Μητέρα και γιος καταγγέλλουν ως πλαστό το προικοσύμφωνο που εμφανίστηκε 25 χρόνια μετά με τις φερόμενες υπογραφές δύο αποβιωσάντων μαρτύρων

Μια οι­κο­γε­νεια­κή δια­μά­χη για ένα σπίτι και τον πε­ρι­βάλ­λο­ντα χώρο του, που κρατά 4 χρό­νια στα πο­λι­τι­κά δι­κα­στή­ρια, έφτα­σε την Τρίτη 13 Οκτω­βρί­ου 2026 στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών.

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «Δη­μο­κρα­τι­κής», μη­τέ­ρα και γιος κα­τέ­θε­σαν αυ­το­προ­σώ­πως μή­νυ­ση για πλα­στο­γρα­φία, χρήση πλα­στού, από­πει­ρα απά­της επί δι­κα­στη­ρίω και ψευ­δορ­κία μάρ­τυ­ρα. Αντί­κλη­τό τους όρι­σαν τον δι­κη­γό­ρο κ. Φώτιο Ρω­μαίο και δή­λω­σαν ότι πα­ρί­στα­νται για την υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας.

Όπως εκ­θέ­τουν οι μη­νυ­τές, το ακί­νη­το ήταν γραμ­μέ­νο στο όνομα της μη­τέ­ρας, η οποία όμως το είχε δω­ρί­σει άτυπα στον γιο της από το 1995. Το 2001 εκεί­νος πα­ρα­χώ­ρη­σε στην αδελ­φή του μία κα­τοι­κία σε τμήμα του ακι­νή­του, για να μένει εκεί με τον σύ­ζυ­γό της.

Οι σχέ­σεις χά­λα­σαν στις 19 Ιου­λί­ου 2022. Μετά από καβγά, η κόρη και ο πα­τέ­ρας της φέ­ρο­νται να αφαί­ρε­σαν 450.000 ευρώ από κοινό οι­κο­γε­νεια­κό λο­γα­ρια­σμό, υπό­θε­ση για την οποία εκ­κρε­μεί αγωγή. Λίγο αρ­γό­τε­ρα ο γιος άσκη­σε αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας κατά της μη­τέ­ρας του. Εκεί­νη τη συ­νο­μο­λό­γη­σε με εξώ­δι­κο πρα­κτι­κό τον Ια­νουά­ριο του 2023, που επι­κυ­ρώ­θη­κε και με­τα­γρά­φη­κε στο Κτη­μα­το­λό­γιο το 2025. Έτσι ο γιος έγινε και τυ­πι­κά κύ­ριος του ακι­νή­του.

Η κόρη διεκ­δί­κη­σε την κα­τοι­κία με αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας, κύρια πα­ρέμ­βα­ση και τρι­τα­να­κο­πή μέσα στο 2022 και το 2023. Σε όλες, κατά τους μη­νυ­τές, μι­λού­σε για άτυπη δωρεά, όπως και ο πα­τέ­ρας της και ο σύ­ζυ­γός της στις ένορ­κες βε­βαιώ­σεις τους. Για γρα­πτό προι­κο­σύμ­φω­νο δεν έγινε καμία ανα­φο­ρά.

Το προι­κο­σύμ­φω­νο επι­κα­λέ­στη­κε για πρώτη φορά σε αγωγή νομής τον Ιού­νιο του 2025. Το προ­σκό­μι­σε στις 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026, τε­λευ­ταία ημέρα για την κα­τά­θε­ση προ­τά­σε­ων, και όχι στο πρω­τό­τυ­πο αλλά ως ανε­πι­κύ­ρω­το έγ­χρω­μο φω­το­α­ντί­γρα­φο. Πρό­κει­ται για σύ­ντο­μο χει­ρό­γρα­φο με ημε­ρο­μη­νία 23 Μαρ­τί­ου 2001.

