Χ. Κόκκινος: Το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας επιζήμιο για την κοινωνία

Ο κ. Χαρά­λα­μπος Κόκ­κι­νος επι­κε­φα­λής της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φίας του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου Νοτίου Αιγαίου και του Συν­δυα­σμού «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ» και Πρό­ε­δρος της Διδα­σκα­λι­κής Ομο­σπον­δίας Ελλάδας μίλησε σε συνέ­δριο που διορ­γα­νώ­θηκε στην Αθήνα με αφορμή την Πανελ­λή­νια Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο. Στα κύρια σημεία της ομιλίας του τόνισε:

«Η σχολική βία και ο σχο­λι­κός εκφο­βι­σμός (bullying) είναι ένα φαι­νό­μενο νεα­νι­κής παρα­βα­τι­κό­τη­τας που εμφα­νί­ζε­ται σε πολλές χώρες του κόσμου. Έχει αναφορά στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνο­μή­λι­κων παιδιών με στόχο να προ­κλη­θεί πόνος ή ανα­στά­τωση. Εμφα­νί­ζε­ται με τη μορφή του λεκτι­κού εκφο­βι­σμού (δια­κρί­σεις, κοροϊ­δία, σεξουα­λικά σχόλια), του σωμα­τι­κού εκφο­βι­σμού (κλω­τσιές, χτυ­πή­ματα, σπρω­ξί­ματα), του κοι­νω­νι­κού εκφο­βι­σμού (διάδοση φημών, κατα­στροφή προ­σω­πι­κών αντι­κει­μέ­νων, απο­μό­νωση από την ομάδα) και τέλος μέσω του ηλε­κτρο­νι­κού εκφο­βι­σμού (εκβια­σμός μέσω του δια­δι­κτύου και ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μείου, μέσω μηνυ­μά­των από κινητά τηλέ­φωνα, κλπ).

Στο φαι­νό­μενο του σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού εμπλέ­κο­νται τα εξής μέρη:

• Το παιδί που δέχεται τη βία

• Το παιδί ή η ομάδα παιδιών που ασκεί βία

• Τα παιδιά θεατές

• Οι εκπαι­δευ­τι­κοί

• Οι γονείς

Σαν φαι­νό­μενο επι­ση­μαί­νε­ται και κατα­γρά­φε­ται τη δεκα­ε­τία του 1970, μελε­τή­θηκε για πρώτη φορά το 1978 στη Νορ­βη­γία και εννιά χρόνια μετά το 1987 στα επι­στη­μο­νικά περιο­δικά εμφα­νί­ζε­ται ως σχε­τι­κός όρος bullying.

Τα παιδιά που βιώνουν τον εκφο­βι­σμό πολλές φορές δεν το λένε σε κανέναν γιατί:

ντρέ­πο­νται, φοβού­νται, νιώθουν ότι φταίνε, σκέ­φτο­νται ότι μπορεί να απο­γοη­τεύ­σουν ή να στε­να­χω­ρή­σουν τους γονείς τους. Για αυτό οι γονείς πρέπει να παρα­τη­ρούν τη συμπε­ρι­φορά του παιδιού τους, να συζη­τούν μαζί του για την εμπει­ρία του αλλά και γενικά για το φαι­νό­μενο του σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού, να το απο­ε­νο­χο­ποι­ή­σουν (εφόσον χρεια­στεί), να το επι­βρα­βεύ­σουν που συμ­με­τέ­χει στη συζή­τηση μαζί τους, να μη το βάλουν σε δια­δι­κα­σίες αντεκ­δί­κη­σης και να επι­κοι­νω­νή­σουν με το δάσκαλό του.

Οι εκπαι­δευ­τι­κοί βρί­σκο­νται κοντά στα παιδιά, επι­κοι­νω­νούν μαζί τους και στόχος τους είναι να παρεμ­βαί­νουν έγκαιρα ώστε να απο­φεύ­γο­νται στο σχολικό περι­βάλ­λον αυτό το θλιβερό φαι­νό­μενο.

Απαι­τεί­ται συνερ­γα­σία μεταξύ παιδιών, γονιών και εκπαι­δευ­τι­κών. Ο ρόλος της πολι­τείας πρέπει να είναι παρεμ­βα­τι­κός, να υπάρ­χουν ενη­με­ρω­τι­κές ημε­ρί­δες και σεμι­νά­ρια σε εκπαι­δευ­τι­κούς και γονείς και επι­στη­μο­νική προ­σέγ­γιση του θέματος ώστε να περιο­ρι­στεί η σχολική βία.

Δυστυ­χώς, μέχρι σήμερα ελά­χι­στες είναι οι παρεμ­βά­σεις της οργα­νω­μέ­νης πολι­τείας. Στην εποχή μας που η καθη­με­ρι­νό­τητα είναι βαριά για την ελλη­νική οικο­γέ­νεια ας γίνουν βήματα ώστε να μη δημιουρ­γού­νται περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα στο σχολικό περι­βάλ­λον και στην ίδια την οικο­γέ­νεια και σε ότι πολυ­τι­μό­τερο έχουμε τα παιδιά μας».

Χαρά­λα­μπος Κόκ­κι­νος Επι­κε­φα­λής μεί­ζο­νος μειο­ψη­φίας του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου Ν. Αιγαίου και του Περι­φε­ρεια­κού Συν­δυα­σμού «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ»