ως πα­ρα­βί­α­ση του άρ­θρου 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ κα­θι­στά τη δια­τή­ρη­ση της ρύθ­μι­σης βέ­βαιη πηγή δι­κα­στι­κών ακυ­ρώ­σε­ων και άσκο­πης επι­βά­ρυν­σης της Δ.Ε.Δ. και των δι­κα­στη­ρί­ων.

Αλλά και τα ίδια τα πρό­στι­μα της περ. α) χρή­ζουν εξορ­θο­λο­γι­σμού: η κλί­μα­κα 5.000 – 10.000 – 20.000 – 40.000 ευρώ, με μο­να­δι­κό κρι­τή­ριο τον κύκλο ερ­γα­σιών, είναι προ­δή­λως δυ­σα­νά­λο­γη προς τη φύση της πα­ρά­βα­σης — μιας δη­λω­τι­κής, πλη­ρο­φο­ρια­κού χα­ρα­κτή­ρα υπο­χρέ­ω­σης — και ανα­ντί­στοι­χη προς το λοιπό κυ­ρω­τι­κό σύ­στη­μα: η μη υπο­βο­λή, η ελ­λι­πής ή η εκ­πρό­θε­σμη υπο­βο­λή δή­λω­σης πλη­ρο­φο­ρια­κού χα­ρα­κτή­ρα κατά τον Κ.Φ.Δ. επι­σύ­ρει πρό­στι­μο 100 ευρώ (άρθρο 53 παρ. 1 ν. 5104/2024). Ο κύ­κλος ερ­γα­σιών, μόνος του, δεν απο­τυ­πώ­νει ούτε την κερ­δο­φο­ρία και τη φο­ρο­δο­τι­κή ικα­νό­τη­τα της επι­χεί­ρη­σης ούτε — κυ­ρί­ως — τον κίν­δυ­νο ξε­πλύ­μα­τος που η Οδη­γία επι­διώ­κει να αντι­με­τω­πί­σει: επι­χεί­ρη­ση εστί­α­σης με υψηλό τζίρο και ορια­κά πε­ρι­θώ­ρια εξο­μοιώ­νε­ται με οντό­τη­τα ίδιου τζί­ρου πολ­λα­πλά­σιας κερ­δο­φο­ρί­ας ή αδια­φα­νούς δομής.

Β. Η δι­κλεί­δα ει­δο­ποί­η­σης απα­λεί­φε­ται — αντί να επε­κτα­θεί

Στο ισχύ­ον δί­καιο, το πρό­στι­μο του εκ­προ­θέ­σμου (100/500 ευρώ) «επι­βάλ­λε­ται κα­τό­πιν σχε­τι­κής ενη­μέ­ρω­σης από το Κ.Μ.Π.Δ.», κατά ρητή πρό­βλε­ψη του ισχύ­ο­ντος άρ­θρου 20 (παρ. 10 εδ. β΄). Στο νέο άρθρο 20, όπως αναρ­τή­θη­κε σε δια­βού­λευ­ση, αντί­στοι­χη ρητή πρό­βλε­ψη δεν εντο­πί­ζε­ται ούτε για τη μη υπο­βο­λή ούτε — πλέον — ούτε για το εκ­πρό­θε­σμο. Τούτο συ­νι­στά οπι­σθο­δρό­μη­ση. Η λο­γι­κή πρέ­πει να αντι­στρα­φεί: αφού το σύ­στη­μα συν­δέ­ε­ται ηλε­κτρο­νι­κά με κάθε Α.Φ.Μ. (νέα παρ. 4) και η Α.Α.Δ.Ε. — που ανα­λαμ­βά­νει πλέον και τη δια­χεί­ρι­ση και τον έλεγ­χο — γνω­ρί­ζει ονο­μα­στι­κά, ανά πάσα στιγ­μή και με μη­δε­νι­κό κό­στος ποιοι δεν έχουν υπο­βά­λει, η απο­στο­λή αυ­το­μα­το­ποι­η­μέ­νης ει­δο­ποί­η­σης με εύ­λο­γη προ­θε­σμία συμ­μόρ­φω­σης πριν από κάθε επι­βο­λή προ­στί­μου είναι τε­χνι­κά αυ­το­νό­η­τη και θε­σμι­κά επι­βε­βλη­μέ­νη (αρχή χρη­στής διοί­κη­σης). Η προη­γού­με­νη ακρό­α­ση του άρ­θρου 20 παρ. 2 Σ. και του άρ­θρου 6 ΚΔ­Διαδ δεν αρκεί: επι­τρέ­πει στον υπό­χρεο να εκ­θέ­σει τις από­ψεις του, όχι να θε­ρα­πεύ­σει την πα­ρά­λει­ψη. Η ίδια η Οδη­γία (ΕΕ) 2024/1640 (άρθρο 10) ορ­γα­νώ­νει το μη­τρώο με τη λο­γι­κή «επα­λή­θευ­ση – ει­δο­ποί­η­ση – διόρ­θω­ση»: ο φο­ρέ­ας του μη­τρώ­ου επα­λη­θεύ­ει τα στοι­χεία και λαμ­βά­νει μέτρα για την επί­λυ­ση των απο­κλί­σε­ων εντός τριά­ντα (30) ερ­γά­σι­μων ημε­ρών. Δεν είναι εύ­λο­γο η Διοί­κη­ση, που γνω­ρί­ζει επί έτη ονο­μα­στι­κά την εκ­κρε­μό­τη­τα, να την γνω­στο­ποιεί στον υπό­χρεο για πρώτη φορά με Πράξη Επι­βο­λής Προ­στί­μου 5.000 έως 40.000 ευρώ.