Σε αυτό η μη­τέ­ρα εμ­φα­νί­ζε­ται να δω­ρί­ζει ως προί­κα στην κόρη της το σπίτι με το μισό χω­ρά­φι. Ως μάρ­τυ­ρες ανα­γρά­φο­νται τα ονό­μα­τα ενός ζευ­γα­ριού που έχει πλέον απο­βιώ­σει.

Μαζί κα­τα­τέ­θη­κε ένορ­κη βε­βαί­ω­ση του γιου του ζευ­γα­ριού, που δό­θη­κε στις 14 Νο­εμ­βρί­ου 2025. Σε αυτήν δη­λώ­νει ότι γνώ­ρι­ζε το έγ­γρα­φο και ανα­γνω­ρί­ζει τις υπο­γρα­φές των γο­νιών του. Οι μη­νυ­τές υπο­στη­ρί­ζουν ότι η κα­τά­θε­ση είναι ψευ­δής.

Η μη­τέ­ρα, όπως ανα­φέ­ρουν οι μη­νυ­τές, δεν είχε ποτέ τρε­μά­με­να χέρια. Προ­σκο­μί­ζουν δείγ­μα­τα της γρα­φής της που ξε­κι­νούν από την ταυ­τό­τη­τά της του 1981 και φτά­νουν έως τις 6 Οκτω­βρί­ου 2026.

Κα­νέ­να, κατά τους ίδιους, δεν μοιά­ζει με το επί­μα­χο κεί­με­νο. Εκεί­νο είναι γραμ­μέ­νο με τρε­μά­με­νη γραφή, χωρίς κα­νέ­ναν τόνο, με ορ­θο­γρα­φι­κά λάθη, γράμ­μα­τα που επι­κα­λύ­πτο­νται και ένα «Σ» στο επώ­νυ­μο που θυ­μί­ζει «Ζ». Τα ονό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων είναι γραμ­μέ­να με κε­φα­λαία και τον ίδιο γρα­φι­κό χα­ρα­κτή­ρα, κάτι που κατά τους μη­νυ­τές δεί­χνει ότι τα έγρα­ψε ένα μόνο χέρι.

Ανα­φέ­ρο­νται ακόμη η δή­λω­ση του ακι­νή­του στον ΕΝΦΙΑ από την κόρη τον Δε­κέμ­βριο του 2022, μετά τη ρήξη, και η ρύθ­μι­ση αυ­θαι­ρέ­των. Στη βε­βαί­ω­ση της ρύθ­μι­σης η ίδια ανα­γρά­φε­ται ως κά­το­χος «χωρίς τί­τλους ιδιο­κτη­σί­ας», χωρίς μνεία σε προι­κο­σύμ­φω­νο.

Οι μη­νυ­τές ζη­τούν να προ­σκο­μι­στεί το πρω­τό­τυ­πο και να εξε­τα­στεί από το με­λά­νι και την πα­λαιό­τη­τα του χαρ­τιού αν γρά­φτη­κε το 2001 ή το 2025. Ζη­τούν επί­σης σύ­γκρι­ση με τη γραφή της μη­τέ­ρας και έλεγ­χο του αν τα ονό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων γρά­φτη­καν από το ίδιο πρό­σω­πο που συ­νέ­τα­ξε το κεί­με­νο.

Η κόρη κα­ταγ­γέλ­λε­ται για ηθική αυ­τουρ­γία σε κα­κουρ­γη­μα­τι­κή πλα­στο­γρα­φία, χρήση πλα­στού, από­πει­ρα απά­της επί δι­κα­στη­ρίω και ηθική αυ­τουρ­γία σε ψευ­δορ­κία.

Ο γιος του ζευ­γα­ριού κα­ταγ­γέλ­λε­ται για ψευ­δορ­κία μάρ­τυ­ρα. Τα όσα κα­ταγ­γέλ­λο­νται απο­τε­λούν ισχυ­ρι­σμούς των μη­νυ­τών και θα κρι­θούν από τη Δι­καιο­σύ­νη.