Γ. Καμία πρό­βλε­ψη για τις εται­ρεί­ες με εταί­ρους απο­κλει­στι­κά φυ­σι­κά πρό­σω­πα — εκεί όπου ο σκο­πός του νόμου είναι ήδη εκ­πλη­ρω­μέ­νος

Κατά το προ­οί­μιο της Οδη­γί­ας 2015/849 (σκέ­ψεις 12-14) και πλέον την Οδη­γία (ΕΕ) 2024/1640, σκο­πός του μη­τρώ­ου είναι ο εντο­πι­σμός όσων απο­κρύ­πτουν την ταυ­τό­τη­τά τους πίσω από εται­ρι­κές δομές. Στις ομόρ­ρυθ­μες και ετε­ρόρ­ρυθ­μες εται­ρεί­ες με εταί­ρους απο­κλει­στι­κά φυ­σι­κά πρό­σω­πα, ο πραγ­μα­τι­κός δι­καιού­χος ταυ­τί­ζε­ται κατά κα­νό­να με τους εμ­φα­νείς εταί­ρους — που μά­λι­στα ευ­θύ­νο­νται απε­ριο­ρί­στως και εις ολό­κλη­ρον με την προ­σω­πι­κή τους πε­ριου­σία, το ακρι­βώς αντί­θε­το πρό­τυ­πο από τη «βι­τρί­να» που στο­χεύ­ει η Οδη­γία. Το ίδιο ισχύ­ει και για τις Ι.Κ.Ε. με εταί­ρους απο­κλει­στι­κά φυ­σι­κά πρό­σω­πα: τα στοι­χεία των εταί­ρων, με τα εται­ρι­κά τους με­ρί­δια, και των δια­χει­ρι­στών δη­μο­σιεύ­ο­νται στο Γ.Ε.ΜΗ. ήδη με το κα­τα­στα­τι­κό. Για όλες τις ανω­τέ­ρω μορ­φές, τα στοι­χεία είναι ήδη κα­τα­χω­ρι­σμέ­να σε Γ.Ε.ΜΗ. και φο­ρο­λο­γι­κό μη­τρώο Α.Α.Δ.Ε., με τα οποία το Κ.Μ.Π.Δ. δια­συν­δέ­ε­ται (νέες παρ. 4 και 5). Η αυ­το­τε­λής δη­λω­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση, για τις οντό­τη­τες αυτές, δεν προ­σθέ­τει καμία πλη­ρο­φο­ρία — λει­τουρ­γεί απο­κλει­στι­κά ως πα­γί­δα προ­στί­μων για τους κα­λό­πι­στους. Η αδι­κία είναι γνω­στή σε όλους όσοι υπη­ρε­τούν το σύ­στη­μα: τυ­πι­κή αμέ­λεια, με τα στοι­χεία δια­θέ­σι­μα στο Γ.Ε.ΜΗ. και στην Α.Α.Δ.Ε., τι­μω­ρεί­ται σαν να επρό­κει­το για δόλια από­κρυ­ψη. Με δε­δο­μέ­νη μά­λι­στα τη με­τα­φο­ρά του Κ.Μ.Π.Δ. στην Α.Α.Δ.Ε. — τον φορέα που ήδη τηρεί το φο­ρο­λο­γι­κό μη­τρώο των εταί­ρων — η αυ­τό­μα­τη υπη­ρε­σια­κή τρο­φο­δό­τη­ση του Κ.Μ.Π.Δ. κατά την έναρ­ξη ή με­τα­βο­λή, βάσει της αρχής «only once», κα­θί­στα­ται απλού­στε­ρη από ποτέ: ο ίδιος φο­ρέ­ας θα τηρεί πλέον και τα δύο μη­τρώα.

Δ. Ανα­γκαία κρί­νε­ται η απο­σα­φή­νι­ση του ακρι­βούς αντι­κει­μέ­νου της δη­λω­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης

Δο­μι­κή ασά­φεια χα­ρα­κτη­ρί­ζει και το ίδιο το πε­ριε­χό­με­νο της δη­λω­τι­κής υπο­χρέ­ω­σης στο Κε­ντρι­κό Μη­τρώο Πραγ­μα­τι­κών Δι­καιού­χων. Ει­δι­κό­τε­ρα, ενώ κατ’ εφαρ­μο­γή του άρ­θρου 3 περ. 17 του ν. 4557/2018, ως πραγ­μα­τι­κός δι­καιού­χος ορί­ζε­ται το φυ­σι­κό πρό­σω­πο στο οποίο τε­λι­κά ανή­κει ή το οποίο ελέγ­χει το νο­μι­κό πρό­σω­πο —με την κα­το­χή πο­σο­στού άνω του 25% να συ­νι­στά έν­δει­ξη άμε­σης κυ­ριό­τη­τας και όχι από­λυ­το όριο— η διοι­κη­τι­κή πρα­κτι­κή διο­λι­σθαί­νει σε μια de facto απαί­τη­ση πλή­ρους απο­τύ­πω­σης του με­το­χο­λο­γί­ου.

Η προ­σέγ­γι­ση αυτή επι­βε­βαιώ­νε­ται από πρό­σφα­τη, δη­μο­σιο­ποι­η­μέ­νη από­φα­ση επί εν­δι­κο­φα­νούς προ­σφυ­γής, με την οποία δια­τη­ρή­θη­κε πρό­στι­μο 20.000 ευρώ για την πα­ρά­λει­ψη δή­λω­σης πα­θη­τι­κού μειο­ψη­φι­κού με­ρι­δί­ου (πο­σο­στού 4% χωρίς δι­καιώ­μα­τα ψήφου ή διοι­κη­τι­κή εμπλο­κή), παρά το γε­γο­νός ότι ο πραγ­μα­τι­κός δι­καιού­χος (κά­το­χος του 96%) είχε κα­τα­χω­ρι­σθεί προ­ση­κό­ντως.

Η εξί­σω­ση της πα­ρά­λει­ψης ενός πα­θη­τι­κού με­ρι­δί­ου με την εσκεμ­μέ­νη από­κρυ­ψη του προ­σώ­που που ασκεί τον πραγ­μα­τι­κό έλεγ­χο πα­ρα­βιά­ζει κα­τά­φω­ρα την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Εάν η Διοί­κη­ση προ­κρί­νει ότι το Μη­τρώο οφεί­λει να απει­κο­νί­ζει το σύ­νο­λο της εται­ρι­κής σύν­θε­σης και όχι μόνο τους πραγ­μα­τι­κούς δι­καιού­χους, υπο­χρε­ού­ται να το απο­τυ­πώ­σει ρητά και εκ των προ­τέ­ρων, με διά­τα­ξη νόμου ή με την κα­νο­νι­στι­κή από­φα­ση του Διοι­κη­τή της Α.Α.Δ.Ε. της νέας παρ. 11 περ. β΄, πα­ρέ­χο­ντας τον ανα­γκαίο χρόνο προ­σαρ­μο­γής — και όχι να το συ­να­γά­γει για πρώτη φορά μέσα από κυ­ρω­τι­κές πρά­ξεις.

Η ασά­φεια αυτή δη­μιουρ­γεί και μια αδιέ­ξο­δη «πα­γί­δα διόρ­θω­σης». Οι επι­χει­ρή­σεις που κα­λό­πι­στα δή­λω­σαν μόνο όσους θε­ω­ρού­σαν πραγ­μα­τι­κούς δι­καιού­χους κα­λού­νται σή­με­ρα να συ­μπλη­ρώ­σουν τις δη­λώ­σεις τους· η ίδια όμως η τρο­πο­ποι­η­τι­κή δή­λω­ση μπο­ρεί να εκλη­φθεί ως από­δει­ξη ότι η προη­γού­με­νη ήταν «ελ­λι­πής» και να κα­τα­στεί αφορ­μή για επι­βο­λή του προ­στί­μου της περ. γ) της παρ. 8 — το οποίο, κατά την παρ. 9 περ. α), ακο­λου­θεί την ίδια ακρι­βώς κλί­μα­κα των 5.000 έως 40.000 ευρώ με τη μη υπο­βο­λή. Η Πο­λι­τεία δεν μπο­ρεί να ζητά διόρ­θω­ση και ταυ­τό­χρο­να να τι­μω­ρεί για την ίδια τη διόρ­θω­ση.

Ε. ΟΙ ΠΡΟ­ΤΑ­ΣΕΙΣ ΜΑΣ — συ­γκε­κρι­μέ­νες τρο­πο­ποι­ή­σεις επί των άρ­θρων 207 επ. του νο­μο­σχε­δί­ου

Επα­να­φέ­ρου­με και επι­και­ρο­ποιού­με, προ­σαρ­μο­σμέ­να πλέον στη δομή του νέου άρ­θρου 20, τα αι­τή­μα­τα της υπ’ αριθ. πρωτ. 51/28.7.2026 επι­στο­λής μας, και ζη­τού­με, στο πλαί­σιο της δια­βού­λευ­σης και πριν την κα­τά­θε­ση του νο­μο­σχε­δί­ου στη Βουλή, τις εξής στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις:

Στην παρ. 10: προ­σθή­κη υπο­χρε­ω­τι­κής προη­γού­με­νης ηλε­κτρο­νι­κής ει­δο­ποί­η­σης του υπό­χρε­ου, μέσω του Κ.Μ.Π.Δ. ή της ψη­φια­κής θυ­ρί­δας της Α.Α.Δ.Ε., με προ­θε­σμία συμ­μόρ­φω­σης του­λά­χι­στον τριά­ντα (30) ημε­ρών, πριν από την έκ­δο­ση οποιασ­δή­πο­τε Πρά­ξης Επι­βο­λής Προ­στί­μου — για όλες τις πα­ρα­βά­σεις της παρ. 8, όχι μόνο για το εκ­πρό­θε­σμο. Το βαρύ πρό­στι­μο να επι­φυ­λάσ­σε­ται σε όσους αγνο­ούν και την ει­δο­ποί­η­ση.

Στην παρ. 9 περ. βγ): με­τα­τρο­πή του τεκ­μη­ρί­ου από αμά­χη­το σε μα­χη­τό και πρό­βλε­ψη ότι, επί υπο­βο­λής προ της έκ­δο­σης της Πρά­ξης Επι­βο­λής Προ­στί­μου (έστω και κατά τη διάρ­κεια ελέγ­χου), επι­βάλ­λε­ται το πρό­στι­μο της περ. β) και όχι το πρό­στι­μο της μη υπο­βο­λής. Η εκού­σια συμ­μόρ­φω­ση δεν μπο­ρεί να εξο­μοιώ­νε­ται κυ­ρω­τι­κά με την πλήρη αδια­φο­ρία.

Στην παρ. 9 περ. α): ου­σιώ­δης μεί­ω­ση και εξορ­θο­λο­γι­σμός της κλί­μα­κας των προ­στί­μων, ώστε να τελεί σε εύ­λο­γη ανα­λο­γία με τη φύση της πα­ρά­βα­σης ως δη­λω­τι­κής, πλη­ρο­φο­ρια­κού χα­ρα­κτή­ρα υπο­χρέ­ω­σης και με το λοιπό κυ­ρω­τι­κό σύ­στη­μα του Κ.Φ.Δ., με συ­νε­κτί­μη­ση — πέραν του κύ­κλου ερ­γα­σιών — της υπαι­τιό­τη­τας (δόλος ή αμέ­λεια), της πρώ­της πα­ρά­βα­σης, της άμε­σης συμ­μόρ­φω­σης και της απου­σί­ας βλά­βης, σύμ­φω­να με τη λο­γι­κή των δει­κτών σο­βα­ρό­τη­τας του άρ­θρου 10 παρ. 16 της Οδη­γί­ας (ΕΕ) 2024/1640. Αντί­στοι­χος εξορ­θο­λο­γι­σμός απαι­τεί­ται και για το πρό­στι­μο της νέας υπο­περ. αθ): πρό­στι­μο 5.000 ευρώ σε νε­ο­σύ­στα­τη επι­χεί­ρη­ση, για πα­ρά­λει­ψη οφει­λό­με­νη κατά κα­νό­να σε αμέ­λεια και όχι σε δόλο, πα­ρα­μέ­νει υπέρ­με­τρο — προ­σή­κει σύ­στα­ση ή συμ­βο­λι­κό πρό­στι­μο.

Ει­σα­γω­γή ρητής δυ­να­τό­τη­τας της Δ.Ε.Δ. να μειώ­νει ή να αίρει το πρό­στι­μο επί συγ­γνω­στής πλά­νης, ανω­τέ­ρας βίας ή απο­δε­δειγ­μέ­νης τε­χνι­κής αδυ­να­μί­ας, με άμεση συμ­μόρ­φω­ση του υπό­χρε­ου.

Νέα πα­ρά­γρα­φος: για ομόρ­ρυθ­μες και ετε­ρόρ­ρυθ­μες εται­ρεί­ες, καθώς και για Ι.Κ.Ε., των οποί­ων οι συμ­με­το­χές κα­τα­λή­γουν απο­κλει­στι­κά σε φυ­σι­κά πρό­σω­πα, αυ­τό­μα­τη υπη­ρε­σια­κή κα­τα­χώ­ρι­ση/επι­και­ρο­ποί­η­ση στο Κ.Μ.Π.Δ. από την Α.Α.Δ.Ε. (ή μέσω δια­λει­τουρ­γι­κό­τη­τας με το Γ.Ε.ΜΗ.) κατά την έναρ­ξη ή τη με­τα­βο­λή, με προ­συ­μπλή­ρω­ση της δή­λω­σης από τα στοι­χεία που ήδη τη­ρού­νται, ώστε ο υπό­χρε­ος να κα­λεί­ται μόνο να τα επι­βε­βαιώ­σει ή να τα διορ­θώ­σει («only once»), και χωρίς κύ­ρω­ση όταν τα προ­συ­μπλη­ρω­μέ­να στοι­χεία είναι ορθά. Έρει­σμα πα­ρέ­χει και το άρθρο 10 της Οδη­γί­ας (ΕΕ) 2024/1640, που εξου­σιο­δο­τεί τον φορέα του μη­τρώ­ου να ζητά στοι­χεία από άλλα μη­τρώα. Η με­τα­φο­ρά του μη­τρώ­ου στην Α.Α.Δ.Ε., που το ίδιο το νο­μο­σχέ­διο θε­σπί­ζει, κα­θι­στά τη ρύθ­μι­ση τε­χνι­κά άμεσα υλο­ποι­ή­σι­μη.

Με­τα­βα­τι­κή διά­τα­ξη ευ­νοϊ­κής ανα­δρο­μι­κής εφαρ­μο­γής των ανω­τέ­ρω (αρχή της ανα­δρο­μι­κής εφαρ­μο­γής της ηπιό­τε­ρης κύ­ρω­σης, άρθρο 49 παρ. 1 εδ. γ΄ του Χάρτη Θε­με­λιω­δών Δι­καιω­μά­των της ΕΕ, που εφαρ­μό­ζε­ται εν προ­κει­μέ­νω κατά το άρθρο 51 παρ. 1 του Χάρτη, αφού πρό­κει­ται για εν­σω­μά­τω­ση ενω­σια­κού δι­καί­ου) στις εκ­κρε­μείς — διοι­κη­τι­κά και δι­κα­στι­κά — υπο­θέ­σεις, προς απο­συμ­φό­ρη­ση της Δ.Ε.Δ. και των διοι­κη­τι­κών δι­κα­στη­ρί­ων και άμεση απο­κα­τά­στα­ση των κα­λό­πι­στων επι­χει­ρή­σε­ων. Η ίδια διά­τα­ξη πρέ­πει να ρυθ­μί­σει την τύχη των εκ­κρε­μών εν­δι­κο­φα­νών προ­σφυ­γών που ασκή­θη­καν ενώ­πιον του επι­κε­φα­λής της υπη­ρε­σί­ας των ελεγ­κτών, καθώς και εκεί­νων που απορ­ρί­φθη­καν από τη Δ.Ε.Δ. ως απα­ρά­δε­κτες, ώστε κα­νείς να μη στε­ρη­θεί το στά­διο της διοι­κη­τι­κής επα­νε­ξέ­τα­σης.

Στην παρ. 10: αυ­το­δί­καιη και άμεση άρση της δέ­σμευ­σης του απο­δει­κτι­κού ενη­με­ρό­τη­τας μόλις υπο­βλη­θεί η δή­λω­ση. Το νο­μο­σχέ­διο ει­σά­γει με τη δέ­σμευ­ση αυτή ένα ισχυ­ρό μέσο εξα­να­γκα­σμού σε συμ­μόρ­φω­ση· όταν η συμ­μόρ­φω­ση εξα­σφα­λί­ζε­ται με αυτόν τον τρόπο, πρό­στι­μα δε­κά­δων χι­λιά­δων ευρώ δεν προ­σθέ­τουν τί­πο­τα στην απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του συ­στή­μα­τος και κα­θί­στα­νται κα­θα­ρά τι­μω­ρη­τι­κά, γε­γο­νός που ενι­σχύ­ει το αί­τη­μα μεί­ω­σής τους (ση­μείο 9).

Στην παρ. 13: η νέα παρ. 13 επι­τρέ­πει τη δια­κο­πή λει­τουρ­γί­ας του συ­στή­μα­τος έως εξή­ντα (60) ημέ­ρες ετη­σί­ως. Ζη­τού­με ρητή πρό­βλε­ψη ότι οι προ­θε­σμί­ες κα­τα­χώ­ρι­σης πα­ρα­τεί­νο­νται αυ­το­δι­καί­ως κατά το διά­στη­μα μη δια­θε­σι­μό­τη­τας του συ­στή­μα­τος και ότι για το διά­στη­μα αυτό δεν επι­βάλ­λε­ται πρό­στι­μο εκ­πρό­θε­σμης υπο­βο­λής.

Στις παρ. 1 και 15 (με­τα­φο­ρά του Κ.Μ.Π.Δ. στην Α.Α.Δ.Ε.): αυ­τό­μα­τη με­τά­πτω­ση των ήδη κα­τα­χω­ρι­σμέ­νων στοι­χεί­ων, χωρίς υπο­χρέ­ω­ση επα­νυ­πο­βο­λής· μη επι­βο­λή προ­στί­μων κατά τη με­τα­βα­τι­κή πε­ρί­ο­δο· και εύ­λο­γο χρο­νι­κό διά­στη­μα με­τα­ξύ της δη­μο­σί­ευ­σης της κοι­νής από­φα­σης της παρ. 15 και της πε­ριέ­λευ­σης της αρ­μο­διό­τη­τας, ώστε επι­χει­ρή­σεις και λο­γι­στές να προ­σαρ­μο­στούν.

Στην παρ. 11 περ. β) (εξου­σιο­δό­τη­ση του Διοι­κη­τή της Α.Α.Δ.Ε.) ή με ρητή διά­τα­ξη του νόμου: σαφής και δε­σμευ­τι­κός προσ­διο­ρι­σμός του εάν στο Κ.Μ.Π.Δ. κα­τα­χω­ρί­ζο­νται μόνο τα πρό­σω­πα που πλη­ρούν τον ορι­σμό του πραγ­μα­τι­κού δι­καιού­χου ή το σύ­νο­λο των άμε­σων και έμ­με­σων συμ­με­το­χών· ρητή διά­κρι­ση της από­κρυ­ψης πραγ­μα­τι­κού δι­καιού­χου από την πα­ρά­λει­ψη συμ­με­το­χής που δεν προσ­δί­δει έλεγ­χο, η οποία δεν μπο­ρεί να τι­μω­ρεί­ται με την ίδια κύ­ρω­ση· και, εάν επι­λε­γεί η πλή­ρης απει­κό­νι­ση της σύν­θε­σης, διευ­κρί­νι­ση ότι τα πρό­σω­πα αυτά κα­τα­χω­ρί­ζο­νται ως στοι­χεία της ιδιο­κτη­σια­κής δομής και όχι ως πραγ­μα­τι­κοί δι­καιού­χοι. Πα­ράλ­λη­λα: εύ­λο­γη με­τα­βα­τι­κή πε­ρί­ο­δος συ­μπλή­ρω­σης των δη­λώ­σε­ων, κατά την οποία η τρο­πο­ποι­η­τι­κή δή­λω­ση δεν συ­νι­στά ομο­λο­γία πα­ρά­βα­σης και δεν επι­σύ­ρει την κύ­ρω­ση της περ. γ) της παρ. 8· και επα­νε­ξέ­τα­ση των υπο­θέ­σε­ων στις οποί­ες έχει ήδη επι­βλη­θεί πρό­στι­μο απο­κλει­στι­κά λόγω μη κα­τα­χώ­ρι­σης με­τό­χου ή εταί­ρου χωρίς δια­πι­στω­μέ­νο έλεγ­χο.

Κύριε Υπουρ­γέ, η ανα­μόρ­φω­ση του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου του Κ.Μ.Π.Δ. δεν μπο­ρεί να εξα­ντλη­θεί στη με­τα­φο­ρά αρ­μο­διο­τή­των και στη δια­δι­κα­σία: οφεί­λει να αγ­γί­ξει τον πυ­ρή­να του προ­βλή­μα­τος, που είναι το ύψος και η τυφλή επι­βο­λή των κυ­ρώ­σε­ων. Ένα κυ­ρω­τι­κό σύ­στη­μα που ει­δο­ποιεί πριν τι­μω­ρή­σει, που δια­κρί­νει την αμέ­λεια από τον δόλο και που δεν ζητά από τις επι­χει­ρή­σεις να επα­να­λαμ­βά­νουν ό,τι το Κρά­τος ήδη γνω­ρί­ζει, δεν απο­δυ­να­μώ­νει τη δια­φά­νεια — την υπη­ρε­τεί, και απο­κα­θι­στά την εμπι­στο­σύ­νη των συ­νε­πών επι­χει­ρή­σε­ων στους θε­σμούς. Εί­μα­στε στη διά­θε­σή σας για κάθε συ­νερ­γα­σία στην τε­λι­κή δια­μόρ­φω­ση των δια­τά­ξε­ων.

Με εκτί­μη­ση,

Για το Οι­κο­νο­μι­κό Επι­με­λη­τή­ριο της Ελ­λά­δας, 12ο Πε­ρι­φε­ρεια­κό Τμήμα Δω­δε­κα­νή­σου

Ο Πρό­ε­δρος

Κων­στα­ντί­νος Γ. Ζω­γρα­φί­δης